<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0"><channel><title><![CDATA[διάφορα]]></title><description><![CDATA[διάφορα]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/category/17</link><generator>RSS for Node</generator><lastBuildDate>Fri, 05 Jun 2026 02:32:22 GMT</lastBuildDate><atom:link href="http://94.249.153.3:4569/category/17.rss" rel="self" type="application/rss+xml"/><pubDate>Tue, 26 May 2026 15:03:21 GMT</pubDate><ttl>60</ttl><item><title><![CDATA[Πέμπτη 21 Μαΐου 2026 - Στρασβούργο]]></title><description><![CDATA[απο K Antonopoulou
Καταστολή και εκτέλεση διαδηλωτών, αντιφρονούντων, πολιτικών κρατουμένων και θρησκευτικών μειονοτήτων στο Ιράν
Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 21ης Μαΐου 2026 σχετικά με την καταστολή και την εκτέλεση διαδηλωτών, αντιφρονούντων, πολιτικών κρατουμένων και θρησκευτικών μειονοτήτων στο Ιράν (2026/2733(RSP)
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,
–  έχοντας υπόψη τα προηγούμενα ψηφίσματά του σχετικά με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν,
–  έχοντας υπόψη το άρθρο 150 παράγραφος 5 και το άρθρο 136 παράγραφος 4 του Κανονισμού του,
Α.  λαμβάνοντας υπόψη ότι, μετά την εξέγερση του 2025-2026, ο ιρανικός λαός βρέθηκε αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη μαζική δολοφονία διαδηλωτών στην ιστορία της χώρας, με δεκάδες χιλιάδες θύματα, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 236 ανήλικοι, καθώς και με μαζικές συλλήψεις, εκτελέσεις, βασανιστήρια και καθημερινή τρομοκρατία· λαμβάνοντας υπόψη ότι το Ιράν έχει το υψηλότερο ποσοστό θανατικής ποινής ανά κάτοικο παγκοσμίως· λαμβάνοντας υπόψη ότι το καθεστώς χρησιμοποιεί τον συνεχιζόμενο πόλεμο ως πρόσχημα για να επιταχύνει ακόμη περισσότερο τις εκτελέσεις·
ΣΧΟΛΙΟ: Όταν η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δημοσίευσε υλικό κάμερας από φανάρια κεντρικών δρόμων για τα επίμαχα βραδιά και δεν διαπιστώθηκε τίποτα από όσα ισχυρίζεται η Δύση ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ είδαμε καρέ - καρέ πώς "δούλευαν" τα πρακτόρια ήταν απλά Τετάρτη...
Β.  λαμβάνοντας υπόψη ότι η διεθνής ανεξάρτητη διερευνητική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για το Ιράν (FFM) προειδοποίησε ότι η καταστολή ενδέχεται να συνιστά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας·
Γ.  λαμβάνοντας υπόψη ότι, τον Μάρτιο του 2026, οι αρχές άρχισαν να εκτελούν πρόσωπα που είχαν συμμετάσχει στις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου έπειτα από προσχηματικές δίκες, με βάση ομολογίες που αποσπάστηκαν μέσω βασανιστηρίων, σεξουαλικής βίας, δημόσιας προβολής εξαναγκασμένων ομολογιών και εικονικών εκτελέσεων·
Δ.  λαμβάνοντας υπόψη ότι το καθεστώς στοχοποιεί δυσανάλογα θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των Αχβάζιων, των Αφγανών, των Αζέρων, των Μπαχάι, των Βαλούχων, των Χριστιανών, των Εβραίων, των Κούρδων και των Σουνιτών και των Ζωροαστρών· λαμβάνοντας υπόψη ότι το καθεστώς έχει εντείνει την εκστρατεία του κατά των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των γυναικών, των δημοσιογράφων και των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων·

εκφράζει την αλληλεγγύη του προς τον ιρανικό λαό και τον αγώνα του για ελευθερία, δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα·
καταδικάζει την ολοένα εντεινόμενη καταστολή από το καθεστώς και τη χρήση της θανατικής ποινής ως μέσου αποτροπής της πολιτικής κινητοποίησης· ζητεί να σταματήσουν αμέσως οι εκτελέσεις και να καταργηθεί πλήρως η θανατική ποινή·
εκφράζει τη λύπη του για τη μυστική εκτέλεση αντιφρονούντων τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2026, ιδίως ανηλίκων· αποτίει φόρο τιμής στο απαράμιλλο θάρρος όσων εκτελέστηκαν·
ζητεί την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων και τη λογοδοσία των υπευθύνων για τις πράξεις βίας που διαπράχθηκαν·
υπογραμμίζει ότι οι συλλήψεις των Peyvand και Borna Naimi της κοινότητας Μπαχάι αποτελούν άλλο ένα παράδειγμα της βάναυσης καταπίεσης των μειονοτήτων από το καθεστώς και ζητά την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή τους.
καλεί το Συμβούλιο να επεκτείνει τις κυρώσεις κατά Ιρανών αξιωματούχων που ευθύνονται για την καταστολή, συμπεριλαμβανομένων του δικαστικού σώματος, της διοίκησης των φυλακών, του Στρατού των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και οντοτήτων που συνδέονται με τον Ανώτατο Ηγέτη·
ζητεί να επιβληθούν κυρώσεις στα περιουσιακά στοιχεία των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης και των πιστών στο καθεστώς μελών των οικογενειών τους, και να τους απαγορευθεί η είσοδος στην ΕΕ·
παροτρύνει τα κράτη μέλη να κλείσουν τις ιρανικές διπλωματικές αποστολές που συνδέονται με τη διακρατική καταστολή·
καλεί την Επιτροπή και τα κράτη μέλη να καλύψουν τα κενά στην επιβολή των κυρώσεων·
καλεί τα κράτη μέλη να διασφαλίσουν ότι η FFM λαμβάνει επαρκείς πόρους, να ανταλλάξουν πληροφορίες μαζί της και να συστήσουν δικαστήριο για το Ιράν με σκοπό την επιδίωξη λογοδοσίας και άσκησης διεθνούς δικαιοδοσίας από ευρωπαϊκά δικαστήρια·
καταδικάζει τη διακοπή της λειτουργίας του διαδικτύου που επιβλήθηκε στο Ιράν και καλεί την ΕΕ και ομοϊδεάτες εταίρους να παράσχουν στους Ιρανούς εργαλεία για ασφαλή πρόσβαση στο διαδίκτυο·
καλεί τα κράτη μέλη να λάβουν δεόντως υπόψη την ευαλωτότητα των διωκόμενων Ιρανών κατά την εξέταση υποθέσεων βάσει των εθνικών νομικών πλαισίων·
καλεί την ΑΠ/ΥΕ, το Συμβούλιο και τα κράτη μέλη να καταστήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων, τον τερματισμό των εκτελέσεων και τη λογοδοσία για τα θύματα βασικά στοιχεία κάθε εμπλοκής με στόχο τον τερματισμό του συνεχιζόμενου πολέμου·
αναθέτει στην Πρόεδρό του να διαβιβάσει το παρόν ψήφισμα στο Συμβούλιο, στην Επιτροπή, στην ΑΠ/ΥΕ, στις κυβερνήσεις και στα κοινοβούλια των κρατών μελών, καθώς και στις αρχές της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Τελευταία ενημέρωση: 22 Μαΐου 2026
Όποιος αναρωτιέται τι έχει αποφασιστεί σχετικά με το καθεστώς του Κιέβου που εδώ και πάνω από 4 χρόνια έχει εκδιώξει απ' το Κοινοβούλιο, φυλακίσει και εξαφανίσει εκλεγμένους βουλευτές, πρόσωπα της αντιπολίτευσης και συνδικαλιστές του νεολαιίστικου κινήματος, με αποκορύφωμα την παραμονή ενός Προέδρου που θα έχει θητεύσει πιο πολύ ληγμένος παρά νόμιμα εκλεγμένος (!) και η Ευρώπη να αποφασίζει νέα οικονομική βοήθεια - αποπληρωτέα με όρους ανέκδοτου (όταν ηττηθεί η Ρωσία), ας μας πει σε ποια σελίδα του Ευρωκοινοβουλίου τα βρήκε γιατί εγώ έψαξα αλλά ΔΕΝ βρήκα τίποτα.
Όπως επίσης, δεν βρήκα κάτι σχετικό με την επίθεση του σιωνιστικού μορφώματος κατά 4 κρατών, την τσάρκα με την τράτα που μες του Αιγαίου πρόβαλε να βγει με τα πειρατικά της κι ούτε αν η Λευκάδα τελικά είναι σε αμφιλεγόμενα νερά οπότε να εξηγεί το γιατί νοτιότερα της επιπλέουν μη επανδρωμένα σαν στρώμα ηλικιωμένου που το πήρε ο άνεμος!
Πάρα πολλή δουλειά εκεί στις Βρυξέλλες...
Την προηγούμενη εβδομάδα θυμήθηκαν ότι διαφωνούν και με το πυρηνικό πρόγραμμα της ΛΔ της Κορέας.... γιατί τα δικαιώματα πάλι έχουν την τιμητική τους ...
Άμα κολλήσεις στο καραόκε, πες ό,τι στίχους θυμηθείς, λένε στο χωριό μου!

https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/TA-10-2026-0185_EL.html
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/202/πέμπτη-21-μαΐου-2026-στρασβούργο</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/202/πέμπτη-21-μαΐου-2026-στρασβούργο</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Tue, 26 May 2026 15:03:21 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Οι Βρυξέλλες αποφάσισαν: Η Ευρώπη θα κηρύξει πόλεμο εναντίον της Ρωσίας.]]></title><description><![CDATA[[image: 1779441363261-ff07da7d-a915-44c2-8e18-fdfabcb58f00-image.webp]
Για να προστατεύσουν το προσωπικό τους όφελος, οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ είναι έτοιμες να κάνουν τα πάντα, ακόμη και να θυσιάσουν ολόκληρους λαούς - όπως Ουκρανούς, Βαλτικούς ή Πολωνούς - σε έναν μεγάλο πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Η Ρωσία δεν πρέπει πλέον να αποσπάται από τίποτα και θα πρέπει να οδηγήσει την ειδική στρατιωτική της επιχείρηση σε μια νικηφόρα κατάληξη, υποστηρίζει η Γελένα Καράγιεβα.
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/201/οι-βρυξέλλες-αποφάσισαν-η-ευρώπη-θα-κηρύξει-πόλεμο-εναντίον-της-ρωσίας.</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/201/οι-βρυξέλλες-αποφάσισαν-η-ευρώπη-θα-κηρύξει-πόλεμο-εναντίον-της-ρωσίας.</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Fri, 22 May 2026 09:16:15 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Τα παιδιά είναι περιττά]]></title><description><![CDATA[tsirkas/fb
Προχθές οι Financial Times είχαν ένα ενδιαφέρον άρθρο για την κατάρρευση των γεννήσεων παγκοσμίως.
Σε πάνω από τα δύο τρίτα των χωρών του κόσμου, οι γεννήσεις έχουν πέσει κάτω από το επίπεδο αναπλήρωσης του πληθυσμού. Ακόμη και χώρες μεσαίου ή χαμηλότερου εισοδήματος γερνούν πριν προλάβουν να γίνουν πλούσιες και μάλιστα ταχύτερα, από τις δεύτερες.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Η στέγη, η επισφάλεια, το αυξημένο κόστος ζωής και η καθυστέρηση οικονομικής ανεξαρτησίας παίζουν τεράστιο ρόλο, αλλά δεν εξηγούν πλήρως την απότομη και σχεδόν παγκόσμια επιτάχυνση της πτώσης.
Οι περισσότεροι νέοι εξακολουθούν να δηλώνουν ότι θέλουν παιδιά, αλλά υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε αυτό που επιθυμούν και σε αυτό που τελικά καταφέρνουν να ζήσουν. Είναι το λεγόμενο κενό γονιμότητας – fertility gap.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι τα ζευγάρια κάνουν λιγότερα παιδιά αλλά ότι πλέον υπάρχουν όλο και λιγότερα ζευγάρια για να κάνουν παιδιά. Με απλά λόγια – οι άνθρωποι παντρεύονται λιγότερο, ζευγαρώνουν λιγότερο, κάνουν σεξ λιγότερο.
Παράλληλα, η οικογένεια γίνεται όλο και πιο ταξική. Η μείωση των σχέσεων και των γεννήσεων είναι εντονότερη στα χαμηλότερα εισοδήματα και στις ομάδες με τη μικρότερη εκπαίδευση.
Αντίθετα, στους πτυχιούχους και στα υψηλότερα εισοδήματα η δημιουργία σχέσεων και οικογένειας εμφανίζεται πιο σταθερή.
Την ίδια στιγμή, τα δύο φύλα απομακρύνονται διαρκώς – οι νέες γυναίκες σπουδάζουν περισσότερο, βγάζουν περισσότερα χρήματα και έχουν μετακινηθεί πολύ αριστερά στις πολιτικές προτιμήσεις τους, σε σχέση με τους νέους άντρες.
Σε κάποιες χώρες αυτή η απομάκρυνση παίρνει τα χαρακτηριστικά ακήρυκτου πολέμου των φύλων.
Στη Νότια Κορέα, για παράδειγμα, το κίνημα 4Β στις νέες γυναίκες κηρύττει: όχι σεξ με άντρες, όχι παιδιά, όχι ραντεβού με άντρες, όχι γάμο με άντρες.
Ωστόσο, το βασικότερο που εντοπίζει το άρθρο είναι ότι η πραγματική βουτιά στις γεννήσεις συνδέεται με τη διάδοση του smartphone.
Στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Αυστραλία οι γεννήσεις ήταν σχετικά σταθερές μέχρι τις αρχές του 2000 αλλά πήραν την κάτω βόλτα μετά το 2007 – χρονιά εμφάνισης του έξυπνου τηλεφώνου.
Ακολούθησαν το Μεξικό και η Ινδονησία το 2012, το Ιράν, η Αίγυπτος και η Σενεγάλη το 2015 και γενικά, όπου μαζικοποιείται το smartphone οι γεννήσεις καταρρέουν.
Οι νέοι περνούν περισσότερο χρόνο μόνοι τους, σκρολάρωντας στο κινητό τους (doomscrolling), κοινωνικοποιούνται λιγότερο, φλερτάρουν λιγότερο.
Επιπλέον, τα social media έχουν αλλάξει ριζικά τα πρότυπα των σχέσεων και τα κριτήρια επιλογής συντρόφων.
Οι γυναίκες λαμβάνουν επιβεβαίωση από το Instagram και οι άνδρες (υποκατάστατο του) σεξ από το πορνό – το κίνητρο για πραγματικές σχέσεις έχει μειωθεί αρκετά.
Κυρίως, τα social media και τα dating apps δημιουργούν την ψευδαίσθηση της επιλογής - οι χρήστες βλέπουν ή επικοινωνούν με χιλιάδες άλλους χρήστες πιστεύοντας έτσι ότι διευρύνεται αντίστοιχα και ο αριθμός των πιθανών συντρόφων.
Παράλληλα, αυξάνεται το κόστος ευκαιρίας – αν επιλέξουν να συσχετιστούν με κάποιον/α στην πραγματική ζωή, χάνουν, θεωρητικά, την ευκαιρία να σχετιστούν με εκατοντάδες άλλους ή κάποιον καλύτερο από αυτόν που επέλεξαν.
Τα smartphones και τα social media μας έχουν κάνει πιο ατομικιστές, πιο επιλεκτικούς και εν τέλει, πιο μοναχικούς.
Υπάρχει όμως και μια διάσταση που το άρθρο δεν εξετάζει. Στις σύγχρονες κοινωνίες, τα παιδιά δεν είναι απαραίτητα. Σίγουρα, όχι με τον άμεσο οικονομικό τρόπο που ήταν κάποτε.
Στις παλιότερες κοινωνίες οι άνθρωποι έκαναν παιδιά γιατί χρειάζονταν εργατικά χέρια – στα χωράφια και τα εργαστήρια, στο πλαίσιο της αγροτικής οικονομίας που στηριζόταν στη διευρυμένη οικογένεια.
Επιπλέον, τα παιδιά ήταν η ασφάλισή τους στα γηρατειά καθώς δεν υπήρχε ασφαλιστικό σύστημα.
Τίποτα από αυτά δεν ισχύει σήμερα, σε μια οικονομία που η εργασία έχει εμπορευματοποιηθεί πλήρως, η οικογένεια ως παραγωγική μονάδα έχει εκλείψει προ πολλού, ενώ οι ηλικιωμένοι συντηρούνται μέσω της δημόσιας ασφάλισης.
Άρα, το να κάνεις παιδία σήμερα δεν είναι (υλική) ανάγκη, αλλά επιλογή. Οπότε γιατί κάποιος/α να επωμιστεί το κόστος και τις θυσίες για να μεγαλώσει ένα, δύο ή και τρία παιδιά όταν δεν εξαρτάται άμεσα από αυτά, τώρα ή στο μέλλον.
Πόσο μάλλον όταν το κόστος ανατροφής των παιδιών αυξάνεται διαρκώς, ενώ το μέσο εισόδημα πιέζεται.
Και από τη στιγμή που τα παιδιά είναι πλέον επιλογή, όταν αλλάζουν οι αντιλήψεις και οι προσδοκίες, είναι λογικό να πέφτουν και οι γεννήσεις.
Αλλά αυτό που είναι ορθολογικό για τα μεμονωμένα άτομα, καταλήγει εξαιρετικά ανορθολογικό για την κοινωνία συνολικά, η οποία γερνάει, συρρικνώνεται, χάνει σε οικονομικό δυναμισμό, καινοτομία και πολιτισμό.
Οι νέες ιδέες θέλουν και νέους ανθρώπους - οι μεγαλύτεροι ρέπουν αναπόφευκτα προς τη συντήρηση.
Η οικονομική στασιμότητα της Ιαπωνίας τις τελευταίες τρεις δεκαετίες οφείλεται εν πολλοίς στη μείωση του εργατικού δυναμικού, λόγω της κατακόρυφης πτώσης των γεννήσεων.
Και όσο αυξάνονται οι συνταξιούχοι – και μαζί τους το κόστος για τη φροντίδα και τις συντάξεις τους, τόσο μειώνονται οι διαθέσιμοι πόροι για υποδομές.
Στις σύγχρονες κοινωνίες δεν γερνούν απλώς οι άνθρωποι, αλλά και τα κτήρια, οι δρόμοι, οι υποδομές.
Το αποτέλεσμα είναι μια γενική αίσθηση παρακμής και πεσιμισμού, με τους νέους - που όλο και λιγοστεύουν - να εμφανίζουν σημάδια απόσυρσης και παραίτησης από τη ζωή.
Στην Κίνα μάλιστα παίρνει χαρακτηριστικά κινήματος με το tang ping (ξάπλα) και το ακόμα πιο ακραίο – bailan (άστο να σαπίσει), με τα οποία οι νέοι αντιδρούν στην εξαντλητική εργασιακή κουλτούρα του 9-9-6 – δουλειά από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ, έξι μέρες την εβδομάδα - και στο πολύ ανταγωνιστικό σύστημα εξετάσεων.
Αντί να δουλεύουν νυχθημερόν, σε μια οικονομία που δίνει όλο και λιγότερες ευκαιρίες, προτιμούν να σαπίζουν όλη μέρα στο κρεβάτι τους.
Υπάρχει και μια τρίτη τάση, αυτή του «παιδιού πλήρους απασχόλησης», όπου οι νέοι, αντί να ψάχνουν για δουλειά, μένουν στο σπίτι των γονιών ή των παππούδων τους φροντίζοντας για τις ανάγκες τους – καθαριότητα, ψώνια, να τους πάνε στο γιατρό - με αντάλλαγμα έναν μηνιαίο μισθό/ χαρτζιλίκι.
Κάπως έτσι, οι κοινωνίες μας εξελίσσονται σε γεροντοκρατίες –  οι τελευταίοι δύο πρόεδροι στις ΗΠΑ είναι 80χρονοι με άνοια, ο Ξι στην Κίνα είναι 73, ο Πούτιν 72 και πρόσφατα συζητούσαν μεταξύ τους για το πώς θα ζήσουν μέχρι τα 150.
Κοινωνίες που πασχίζουν να δείχνουν νεότερες με μπότοξ και πλαστικές, ενώ έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Δεν θα χρειαζόμαστε νέους εργάτες να δουλεύουν – θα δουλεύουν οι μηχανές αυτόματα, δεν θα χρειαζόμαστε συντρόφους – σύντροφοι θα είναι τα AI chatbots και τα ανθρωποειδή ρομπότ.
Ένας θαυμαστός καινούριος κόσμος…
Πίνακας: Γκουστάβ Κλιμτ, Θάνατος Και Ζωή, 1908
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/200/τα-παιδιά-είναι-περιττά</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/200/τα-παιδιά-είναι-περιττά</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Wed, 20 May 2026 07:40:37 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Ο Ντοναλντ Τραμπ, ο Ιλον Μασκ και ο ΕΝΒΙΝΤΙΑ ΤΣΕΟ ασπαζονται τον κομμουνισμο και υποσχονται να φερουν τη σχεδιοποιημενη οικονομια της βιομηχανιας στην Αμερικη. 14 Μαη 2026]]></title><description><![CDATA[[image: 1778809203825-fe0e468e-3e3e-496d-8fef-509271825285-image.webp]
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/199/ο-ντοναλντ-τραμπ-ο-ιλον-μασκ-και-ο-ενβιντια-τσεο-ασπαζονται-τον-κομμουνισμο-και-υποσχονται-να-φερουν-τη-σχεδιοποιημενη-οικονομια-της-βιομηχανιας-στην-αμερικη.-14-μαη-2026</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/199/ο-ντοναλντ-τραμπ-ο-ιλον-μασκ-και-ο-ενβιντια-τσεο-ασπαζονται-τον-κομμουνισμο-και-υποσχονται-να-φερουν-τη-σχεδιοποιημενη-οικονομια-της-βιομηχανιας-στην-αμερικη.-14-μαη-2026</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Fri, 15 May 2026 01:41:12 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[9η Μάη]]></title><description><![CDATA[[image: 1778332563600-62d3dcd9-2cc9-43d5-a48e-cbace2ffbcd4-image.webp]
Σαν σήμερα πριν 81 χρόνια
«Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει» είπε τότε ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ.
Σε αυτή την πρόταση περικλείεται όλος ο συμβολισμός της 9ης Μάη. Της επετείου της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών.
Τότε, το Μάη του 1945, όταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υψώνονταν θριαμβευτικά στο Ράιχσταγκ και η ναζιστική Γερμανία παραδίνονταν άνευ όρων στις ηρωικές δυνάμεις του σοβιετικού στρατού.
Στο πρόσωπο του στρατιώτη που σήκωσε την σημαία με το σφυροδρέπανο στο Βερολίνο αντικατοπτρίζεται ιστορικά όχι μονάχα ο ηρωικός αγώνας που έδωσε ο Κόκκινος Στρατός και η ηγεσία του, αλλά συνολικά ο λαός της Σοβιετικής Ένωσης.
Ήταν άλλωστε η Σοβιετική Ένωση, που σήκωσε το κύριο βάρος του αγώνα ενάντια στο ναζιστικό-φασιστικό ιμπεριαλιστικό «Άξονα» και τους συμμάχους του.
Η μεγάλη αντίσταση στο Στάλινγκραντ αποτέλεσε μια από τις πιο καθοριστικές στιγμές του πολέμου. Η υπεράσπιση της πόλης, η περικύκλωση της 6ης Στρατιάς και η συντριπτική ήττα των ναζιστικών δυνάμεων έδειξαν ότι ο χιτλερικός στρατός δεν ήταν αήττητος και άλλαξαν την πορεία του πολέμου.
Τιμή και δόξα στον κόκκινο στρατό που χωρίς τη θυσία του σοβιετικού λαού,  ο πόλεμος θα είχε πάρει άλλη τροπή με αμφίβολα αποτελέσματα.
Για όσους αναρωτιούνται τι θα γινόταν αν η Ελλάδα με τη συμφωνία της Γιάλτας παραχωρούνταν στη ζώνη επιρροης της σοβιετικής ένωσης και γινόταν κουμμουνιστικό κράτος ας αναρωτηθούν καλύτερα τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε η σοβιετική ένωση και το ΕΑΜ ΕΛΑΣ για να πολεμήσουν το τέρας του φασισμού.
Με τη λήξη του πολέμου οι σύμμαχοι προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να διαβάλουν και να καταστρέψουν αυτόν τον ηρωικό αγώνα. Εμφύλιοι, διώξεις, εξορίες, ψυχρός πόλεμος. Οι φίλοι γίνανε εχθροί και από τις δύο πλευρές.
Ο Τσώρτσιλ διατάζει τον Σκόμπι να βομβαρδίσει την Αθήνα για να γλιτώσει τους ταγματασφαλίτες οι οποίοι ήταν χρήσιμοι για την επάνοδο του βασιλιά και του Γεωργίου Παπανδρέου που προασπίζονταν τα αγγλικά συμφέροντα στην περιοχή.
Η πρώην Σοβιετική Ένωση, σημερινή Ρωσία, έχασε σχεδόν 27 εκατομμύρια πολίτες της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας στη Ρωσία γιορτάζεται κάθε χρόνο η “Μέρα της Νίκης” στη μνήμη της μεγάλης θυσίας αλλά και νίκης.
Το 1935 η Ιταλία εισβάλει στην Αιθιοπία και η Σοβιετική Ένωση υπογράφει συνθήκες αλληλοβοήθειας με Γαλλία και Τσεχοσλοβακία. Το 1936 η Ιταλία και η Γερμανία στέλνουν στρατεύματα στην Ισπανία ενώ η Αγγλία και η Γαλλία υιοθετούν τη γραμμή της «μη επέμβασης» στα πλαίσια της πολιτικής της ενδοτικότητας.
Οι παραχωρήσεις και της Αγγλίας και της Γαλλίας προς τον Χίτλερ, τον κάνουν να συνειδητοποιήσει ότι οι Δυτικοί είναι ευκολότεροι αντίπαλοι και με μικρότερη διάθεση για αντίσταση, αφού έχουν ήδη επενδύσει μεσοπολεμικά στο καθεστώς.
Από τη ναζιστική Γερμανία θησαύρισαν κολοσσοί της βιομηχανίας, όπως η IG Farben και η Krupp, η Ford, η Adidas, η Puma, η Hugo Boss, η General Motors, η IBM, η Standard Oil, η Coca Cola (ήταν μάλιστα μέγας χορηγός των ολυμπιακών του Βερολίνου) που διατήρησαν εμπορικούς δεσμούς και έντονη δραστηριότητα μέσα στο ναζιστικό σύστημα.
Έτσι ο Χιτλερ γνωρίζοντας πώς οι βιομήχανοι θα συνεχίσουν να τον στηρίζουν αποφασίζει να επιτεθεί πρώτα στη Δύση. Στο σχεδιασμό του αυτό προτείνει στις 20 Αυγούστου του 1939 στη Σοβιετική Ένωση την υπογραφή Συμφώνου μη επίθεσης.
Ο Στάλιν αντιλαμβάνεται την ευκαιρία και το Σύμφωνο υπογράφεται στις 23/8/1939 και το οποίο έγινε γνωστό ως Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ. Με αυτό το Σύμφωνο ο Στάλιν και η ηγεσία του ΚΚΣΕ κέρδισαν χρόνο για να προετοιμαστούν.
Ο Στρατηγός Ζούκοφ στα απομνημονεύματά του θεωρεί εντυπωσιακές τις παραδόσεις στρατιωτικού υλικού και ότι η ενίσχυση της άμυνας από το 1939 έως το 1940 ήταν η καλύτερη δυνατή.
Η μεγάλη νίκη, πάντα σύμφωνα με τον Ζούκοφ, προήλθε από την καθοδήγηση του Κόμματος αλλά και το σύνολο του λαού. Η άμυνα ξεκίνησε από την εκβιομηχάνιση ήδη από το 1928 και στη νίκη συνέβαλαν η αναπτυγμένη βιομηχανία, η ενότητα του έθνους, το ισχυρό σοσιαλιστικό κράτος.
Στις 22 Ιουνίου 1941 η Γερμανία επιτίθεται εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, η γνωστή “Επιχείρηση  Μπαρμπαρόσα” ξεκινάει και τα γερμανικά φασιστικά στρατεύματα περνούν τα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης. Μαζί με τους Γερμανούς πολεμούν οι Ιταλοί, οι Ουκρανοί, οι Ρουμάνοι, οι Φινλανδοί και οι Ούγγροι.
Οι Γερμανοί υπερείχαν σε έμψυχο υλικό και οπλισμό στέλνοντας 190 μεραρχίες, 5,5 εκατομμύρια στρατιώτες, 5.000 αεροπλάνα και 3.500 άρματα μάχης. Οι σοβιετικοί παρέταξαν λίγο παραπάνω από το μισό του στρατού τους κατά μήκος των συνόρων τους, δηλαδή περίπου 2,5 εκατομμύρια στρατιώτες και αξιωματικούς ενώ ο υπόλοιπος στρατός ήταν στις περιφέρειες σε απόσταση περίπου 500 χιλιόμετρα από τα σύνορα.
Οι Γερμανοί είχαν την υπεροπλία στον αέρα, ενώ την πρώτη μέρα κατάφεραν να καταστρέψουν 1.200 σοβιετικά αεροπλάνα. Μέχρι τις 25 Ιουνίου οι Γερμανοί μπήκαν έως και 150 χιλιόμετρα μέσα στη Σοβιετική Ένωση. Μέσα σε λίγες ημέρες το Λένινγκραντ κινδύνευε να πέσει.
Η εκτίμηση των Γερμανών ότι θα διέλυαν το σύνολο του Κόκκινου Στρατού εφαρμόζοντας το περιβόητο Blitzkrieg (κεραυνοβόλο πόλεμο) δεν επετεύχθη και ο ρυθμός της προέλασής τους μειωνόταν μέρα με τη μέρα. Τέλος Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου ο Κόκκινος Στρατός κατάφερε πλήγματα στον αντίπαλο.
Το Λένινγκραντ κατάφερε να απελευθερωθεί από το φασιστικό εναγκαλισμό του γερμανικού στρατού σταματώντας την προέλασή του στις 26 Σεπτεμβρίου. Ενώ η ΚΕ ζήτησε στις κατεχόμενες περιοχές να αρχίσει παρτιζάνικος αγώνας, όπως και έγινε.
Παράλληλα αποφασίστηκε επιστράτευση της εθνικής οικονομίας, αύξηση της παραγωγής κάρβουνου, πετρελαίου κ.λπ. ενώ 10 εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν στα μετόπισθεν μαζί με 1.523 εργοστάσια, σε απομακρυσμένες περιοχές.
Οι Γερμανοί απτόητοι θέτουν σε ενέργεια το σχέδιο “Typhoon“ δηλαδή την κατάληψη της Μόσχας. Οι σφοδρές μάχες κράτησαν το γερμανικό στρατό 100 χιλιόμετρα έξω από τη Μόσχα.
Το χειμώνα 1941 - 1942 η κατάσταση αντιστρέφεται και ο Κόκκινος Στρατός περνάει στην αντεπίθεση. Το Δεκέμβριο του 1941 ο Χίτλερ δίνει εντολή ο στρατός του να περάσει σε κατάσταση άμυνας.
Από τον Ιανουάριο έως και τον Απρίλιο του 1942 ο Κόκκινος Στρατός κάνει γενική επίθεση. Η επιτυχία των σοβιετικών στρατευμάτων είχε μεγάλη σημασία στρατιωτική, διεθνή και πολιτική.
Η απόβαση στη Νορμανδία το 1944 άνοιξε το δεύτερο μέτωπο στη Δυτική Ευρώπη κάτι που η ΕΣΣΔ ζητούσε εδώ και τρία χρόνια και μείωσε σε ένα βαθμό την πίεση που δεχόταν ο Κόκκινος Στρατός στο Ανατολικό Μέτωπο, αν και η υπεροχή του ήταν ήδη σίγουρη.
Η συμμαχική αυτή επιχείρηση δεν αναιρεί το γεγονός ότι η κύρια φθορά της ναζιστικής πολεμικής μηχανής είχε ήδη συντελεστεί από τη Σοβιετική Ένωση στα προηγούμενα χρόνια του πολέμου. Ο βασικός λόγος ήταν να μην φτάσει ο κόκκινος στρατός ως τον Ατλαντικό και απόκτηση κυριαρχία και στη Γαλλία μιας και οι Γάλλοι παρτιζάνοι ήταν επί το πλείστον κομουνιστές.
Η ήττα του χιτλερικού γερμανικού στρατού στραπατσάρισε την εικόνα του αήττητου στρατού και η αντεπίθεση του Κόκκινου στρατού σε τρία χρόνια θα φέρει την οριστική ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/197/9η-μάη</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/197/9η-μάη</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Sat, 09 May 2026 13:17:39 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Η ΔΥΣΑΝΕΞΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟ]]></title><description><![CDATA[Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Υπάρχει ένα σημείο στο συλλογικό μας βίωμα που δύσκολα αντέχεται: το Καλό. Το "κακό" το γνωρίζουμε. Το έχουμε μάθει, το έχουμε "φάει στην μάπα" ξανά και ξανά, σχεδόν το περιμένουμε, ξέρουμε πώς να το διαχειριστούμε. Το Καλό είναι που μας ξενίζει, μας αποδιοργανώνει.
Σε ένα τραυματισμένο σύστημα, είτε πρόκειται για άνθρωπο, είτε για σχέση, είτε για οικογένεια,  είτε για κοινωνία ολόκληρη, η εμπειρία έχει γράψει μέσα του έναν βασικό κανόνα: η φροντίδα δεν είναι σταθερή, η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη, η εμπιστοσύνη είναι επικίνδυνη. Έτσι μαθαίνει να λειτουργεί με καχυποψία, με υπερεπαγρύπνηση, με εσωτερική ένταση. Αυτό γίνεται το “οικείο”.  Αυτό είναι που "επιλέγει" ο εγκέφαλος μας για να νιώσει ασφαλής.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όταν εμφανίζεται κάποιος που φροντίζει, που προσφέρει, που λειτουργεί με συνέπεια και ακεραιότητα, δεν βιώνεται απαραίτητα ως ανακούφιση. Βιώνεται ως κάτι ξένο. Κάτι που δεν ταιριάζει με τον εσωτερικό χάρτη που έχει ήδη διαμορφωθεί.
Είναι αυτό που ονομάζουμε δ υ σ α ν ε ξ ί α  σ τ ο  Κ α λ ό.
Και βέβαια έχουμε κουραστεί να ακούμε για δυσανεξία στη λακτόζη, δυσανεξία στη γλουτένη, δυσανεξία σε δεν ξέρω κι εγώ τι και πέρασε απαρατήρητη η δυσανεξία μας στην τρυφερότητα, στη φροντίδα, στο νοιάξιμο, στην Αγάπη.
Κκι έτσι καταλήξαμε στο σημείο που το "Καλό" δεν ενσωματώνεται εύκολα, γιατί δεν μπορεί να προβλεφθεί μέσα από την παλιά εμπειρία. Δεν υπάρχει “μνήμη” που να το στηρίζει. Και αντί να γίνει πηγή ασφάλειας, ενεργοποιεί το άγχος. Κάτι μέσα μας λέει: «δεν γίνεται να είναι έτσι… κάτι θα πάει στραβά», «δεν μπορεί...κάποιο λάκκο έχει η φάβα!»
Σε αυτό το σημείο ενεργοποιούνται οι άμυνες. Και οι άμυνες δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα σε απειλή και δυνατότητα ίασης. Απλώς προσπαθούν να επαναφέρουν το γνώριμο. Έτσι, αυτός που προσφέρει συχνά δεν αναγνωρίζεται. Αμφισβητείται, υποτιμάται ή ακόμη και απορρίπτεται. Όχι επειδή δεν είναι σημαντικός, αλλά επειδή το σύστημα δεν έχει ακόμη την ικανότητα να τον χωρέσει χωρίς να διαταραχθεί.
Μ' αυτόν τον τρόπο, το τραυματισμένο σύστημα -ο άνθρωπος, η οικογένεια, η κοινωνία- προτιμά τον πόνο που ξέρει από την ασφάλεια που δεν εμπιστεύεται. Ίσως και κάπως έτσι επιλέγουμε, εκλέγουμε, αυτούς που θα μας προσφέρουν τον "πόνο που γνωρίζουμε". Σαν την χλωρίνη, αυτούς ξέρουμε-αυτούς εμπιστευόμαστε.
Αυτό που μοιάζει σαν “τιμωρία” του Καλού, είναι στην πραγματικότητα μια ασυνείδητη προσπάθεια διατήρησης της ψυχικής συνοχής. Μια επιστροφή στο οικείο, ακόμη κι αν αυτό είναι περιοριστικό ή επώδυνο.
Έχουμε, με έναν αργό και σχεδόν ανεπαίσθητο τρόπο, εξοικειωθεί με το “κακό”. Όχι απαραίτητα ως συνειδητή επιλογή, αλλά ως καθημερινότητα. Με την παρακμή που γίνεται φόντο. Με τη διαφθορά που περνά ως «έτσι λειτουργούν τα πράγματα». Με τον κυνισμό που πλασάρεται για ωριμότητα. Με την αδιαφορία που μοιάζει με αυτοπροστασία.
Σαν να έχουμε μάθει να ζούμε μέσα σε αυτό το περιβάλλον χωρίς να το αμφισβητούμε πια βαθιά. Σαν να έχουμε κάνει μια σιωπηλή συμφωνία με αυτό: να το αντέχουμε, να το δικαιολογούμε, να το προσπερνάμε. Στην τελική, ξέρουμε πώς να κινηθούμε μέσα του, πώς να μην εκτεθούμε πολύ, πώς να μην περιμένουμε πολλά. Με έναν τρόπο, έχουμε μάθει να αντέχουμε τα “σκατά” περισσότερο απ’ ό,τι το καθαρό νερό. Όχι γιατί μας αρέσουν, αλλά γιατί δεν μας τρομάζουν πια.
Γιατί, όταν εξοικειώνεσαι με το λίγο, το καθαρό αρχίζει να φαίνεται υπερβολικό. Όταν μαθαίνεις να ζεις με το στρεβλό, το ευθύ μοιάζει ύποπτο. Όταν ο κυνισμός γίνεται τρόπος σκέψης, η εμπιστοσύνη μοιάζει αφέλεια. Έγινε η απώλεια όχι συνήθεια μας, αλλά ταυτότητα. Και το Καλό απορρίπτεται γιατί δεν ταιριάζει με την ταυτότητα που έχουμε χτίσει μέσα σε αυτό το περιβάλλον.
Έχουμε για χρόνια μάθει, μας έχουν εκπαιδεύσει, να ζούμε με αυτό που δεν μας αξίζει και κάπου μέσα μας έχουμε ξεχάσει πώς είναι να ζητάμε κάτι περισσότερο. Είναι σαν να έχουμε ξεχάσει το Καλό.
Και ίσως η αρχή της αλλαγής να μην είναι να φτιάξουμε κάτι καινούργιο. Αλλά να ξαναθυμηθούμε, έστω για λίγο, ότι το καλό δεν είναι απειλή. Είναι κάτι που κάποτε μας ανήκε και μπορεί να μας ανήκει ξανά.
ΥΓ Σκέψεις με αφορμή την τραγική ιστορία του Γιώργου Γαβριλάκη-στο πρώτο σχόλιο.
https://www.sdna.gr/politiko-deltio/ellada/1424204_boithise-hiliades-anthropoys-sta-kethea-kratos-ekopse-ton-mistho-toy
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/154/η-δυσανεξια-προς-το-καλο</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/154/η-δυσανεξια-προς-το-καλο</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Sat, 25 Apr 2026 22:08:29 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Με αφορμη την ημερα του βιβλιου]]></title><description><![CDATA[Manos Lambrakis/fb
Το πρώτο βιβλίο που κράτησα στα χέρια μου ως μαθητής του δημοτικού δεν υπήρξε απλώς μια παιδική μύηση στον κόσμο των ιστοριών, αλλά ένα σχεδόν ιδρυτικό συμβάν της εσωτερικής μου ζωής.
Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες δεν εισήλθε τότε στη μνήμη μου ως λογοτεχνικός ήρωας, αλλά ως μορφή ύπαρξης, ως μια οντολογική υπόμνηση ότι ο άνθρωπος δεν ταυτίζεται ποτέ απολύτως με τον κόσμο της χρησιμότητας, της κοινής λογικής, της τακτοποιημένης προσαρμογής.
Από εκείνα τα πρώτα χρόνια βρισκόταν πάντοτε δίπλα στο κομοδίνο μου, σαν μια σιωπηλή φρουρά της νύχτας, σαν ένα βιβλίο που ζητούσε να παραμείνει εσαεί παρόν.
Κι ακριβώς αυτή δεν είναι η βαθύτερη αλήθεια των μεγάλων βιβλίων;
Δεν τα κατέχουμε εμείς, αλλά εκείνα εγκαθίστανται δίπλα μας και επιβλέπουν, με μια σχεδόν τρυφερή αυστηρότητα, τις μεταμορφώσεις της ψυχής μας.
Σήμερα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, σκέφτομαι ότι ο Δον Κιχώτης δεν με συνόδευσε απλώς σε όλα τα ταξίδια μου, αλλά υπήρξε ο ίδιος ένα διαρκές ταξίδι. Ένα εσωτερικό πέρασμα από την αθωότητα στην επίγνωση, από τη φαντασίωση στην αλήθεια της επιθυμίας, από τον ηρωισμό της παιδικής προβολής στη γυμνή, σχεδόν τραγική αξιοπρέπεια του ανθρώπου που επιμένει.
Στο πέρασμα των χρόνων, συγκέντρωσα άπειρες μεταφράσεις του στα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά όχι από βιβλιοφιλική ιδιοτροπία, αλλά γιατί κάθε γλώσσα μου αποκάλυπτε και ένα άλλο πρόσωπο του ίδιου βιβλίου, άρα και ένα άλλο πρόσωπο του ίδιου μου του εαυτού. Το ίδιο έργο, σε άλλη γλώσσα, δεν είναι ποτέ απολύτως το ίδιο έργο: αλλάζει ο ρυθμός της πτώσης, η μελαγχολία της ειρωνείας, η θερμοκρασία του ονείρου, η σχεδόν ιερή γελοιότητα της πίστης.
Έτσι, το βιβλίο έγινε με τα χρόνια ένας μικρός πολυγλωσσικός ναός της μνήμης μου, όπου η παιδική πρώτη ανάγνωση συνεχίζει να συνομιλεί με την ώριμη εμπειρία της απώλειας, της διάψευσης, αλλά και της ανάγκης να μην παραδώσει κανείς αμαχητί την εσωτερική του μορφή στην κυνική οικονομία του πραγματικού.
Ο παιδικός μου Δον Κιχώτης παραμένει ακόμα ακουμπισμένος δίπλα στο κρεβάτι μου: όχι ως ανάμνηση μιας παλιάς αναγνωστικής συγκίνησης, αλλά ως σύμβολο αντιστάσης απέναντι σε έναν κόσμο που ολοένα και περισσότερο αποστρέφεται την αργή εσωτερικότητα, το όνειρο, την άσκοπη αλλά σωτήρια περιπλάνηση της ψυχής.
Σε μια εποχή όπου η απόδοση έχει υποκαταστήσει την επιθυμία και η διαφάνεια έχει στραγγαλίσει το μυστήριο, ο Δον Κιχώτης εξακολουθεί να μου θυμίζει ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν βρίσκεται μόνο στην επιτυχία της πράξης, αλλά και στην ευγένεια της μάταιης επιμονής.
Τον αγαπώ επειδή δεν με δίδαξε πώς να νικώ, αλλά πώς να μην εκπίπτω, πώς να διαφυλάσσω, ακόμη και μέσα στις πιο πεζές συνθήκες του βίου, έναν ελάχιστο πυρήνα ιερής παραφοράς.
Και αυτό είναι νομίζω το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ένα βιβλίο σε έναν άνθρωπο.
Να τον κρατήσει όρθιο, όταν όλα γύρω του τον εκπαιδεύουν να σκύβει.
[image: 1776975713370-b3b8ea59-72ae-4b45-b7c8-e4ce4034a7c6-image.webp]
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/153/με-αφορμη-την-ημερα-του-βιβλιου</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/153/με-αφορμη-την-ημερα-του-βιβλιου</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Thu, 23 Apr 2026 20:22:40 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[&quot;Dar El Thakafa Elgdida&quot; A vintage Marxist bookstore in Cairo, Egypt]]></title><description><![CDATA["Dar El Thakafa Elgdida" A vintage Marxist bookstore in Cairo, Egypt worth visiting, featuring a vast collection of works on philosophy, history, sociology, literature, politics, economics, and anthropology.
[image: 1776918564354-6a4ae4c8-50bf-4607-bb7d-6142e3640159-image.webp]
[image: 1776918572555-017e0f5a-9158-4847-8751-f84d59186ea0-image.webp]
[image: 1776918578890-ec150834-0ae6-4e9c-a8fe-1f30e60143ff-image-resized.webp]
[image: 1776918585154-3d93bcea-61e2-430c-9583-aa63fe12b3a4-image.webp]
[image: 1776918597317-7af4fd1d-a604-4715-a82d-98434826c4b3-image.webp]
[image: 1776918608699-63cef044-82cc-4913-b062-3b2ffc7f38b7-image.webp]
[image: 1776918618812-e9b137e3-1a44-4e57-b9bf-3867990bb2df-image.webp]
[image: 1776918625832-982849f5-3699-47ce-9b5e-7993ecc0af9a-image-resized.webp]
[image: 1776918636744-cac3d1c0-b9cb-47e4-beca-619d638b77a0-image.webp]
[image: 1776918643602-e279ba6e-e2bf-4c89-968f-8a5e51319c2b-image.webp]
[image: 1776918652679-618f38f0-fa22-4d76-9da1-c141d5f4e214-image.webp]
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/152/dar-el-thakafa-elgdida-a-vintage-marxist-bookstore-in-cairo-egypt</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/152/dar-el-thakafa-elgdida-a-vintage-marxist-bookstore-in-cairo-egypt</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Thu, 23 Apr 2026 04:30:55 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Για τους νοσταλγούς και τους εορτάζοντες  της 21ης Απριλιου]]></title><description><![CDATA[@istomastor
ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ/fb
[image: 1776824760190-f96c450b-e58d-4574-9f60-83b30e6aabec-image.webp]
“Ναι, αλλά δεν κλέψανε.
Ναι, αλλά έφτιαξε δρόμους.
Ναι, αλλά ήταν πατριώτες”:
Ψέμα πρώτο: “Ναι, αλλά δεν κλέψανε”
Ουδέν αναληθέστερον τούτου.
Και από που να ξεκινήσει κανείς. Από το περιβόητο “Τάμα του Έθνους”; Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι ο επικεφαλής της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να υλοποιήσει ένα σχέδιο των μελών της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης (που είχε πραγματοποιηθεί στο Άργος το 1829) για ανέγερση ναού του Σωτήρος. Οι δικτάτορες εξήγγειλαν ότι θα κτίσουν στα Τουρκοβούνια ένα μεγαλοπρεπή ναό, που θα γινόταν “το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον βυζαντινό Λυκαβηττό”.
Ο ναός δεν κτίστηκε ποτέ, αλλά συνέβη ένα θαύμα: Γέμισαν οι τσέπες των χουντικών!
Άρχισαν να μαζεύουν χρήματα από εισφορές κρατικών φορέων και ιδιωτικών επιχειρήσεων, από τον κρατικό προϋπολογισμό και με δάνεια. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 453,3 εκατομμύρια δραχμές. Στην ανώτατη επιτροπή για το “τάμα του Έθνους” πρόεδρος ήταν ο Παπαδόπουλος και μέλη Παττακός, Μακαρέζος και ο χουντικός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.
Επτά χρόνια το μεγαλόπνοο έργο έμενε στη θεωρία και ο κόσμος παρά τη φίμωση των ΜΜΕ βοούσε για το μεγάλο φαγοπότι. Τελικά λόγω των ενδοχουντικών συγκρούσεων, στις αρχές του 1974 έγινε απολογισμός (διότι ο Ιωαννίδης προφανώς και γνώριζε πολύ καλά τα πεπραγμένα του Παπαδόπουλου και όχι βέβαια επειδή εκείνος ήταν άμεμπτος). Στο ειδικό Ταμείο είχαν μείνει μόνο 47,3 εκατομμύρια δραχμές: 406 εκατομμύρια είχαν κάνει φτερά. Φυσικά κανείς δεν τιμωρήθηκε.
Τι να πρωτοθυμηθεί αλήθεια κανείς; Το περίφημο σκάνδαλο με τα σάπια κρέατα του Μπαλόπουλου;
Ο στρατιωτικός Μιχάλης Μπαλόπουλος ήταν υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας αρμόδιος για θέματα εμπορίου το 1972- 1973. Το 1975 καταδικάστηκε για εισαγωγή ακατάλληλων για την υγεία κρεάτων από την Αργεντινή, σε συνεργασία με μεγαλέμπορους της Ροδεσίας. Μάλιστα ο Παττακός είχε εκδώσει διαταγή απαγόρευσης διάθεσης ντόπιου κρέατος για να απορροφηθούν τα εισαγόμενα του Μπαλόπουλου, τα οποία είχαν αρχίσει να σαπίζουν και να βρωμάνε. Στο σκάνδαλο εμπλεκόταν και ο αδελφός του Γεωργίου Παπαδόπουλου, Χαράλαμπος. Μάλιστα ο Μπαλόπουλος ήταν τόσο διαβόητος που είχε μείνει ο όρος “μπαλόσημο” για τις μίζες που εισέπραττε. Έγινε δε σύνθημα στα γήπεδα: Εάν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν απέδιδε στο παιχνίδι, η κερκίδα δεν τον φώναζε “παλτό” όπως σήμερα, αλλά “βόδι Αργεντινής” ή “κρέας του Μπαλόπουλου”.
Είχαν βέβαια ξεκινήσει το φαγοπότι με το καλημέρα.
Μία από τις πρώτες αποφάσεις της Χούντας αφορούσε την αύξηση του μισθού του πρωθυπουργού από 23.600 σε 45.000 δραχμές και των υπουργών από 22.400 δραχμές σε 35.000 δραχμές. Θέσπισαν μάλιστα και “εκτός έδρας” της τάξως των 1.000 και 850 δραχμών αντιστοίχως και μετά άρχισαν τις περιοδείες...
Δε τους έφτανε όμως αυτό, ήθελαν και τσάμπα σπίτια. Το 1970 θεσμοθετήθηκε η παροχή κατοικίας για αξιωματικούς που είχαν διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στο πραξικόπημα.
Διήγαγαν φυσικά βίο σκανδαλωδώς πολυτελή. Τα έλεγαν οι ίδιες οι γυναίκες τους. Είναι χαρακτηριστικές οι διηγήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη και της Δέσποινας Παπαδοπούλου για ντόλτσε βίτα στο Παρίσι, τουαλέτες, “πεσκέσια” από όσους ήθελαν μέσω των γυναικών τους να κολακέψουν τους δικτάτορες, φρέσκα ψάρια, χαβιάρι και καβούρια να καταφθάνουν ως δώρα στο σπίτι.
Ψέμα δεύτερο: “Ναι, αλλά η οικονομία πήγαινε καλά”
Η Χούντα προσπάθησε να κρατήσει χαμηλά τον εξωτερικό δανεισμό, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να υπερτετραπλασιαστεί ο εσωτερικός δανεισμός με την έκδοση ομολόγων και με δημιουργική δημοσιονομική λογιστική.
Οι εργοληπτικές εταιρείες, που αναλάμβαναν κρατικά έργα (και στις οποίες φρόντιζε πάντα να “τρουπώσει” ο γαμπρός του Παττακού) έπαιρναν δάνεια από τράπεζες του εξωτερικού με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Έτσι ο δανεισμός άλλαζε χαρακτήρα και το χρέος χαρακτηριζόταν εσωτερικό. Παρέμενε όμως βαρύς πέλεκυς πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων.
Λαδάς και Ρουφογάλης μοίραζαν θαλασσοδάνεια σε “ημέτερους” και επιβάρυναν τις κρατικές τράπεζες. Το περιοδικό “Ταχυδρόμος” είχε αποκαλύψει το 1974, στην αρχή της Μεταπολίτευσης, έγγραφα του Ρουφογάλη, που ανέφεραν χαριστικά και επισφαλή δάνεια: Στα χορηγηθέντα καταγραφόταν ποσό μεγαλύτερο του 1,5 δισεκατομμυρίου δραχμών και στα υπό έγκριση ποσό μεγαλύτερου του 1,6 δισεκατομμυρίου δραχμών.
Σε κάθε περίπτωση το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάστηκε επι Χούντας. Από 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967 έφτασε τα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973. Το εμπορικό έλλειμμα πενταπλασιάστηκε. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν κατά 25%. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών οκταπλασιάστηκε.
Όσο για την υποτιθέμενη μείωση της ανεργίας αυτή “επετεύχθη” χάρη στο γεγονός ότι μετανάστευσαν500.000 Έλληνες: Όταν φεύγουν οι άνεργοι από τη χώρα προφανώς και υπάρχουν λιγότεροι άνεργοι...
Με δυο λόγια όπως είχε πει ο κάθε άλλο παρά κομμουνιστής Ξενοφών Ζολώτας “η οικονομική πολιτική της δικτατορίας ήταν πολιτική οικονομικής μεγεθύνσεως και όχι οικονομικής αναπτύξεως”. Και είδαμε ποιοι επωφελήθηκαν από την οικονομική μεγέθυνση.
Ψέμα τρίτο: “Επί Χούντας έφαγε ο κόσμος ψωμάκι”
Τη χουντική νύφη πλήρωναν βέβαια οι φορολογούμενοι πολίτες. Οι δικτάτορες μείωναν κατά τρόπο εξωφρενικό τους φόρους των επιχειρήσεων στην υγεία του φορολογούμενου κορόιδου: Το 1971 οι φοροπαλλαγές των 464 μεγαλύτερων επιχειρήσεων ήταν τριπλάσιες από τους φόρους που είχαν καταβάλει! Κάποιοι έφαγαν όχι απλώς ψωμάκι, αλλά παντεσπάνι- πάντως δεν ήταν ο κοσμάκης που επωφελήθηκε από το επταετές φαγοπότι.
Τα νοικοκυριά σήκωναν το βάρος του 91% των φορολογικών εσόδων. Το 55% των φορολογικών εσόδων του κράτους προερχόταν από έμμεσους φόρους, που πάντοτε πλήττουν τους ασθενέστερους, και το 36% από την φορολόγηση των νοικοκυριών. Ντόπιοι και ξένοι μεγαλοκαρχαρίες όχι μόνο έμεναν ανέγγιχτοι, αλλά οι πραξικοπηματίες τους έκαναν όλα τα χατίρια, αφού άλλωστε μαζί λυμαίνονταν τη χώρα.
Επί Χούντας ο πληθωρισμός κάλπαζε. Ο δείκτης τιμών καταναλωτή αυξήθηκε 15,3% από το 1972 στο 1973 και κατά 37,8% την επόμενη χρονιά, και μάλιστα στα είδη πρώτης ανάγκης και την υγεία. Και αυτό ενώ τη δεκαετία του 1960 η Ελλάδα είχε το μικρότερο πληθωρισμό από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν κατά 4%. Το υποτιθέμενο “οικονομικό θαύμα της Χούντας” δεν ήταν παρά μία προπαγάνδα.
Ψέμα τέταρτο: “Ναι, αλλά έφτιαξαν δρόμους”
Και δρόμους να έφτιαχναν οι δικτάτορες, θα αναιρούσε αυτό τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις, την τρομοκρατία, τον γύψο στο λαιμό του ελληνικού λαού; Η απάντηση για όποιον θέλει να λέγεται όχι μόνο δημοκράτης, αλλά απλά άνθρωπος, είναι αυτονόητη. Για να δούμε όμως τι δρόμους έφτιαξαν και πως.
Όλα τα αυταρχικά καθεστώτα φροντίζουν να κάνουν και μερικά έργα, για να δείξουν ένα υποτιθέμενο κοινωνικό πρόσωπο και επειδή γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν έχουν τη στήριξη του λαού. Καμία φορά όμως οι δρόμοι δε φτιάχνονται καθόλου, αλλά κάποιοι πλουτίζουν ως εκ θαύματος- θα είχαν προσευχηθεί στον προαναφερόμενο ναό του Σωτήρος που δεν κατασκευάστηκε ποτέ φαίνεται...
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η περίπτωση της Εγνατίας, που φυσικά δεν κατασκευάστηκε επί Χουντας. Αυτό δεν εμπόδισε κάποιους να βγάλουν λεφτά όμως.
Ο Αμερικανός “ενδιάμεσος” Ρόμπερτ Μακντόναλντ πήρε αμέσως τη δουλειά χωρίς καμία μελέτη και μπορεί να μην έφτιαξε την Εγνατία, έφτιαξε όμως την τύχη του τσεπώνοντας 4,5 εκατομμύρια ως αμοιβή και περίπου 33 εκατομμύρια δραχμές σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου έναντι των εξόδων του.
Συνήθως αυτό το ψέμα περί δρόμων, πάει πακέτο με το “χάρισαν τα χρέη στους αγρότες” και “αύξησαν τις κοινωνικές δαπάνες”.
Πράγματι η Δικατορία τον πρώτο χρόνο διέγραψε χρέη των αγροτών γιατί όπως είπαμε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πάντα προβαίνουν σε κινήσεις με στόχο να αποκτήσουν το λαϊκό έρεισμα που δεν έχουν ή/και να περιορίσουν τις αντιδράσεις εναντίον τους. Κατάφεραν όμως πέραν όλων των άλλων να διαλύσουν και την αγροτική παραγωγή, να μειώσουν το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα, με αποτέλεσμα οι αγρότες να μεταναστεύουν και έτσι η Ελλάδα να μειώσει τις εξαγωγές και να αυξήσει τις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων.
Επίσης πράγματι τον πρώτο χρόνο η Χούντα αύξησε τις κοινωνικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ. Και μετά άρχισε να τις μειώνει χρόνο με το χρόνο, έτσι όταν κατάρρευσε αυτό το τραγικό ανέκδοτο το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών επί του ΑΕΠ είχε πέσει στα επίπεδα του 1965.
Ψέμα πέμπτο: “Ναι, αλλά δεν έκαναν ρουσφέτια”
Συχνά οι ξεδιάντροποι υπερασπιστές της Χούντας, καταγγέλλουν την οικογενειοκρατία, που επί Δικτατορίας δεν υπήρχε, διότι μπορεί να ήταν λίγο φασίστες βρε αδερφέ, αλλά ήταν έντιμοι.
Ας δούμε πόσο έντιμοι ήταν και πόσο δεν βόλευαν τους δικούς τους.
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος διόρισε τον έναν αδελφό του Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο στρατιωτικό ακόλουθο, γενικό γραμματέα του υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής αλλά και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ, και τον άλλο αδελφό του Χαράλαμπο Παπαδόπουλο γενικό γραμματέα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης.
Ο Παττακός ήταν πάλι καλός πεθερός, αφού φρόντισε να αναλάβει ο γαμπρός του Ανδρέας Μεϊντάσης τεχνικά έργα στο δήμο Αθηναίων (όπως το υπόγειο γκαράζ στην Κλαυθμώνος) και μελέτες αξιοποίησης δημοτικών ακινήτων λαμβάνοντας... “ευτελή” ποσά της τάξως του ενός εκατομμυρίου και εκατό χιλιάδων δραχμών!
Ο Νικόλαος Μακαρέζος πάλι διόρισε τον κουνιάδο του Αλέξανδρο Ματθαίου υπουργό Γεωργίας και υπουργό Βορείου Ελλάδος. Ο Ιωάννης Λαδάς διόριζε συγγενείς του στην ΑΣΔΕΝ και το υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών.
Ψέμα έκτο: “Ναι, αλλά ήταν πατριώτες”
Πως γίνεται την πατρίδα πάντα να την προδίδουν αυτοί που δηλώνουν με στόμφο τον υποτιθέμενο πατριωτισμό τους;
Προδοσία της πατρίδας είναι εξαρχής η κατάλυση της Δημοκρατίας, οι φυλακίσεις, εκτελέσεις και βασανισμοί Ελλήνων, η αφαίμαξη του δημόσιου ταμείου προς ίδιον όφελος. Αλλά οι πραξικοπηματίες δεν σταμάτησαν εκεί.
Παπαδόπουλος και Ιωαννίδης όχι μόνο διέλυσαν τον ελληνικό στρατό, αλλά -ως αποδεδειγμένα πράκτορες της CIA και πιόνια του Κίσινγκερ- πρόδωσαν την Κύπρο, δίνοντας με το ανόητο πραξικόπημα την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλλει στη Κύπρο.
Παρέδωσαν μια χώρα κυριολεκτικά στα συντρίμμια και θυσίασαν τις ζωές χιλιάδων Ελληνοκυπρίων στις προσταγές των ξένων, εξυπηρετώντας τη συνωμοσία κατά του Ελληνισμού. Πέτυχαν αυτό που έγκαιρα είχε προβλέψει, από το 1968, ο Ευάγγελος Αβέρωφ ότι δηλαδή, «δυστυχώς το καθεστώς των συνταγματαρχών θα καταρρεύσει επί των ερειπίων και του αίματος του Ελληνισμού!»
Οι συνταγματάρχες με «αριστοτεχνικό» τρόπο εκτέλεσαν το σχέδιο των Αμερικανών οι οποίοι ήδη από το 1964 μιλούσαν για διχοτόμηση της Κύπρου. Μαζί με τον Γρίβα και την ΕΟΚΑ Β΄ (που χρηματοδοτούνταν από τη CIA) συνωμότησαν για την ανατροπή του Μακάριου με το επιχείρημα περί “κομμουνιστικού κινδύνου”. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κάνουν το χατίρι της CIA, που τόσο άλλωστε τους είχε στηρίξει. Μάλιστα η Χούντα φέρεται να ενημέρωσε απευθείας την Τουρκία πως «όσο είναι ο Γρίβας στο νησί δεν θα χυθεί τουρκικό αίμα». Κατά τον ανταποκριτή του BBC, Λέσλι Φίσερ ο Γρίβας ως αρχηγός της ΕΟΚΑ –Β είχε σταλεί με σκοπό τη δημιουργία ταραχών ώστε να επέμβουν οι συνταγματάρχες και να «αποκαταστήσουν την τάξη». Έτσι και έγινε. Μόνο που αυτό προκάλεσε την τραγωδία.
Πέντε ημέρες μετά το πραξικόπημα της Χούντας, στις 20 Ιουλίου 1974, οι Τούρκοι μπαίνουν στην Κύπρο, αποβιβάζοντας 30.000 στρατιώτες.
Κατά το δεύτερο Αττίλα και ενώ η Δικτατορία είχε καταρρεύσει υπό το βάρος της προδοσίας της Κύπρου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διαπίστωσε ότι οι πραξικοπηματίες είχαν αφήσει την Ελλάδα παντελώς γυμνή από στρατιωτικής απόψεως και ανέτοιμη για εμπλοκή με την Τουρκία.
Όπως του εξήγησαν οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων, ετοιμοκίνητο στην Κρήτη δεν ήταν παρά μόνο ένα σμήνος πολεμικών αεροσκαφών. Για να φτάσουν στην Κύπρο θα έπρεπε να φορτώνουν μόνο δύο αντί για τέσσερις βόμβες. Ακόμη και εάν δεν αναχαιτίζονταν και πετύχαιναν τους στόχους τους, δε θα μπορούσαν να επιστρέψουν στη βάση τους. Τα Φάντομ δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν γιατί δεν είχε ολοκληρωθεί η εκπαίδευση του προσωπικού τους. Τα Μιράζ και τα Κορσέρ δεν είχαν ακόμη φτάσει. Το ΝΑΤΟ και η Μεγάλη Βρετανία ένιπταν τας χείρας τους. Οι πραξικοπηματίες είχαν παραδώσει την Κύπρο και την Ελλάδα χωρίς καμία σκέψη.
Ψέμα έβδομο: “Ναι, αλλά αν δεν μιλούσες, δε σε πείραζε κανείς, μόνο τους κομμουνιστές κυνηγούσαν”
Πόσο αναξιοπρεπής πρέπει να είναι κανείς για να μένει ευχαριστημένος που δεν τον πειράζει ένας δικτάτορας επειδή δεν τολμάει να διαφωνήσει; Πόσο απάνθρωπος μπορεί να είναι για να μην τον πειράζει να διώκονται και να δολοφονούνται άνθρωποι επειδή έχουν διαφορετική πολιτική ιδεολογία από εκείνον;
Πέρα από αυτά τα ερωτήματα με αυτονόητες ελπίζουμε απαντήσεις, η Χούντα δίωξε και βασάνισε απηνώς τους αριστερούς, αλλά όχι μόνο.
Τη νύχτα της 21ης Απριλίου μία από τις πρώτες κινήσεις των πραξικοπηματιών ήταν να συλλάβουν το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου της χώρας, δεξιούς και κεντρώους. Και δε δίστασαν να συλλάβουν και να βασανίσουν δημοκράτες που κάθε άλλο παρά κομμουνιστές ήταν. Αντιστάθηκαν όμως στη Χούντα και το πλήρωσαν.
Ο Τάσος Μήνης είχε φέρει σε πολύ δυσκολη θέση τη Χουντα ως αξιωματικός και ήρωας του Ελ Αλαμέιν. Αυτό δε τον γλύτωσε φυσικά από τα βασανιστήρια. Αυτός ο πραγματικός πατριώτης δεν άνοιξε το στόμα του στη φυλακή, αλλά μιλήσε στη δίκη, καταπέλτης κατά των προδοτών της πατρίδας και της Δημοκρατίας:
“Ως αξιωματικός ορκίστηκα να τηρώ το Σύνταγμα. Και το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος λέει ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Θεώρησα σωστό να τηρήσω τον όρκο μου”.
Ο Σπύρος Μουστακλής είχε αγωνιστεί στην Εθνική Αντίσταση με την οργάνωση ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του καθόλου κομμουνιστή Ναπολέοντα Ζέρβα, με την οποία και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Το 1948-49 ως αξιωματικός πεζικού συμμετείχε σε μάχες εμφυλιου πολέμου, ενώ το 1952-53 πολέμησε στην Κορέα. Παρασημοφορήθηκε πολλές φορές για τη δράση του. Συνελήφθη για τη συμμετοχή του στο Κίνημα του Ναυτικού, βασανίστηκε και έμεινε ανάπηρος μέχρι το τέλος της ζωής του.
Αριστεροί και μη, όσοι αντιστάθηκαν στη Χούντα υπέστησαν φρικαλέα βασανιστήρια.
Βίκυ Σαμαρά(News247)
Ο Διονύσης Ελευθερατος έχει γράψει ένα σημαντικό βιβλίο με ολα τα οικονομικά (και όχι μόνο) θαύματα της Χούντας.
Εσείς που μου στέλνετε υμνωδιες για το "κίνημα" των αξιωματικών ,για την 7ετη ανάπτυξη της χώρας και το άμεμπτο φρόνημα των κινηματιων , πιστεύω πως η ανάγνωση του ίσως και να συνεισφερε στην νοητική σας ακαμψία.
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/151/για-τους-νοσταλγούς-και-τους-εορτάζοντες-της-21ης-απριλιου</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/151/για-τους-νοσταλγούς-και-τους-εορτάζοντες-της-21ης-απριλιου</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Tue, 21 Apr 2026 14:54:06 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[κατηγορητήριο εναντίον ενός πολιτισμού που έχει μάθει να διοικεί τα πάντα, εκτός από την ανθρώπινη απελπισία.]]></title><description><![CDATA[Manos Lamprakis
[image: 1776779227063-728ef64e-f420-4334-9a78-5eb75f1e97ce-image.webp]
Σήμερα το πρωί, καθώς ήμουν στο Σύνταγμα για μια δουλειά, περνώντας μπροστά από το Υπουργείο Τουρισμού στη λεωφόρο Αμαλίας, βρέθηκα ξαφνικά να πατώ πάνω στο ίδιο οδόστρωμα όπου χθες το πρωί μια γυναίκα, υπάλληλος του υπουργείου, έδωσε τέλος στη ζωή της πέφτοντας από τον δεύτερο όροφο. Και εκεί, μέσα στην πιο συνηθισμένη αθηναϊκή διαδρομή, στην πιο περιπατητική γεωγραφία της πρωτεύουσας, συνέβη κάτι που δεν χωρά εύκολα ούτε στη γλώσσα ούτε στην αμυντική ευπρέπεια των ανακοινώσεων: ο δημόσιος χώρος έπαψε να είναι δημόσιος χώρος και έγινε τόπος συντριβής. Έγινε τόπος όπου η πόλη απογυμνώνεται από τη ρητορεία της περί κανονικότητας και αποκαλύπτεται ως ένας μηχανισμός που συχνά συνεχίζει να λειτουργεί πάνω από ραγισμένα σώματα, πάνω από ανθρώπους που προσέρχονται στο πρωινό τους ωράριο ενώ μέσα τους έχει ήδη συντελεστεί μια νύχτα χωρίς επιστροφή. Αυτό είναι που ανατριχιάζει: όχι μόνο ο θάνατος, αλλά η εγγύτητά του προς το απολύτως κοινό, προς το «πάω στη δουλειά»,  «περνώ από το κέντρο», «συνεχίζω τη μέρα μου».
Στην Ελλάδα έχουμε επινοήσει μια ολόκληρη γλώσσα απονεύρωσης τέτοιων γεγονότων: «τραγικό περιστατικό», «διερευνώνται τα αίτια», «εκφράζονται συλλυπητήρια», λες και ο σκοπός είναι να απομακρυνθεί όσο γίνεται γρηγορότερα το γεγονός από το πεδίο της δημόσιας ευθύνης. Όμως δεν πρόκειται για ένα ατυχές επεισόδιο που συνέβη δίπλα μας. Πρόκειται για μια αποκάλυψη. Για τη στιγμή κατά την οποία το κράτος, οι υπηρεσίες, οι θεσμοί, οι εργασιακοί χώροι, αλλά και η ίδια η κοινωνική μας οργάνωση, εκτίθενται ως πεδία στα οποία η ψυχική οδύνη δεν ακούγεται παρά μόνο όταν έχει ήδη λάβει αμετάκλητη μορφή.
Το ζήτημα δεν περιορίζεται στον χώρο της εργασίας. Το παράθυρο του γραφείου, το μπαλκόνι του σπιτιού, η ταράτσα, η αυλή, το χωράφι, το δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, όλα αυτά είναι διαφορετικές σκηνές της ίδιας εθνικής αποτυχίας. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος φτάνει στο σημείο να διακόψει βίαια τη σχέση του με τη ζωή, δεν αποτυγχάνει μόνο ο προσωπικός του κόσμος. Αποτυγχάνει και ο συλλογικός κόσμος που δεν τον κράτησε, δεν τον διέγνωσε, δεν του προσέφερε διέξοδο πριν από την άβυσσο.
Γι’ αυτό και η συζήτηση οφείλει να ξεφύγει από τη στενή ειδησεογραφική διαχείριση και να μπει στην καρδιά του κοινωνικού προβλήματος.
Στην Ελλάδα καταγράφηκαν 469 αυτοκτονίες το 2024 και 448 το 2025.
Δεν μιλάμε για μια σπάνια παρέκκλιση, αλλά για ένα επίμονο, επαναλαμβανόμενο, σχεδόν κανονικοποιημένο τραύμα του κοινωνικού σώματος. Και την ίδια ώρα εμείς επιμένουμε να φερόμαστε σαν να αρκεί μια γραμμή βοήθειας, ένα γενικόλογο σχέδιο δράσης, μια ημερίδα, μια αφίσα, μια δημόσια σύσταση περί «ευαισθητοποίησης». Η πολιτεία πράγματι διαθέτει την 24ωρη γραμμή 10306 και επικαλείται εθνικό σχέδιο για την ψυχική υγεία. Αλλά η πραγματική κατηγορία είναι άλλη: ότι το ελληνικό κράτος δεν έχει αναγάγει ακόμη την πρόληψη της αυτοχειρίας, την έγκαιρη ψυχική υποστήριξη και τη μετατραυματική φροντίδα σε κεντρικό, ορατό, διαρκή άξονα δημόσιας πολιτικής. Συνεχίζει να αντιμετωπίζει το φαινόμενο περισσότερο ως άβολο κατάλοιπο παρά ως εθνική επείγουσα κατάσταση.
Εκεί όπου ένας άνθρωπος φτάνει να αρνηθεί τη συνέχεια της ζωής του, εκεί δεν χωρούν πρόχειροι αφορισμοί ούτε θρησκευτικές κοινοτοπίες. Χωράει μόνο τρόμος, πένθος και έλεος. Η αυτοχειρία δεν είναι για τον σοβαρό χριστιανικό λόγο μια ευκαιρία ηθικής υπεροχής, αλλά μια άβυσσος που αποκαλύπτει πόσο αβοήθητο μπορεί να μείνει το πρόσωπο όταν διαρραγούν οι δεσμοί του με τον κόσμο, με τους άλλους, με το νόημα, με τον ίδιο του τον εσωτερικό τόπο. Και όσοι εκτίθενται στο θέαμα, ο περαστικός, ο συνάδελφος, ο αστυνομικός, ο διασώστης, ο γονιός, ο αδελφός, κουβαλούν πλέον μέσα τους ένα τραύμα που δεν τους ανήκε και όμως τους παραδόθηκε βίαια.
Αν, λοιπόν, θέλουμε να μιλήσουμε με αλήθεια, πρέπει να πούμε ότι κάθε τέτοια πτώση είναι και πτώση της δικής μας κοινότητας: της πολιτικής κοινότητας που επαίρεται για τη σταθερότητά της, της κοινωνικής κοινότητας που έχει συνηθίσει να προσπερνά, της εκκλησιαστικής κοινότητας που κάποτε ξέρει να κηρύττει αλλά όχι να συνοδεύει.
Γι’ αυτό δεν αρκεί να αναζητούμε κάθε φορά το «γιατί» μόνο στο πρόσωπο που έφυγε. Το ερώτημα πρέπει να στραφεί βίαια προς εμάς: τι είδους χώρα έχουμε συγκροτήσει, ώστε η απελπισία να μπορεί να εγκατασταθεί τόσο σιωπηλά μέσα στην καθημερινότητα;
Τι είδους κράτος είναι αυτό που παρακολουθεί εκ των υστέρων την αύξηση των αριθμών και δεν μετατρέπει το πρόβλημα σε απόλυτη πολιτική προτεραιότητα;
Τι είδους δημόσιος λόγος είναι αυτός που μιλά με ακραία ευαισθησία για δείκτες, επενδύσεις, τουριστικές ροές, ψηφιακές μεταβάσεις και διοικητική αποτελεσματικότητα, αλλά αφήνει σχεδόν άφωνη τη συζήτηση για τους ανθρώπους που φτάνουν να πέφτουν από παράθυρα, να βγαίνουν σε μπαλκόνια, να αναζητούν τρόπο να εξαφανιστούν;
Μια σοβαρή πολιτεία θα είχε ήδη οργανώσει πανεθνική καμπάνια αποστιγματισμού, μόνιμη ψυχολογική υποστήριξη σε σχολεία, υπηρεσίες, δήμους και κοινότητες, ειδική εκπαίδευση πρώτης αναγνώρισης κινδύνου για επαγγελματίες πρώτης γραμμής, και ένα πρωτόκολλο φροντίδας όχι μόνο για εκείνον που κινδυνεύει, αλλά και για εκείνους που μένουν πίσω και γίνονται άθελά τους μάρτυρες της πτώσης.
Μέχρι τότε, κάθε επίσημη θλίψη θα ηχεί μισή. Γιατί κάθε άνθρωπος που χάνεται έτσι δεν είναι μόνο μια ιδιωτική τραγωδία, είναι ένα δημόσιο κατηγορητήριο εναντίον ενός πολιτισμού που έχει μάθει να διοικεί τα πάντα, εκτός από την ανθρώπινη απελπισία.
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/150/κατηγορητήριο-εναντίον-ενός-πολιτισμού-που-έχει-μάθει-να-διοικεί-τα-πάντα-εκτός-από-την-ανθρώπινη-απελπισία.</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/150/κατηγορητήριο-εναντίον-ενός-πολιτισμού-που-έχει-μάθει-να-διοικεί-τα-πάντα-εκτός-από-την-ανθρώπινη-απελπισία.</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Tue, 21 Apr 2026 13:49:28 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[To bring the post-Covid generation to Marxism, we must fully break from the “academic leftist” model]]></title><description><![CDATA[source: https://substack.com/@rainershea
For the Gen Z who’ve come of age post-Covid, post-graduate unemployment is unprecedented in its scale, and in the degree of hopelessness for this trend to end. These students are also experiencing the fallout from a systematic campaign to dismantle higher education as we know it, with the worst consequence from this being growing student homelessness. For the younger Gen Alpha, these problems will no doubt be at least as severe. To bring the post-Covid generation into the class war, Marxists must properly unpack academic leftism, and understand where it lies within today’s material conflicts.
The contradiction we must confront
Academic leftism is a mindset, a mindset where “socialist” intellectuals preach to the masses rather than actually leading the proletarian struggle. This way of relating to the people as a “Marxist” is a holdover from the period of bourgeois revolutions, where after the people overthrew the feudal order, there appeared “right” and “left” wings within the new capitalist parliament; with the right being on the king’s side, and the left existing in negation towards the king. Because the concept of a political left came out of bourgeois politics, there has always been a contradiction between identifying with the left, and identifying as a communist; “leftism” is something that the capitalist ruling class has been able to incorporate into its core ideological makeup, making leftism compatible with the notion of a “progressive” imperialism.
Part of this is apparent in how all of Washington’s color revolutions have involved backing leftists who hate the governments the empire wants gone. The problem goes much deeper than this, though, because the left isn’t merely something that imperialism has co-opted; when we recognize proper definition of what “the left” is, that being a wing within bourgeois “democracy,” it becomes clear that communists must escape from leftism in order to become truly independent from bourgeois politics.
This is where it’s so important to grasp the nature of the ideological conflict within leftism, and within the academic institutions that utilize leftist ideology. Because even though communists seek to rebuild an authentic left, to reconstruct the working-class institutions that were destroyed in the 20th century, all the while we must remain prepared to combat the problems which will inevitably arise out of leftism. These problems being the unprincipled, imperialism-compatible behaviors that are embraced by the leftists who support Washington’s color revolutions.
Inevitably these behaviors will manifest in the form of attacks against those who seek to rebuild America’s workers movement, because leftism without dialectical thinking is pure negation. It’s the ideology that you can use to cancel any working-class organizer for not being woke enough. This is why Haz Al-Din concludes that leftism’s logical conclusion is to serve the very most destructive and malicious designs of imperialism.
He phrases this by calling leftism the heir to fascism, which sounds counterintuitive when you’re looking at these ideologies on the surface level; yet no matter how bombastic it seems, the reality is that we have seen leftists across the globe rallying alongside fascists in Washington’s color revolutions, with Ukraine being one of the foremost examples of this.
The defense from these left fascist collaborators is that they came towards their views based on their own lived experiences, and have their own reasons for hating the U.S.-targeted governments which they live under. And this is what reveals the contradiction between leftism and Marxism; because indeed, these collaborators represent a political camp that emerged out of real material factors, independently from U.S. imperialism. Where their politics came from, though, was not class consciousness; it came from petty-bourgeois and lumpen resentment, which invariably becomes targeted at the proletarian forces. This is why Haz describes leftism as fulfilling the same anti-proletarian role which fascism does:
The true heir of fascism, is none other than Leftism itself. Fascism, like leftism, establishes the dead form of modernity as a pinwheel - a swastika - actively and voluntarily preserving it at the expense of its own real technomic premises, and therefore emanating an affect of revolutionary change. If there is any model worthy of representing the ‘political spectrum’ (which does not actually represent political difference, but rather the political homogeneity of the modern state), it is precisely that of the swastika, as it cannot tilt right without also moving left. The dead form of modernity cannot be preserved, without also emanating the veneer of change. This shocking fact is already self-evident throughout Europe and Ukraine. To call leftists fascists would be superfluous, for leftism is already far more fascist than fascism could ever possibly have been. All the genocidal intent, violence, terrorism and bestiality of fascism is amplified, with far more viciousness, brutality and efficiency in leftism, a fact which is sure to become evident to all in the years to come.
These are the activities that our ruling class hopes to draw the lumpenized students or former students into: ultraviolent adventurism, efforts to terrorize the actual working-class forces, libidinal release to cope with one’s alienation. This is why “antifa,” as it actually exists today, mirrors the Brownshirt model of recruiting from the unemployed youth. And these anti-worker “counter-gangs” grow out from academic leftism; the identity politics ideology behind them is taught to these unemployed youths by the academic/NGO networks. This infrastructure has laid the groundwork for a new wave of counterinsurgency, wherein the adventurist wing of ultra-leftism escalates its assaults against working-class organizations.
Rescuing the left-behind youths
Such is the role that ultra-leftism will play in this next stage of the class war: weaponizing the most disaffected among the post-Covid generation against the proletariat. To draw these youths away from ultra-leftism, or from its far right counterpart, we must fully break from the academic leftist model. We must reject the mode of practice that the bourgeois revolutionaries have passed down onto us, wherein the members of the revolutionary intelligentsia merely talk at the masses in hope of rousing them towards revolution.
There is a difference between trying to lecture the masses into becoming revolutionaries, and building a collective organization for these masses which can give them practical experience within the class struggle. Only with the latter model can the population’s level of class consciousness truly be raised. Because there’s been no left in America for a long time, during this first organizational stage we have needed to look for class consciousness within the ideological realm; to identify which parts of the masses are most disillusioned with the liberal order, and go into them. The proper definition of class consciousness, though, is when the working masses come to participate in working-class organization itself. This is the context we must consider while we follow Lenin’s call to raise the consciousness of the workers:
There can be no talk of an independent ideology formulated by the working masses themselves in the process of their movement…This does not mean, of course, that the workers have no part in creating such an ideology. They take part, however, not as workers, but as socialist theoreticians, as Proudhons and Weitlings; in other words, they take part only when they are able, and to the extent that they are able, more or less, to acquire the knowledge of their age and develop that knowledge.
But in order that working men may succeed in this more often, every effort must be made to raise the level of the consciousness of the workers in general; it is necessary that the workers do not confine themselves to the artificially restricted limits of “literature for workers” but that they learn to an increasing degree to master general literature. It would be even truer to say “are not confined”, instead of “do not confine themselves”, because the workers themselves wish to read and do read all that is written for the intelligentsia, and only a few (bad) intellectuals believe that it is enough “for workers” to be told a few things about factory conditions and to have repeated to them over and over again what has long been known.
When we truly grasp what Lenin meant by this, we can address the contradiction between leftism and Marxism, which is reaching a heightened point of conflict at this phase in the decline of our social order. Because of how extensively our ruling class has engineered society’s decline, the college pipeline as a rule no longer offers a path towards employment, or towards starting a family. And this breakdown of the boomer societal model is forcing those within left politics to confront an existential question for their cause. They’re having to answer: should we keep modeling our practice after academic leftism, or should we pursue the alternative route? That alternative being to wage the class war in a way which is truly responsive towards the conditions we’re facing today.
These are conditions where the foundation for “normal” life has been dynamited. If trends continue as they are, for the most part the post-Covid generation will not create a new generation after them; their familial connection to the future has been severed. Never before has humanity seen such a level of alienation, and therefore no attempt at mass politics that’s unwilling to confront this alienation can survive; not as a truly independent force, at least.
Leftism provides a cope for the post-Covid left-behinds, in the form of boundless negation; it tells them that humans are a virus, and therefore it’s a good thing for us to stop having children. It also preaches national nihilism, Clavicular-style, to the effect that leftists can avoid caring about the American family’s destruction. Of course these arguments can’t placate everyone, though, and their real purpose is to cultivate a niche political ideology. Among the left-behind youths who are seeking concrete political answers to the problem of familial decline, right now the main ideological influences are coming from the right. This is largely because it’s the right-wing “Jewish question” commentators who are talking about this problem in the first place. They’re the ones who are making the connection between the decline of American patriotism among the 30-and-under crowd, and the disappearance of opportunities for starting families; which aren’t things that leftism even recognizes as being bad.
Because leftism was designed to negate mass politics, in the Trump 2.0 era leftists have lost their former relevance, and we shouldn’t be treating them as the central threat. I focus on leftism here for the purpose of contrasting anti-mass politics with the politics which Marxists need to embody; we know what the opposite of an effective communist movement looks like, and this lets us avoid the idealist errors that keep our movement stagnant. If the essence of academic leftism’s problem is that it’s about preaching to the masses, then we know that raising the consciousness of the masses can’t happen without actual popular organization. It can’t happen without unemployment councils, or party-building, or the other essential elements that are demanded by a Bolshevik practice. And when we use these tools to let the post-Covid generation fight its existential battle, then we can earn this generation’s respect.
The post-Covid generation’s fight is existential in nature because if they lose this fight, then they will become outmoded amid capital’s next technological phase. Gen Z, and those younger than us, see where things are headed unless we assert our interests. Recognizing this is part of how Marxists can convince the left-behind youths that we deserve to lead them. Academic leftism and its radlib outgrowths don’t even pretend to offer the post-Covid generation a solution. The far right offers them a false solution. We offer the authentic solution, but we must understand what our own goal is before we can speak or act credibly.
Within Marxism, there is a battle for ideological control, where the leftist negationist side is in conflict with the dialectical side. This battle has been happening for centuries, and it will continue for centuries more; but the fact that it’s lasting this long shows the necessity for Marxism to evolve. To be effective as a Marxist, you have to reinvent yourself according to each new historical reality. As Gen Z and Gen Alpha fight to remain vital amid unprecedented existential peril, this is the mode of operating that we must impart onto them.
————————————————————————
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/149/to-bring-the-post-covid-generation-to-marxism-we-must-fully-break-from-the-academic-leftist-model</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/149/to-bring-the-post-covid-generation-to-marxism-we-must-fully-break-from-the-academic-leftist-model</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Tue, 21 Apr 2026 02:00:20 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Ό,τι δεν καταλαβαίνουν, το αμφισβητούν.]]></title><description><![CDATA[Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Δεν μπορούν όλοι να σε συναντήσουν εκεί που βρίσκεσαι.
Κι αυτό δεν είναι αγένεια, δεν είναι κακία. Είναι όριο. Είναι ανθρώπινη ανεπάρκεια που δεν ομολογείται, μια σιωπή που βαραίνει περισσότερο από τις λέξεις.
Μπορεί να έχεις αγαπήσει με καθαρότητα, με ανοιχτή καρδιά, με τόση υπομονή που να θύμιζες τις ρίζες ενός δέντρου στην καταιγίδα.
Αλλά αν ο άλλος δεν έχει μάθει να αναγνωρίζει το εσωτερικό του "δελτίο καιρού" - να βλέπει, να ρυθμίζει, να περιθάλπει τον ίδιο του τον εαυτό - τότε κάποια στιγμή μπορεί να γκρεμίσει κι εσένα. Όχι επειδή δεν σ’ αγαπάει. Αλλά επειδή δεν μπορεί.
Η συναισθηματική απουσία δεν είναι πάντα θορυβώδης. Μερικές φορές μοιάζει με γλυκύτητα ή με ησυχία. Μ’ ένα "όλα καλά", που δεν λέει τίποτα. Μ’ ένα άγγιγμα που δεν φτάνει βαθιά. Με μια σιωπή που δεν ακούει.
Σε τέτοιους δεσμούς, το να προσπαθείς να εξηγήσεις τι νιώθεις είναι σαν να μιλάς σε τοίχο. Όχι γιατί δεν σε ακούν. Αλλά γιατί δεν υπάρχει χώρος μέσα τους για να σε χωρέσει.
Κι ύστερα μπορεί να αντιληφθούν τα όριά σου ως επίθεση, τη θλίψη σου ως βάρος, τη διαφάνειά σου ως υπερβολή. Ό,τι δεν καταλαβαίνουν, το αμφισβητούν. Κι ό,τι τους ξεβολεύει, το επιστρέφουν σ’ εσένα.
Δεν είναι θέμα κριτικής – είναι θέμα φροντίδας προς τον εαυτό σου. Γιατί χωρίς συναισθηματική επίγνωση, δεν υπάρχει αμοιβαιότητα. Δεν υπάρχει χτίσιμο, ούτε θεραπεία. Υπάρχει μόνο φθορά. Μια διαρκής ανάγκη να εξηγείς τα αυτονόητα, να μικραίνεις για να χωρέσεις, να προσέχεις μη τυχόν "προκαλέσεις" καταιγίδα.
Και όταν έρθει η καταιγίδα -γιατί θα έρθει- εσύ θα είσαι εκεί, μούσκεμα, προσπαθώντας να βάλεις τάξη σε μια κακοκαιρία που δεν σου "ανήκει". Γιατί όποιος δεν έχει μάθει να γιατρεύει τον εαυτό του, θα σε χρησιμοποιήσει ως ομπρέλα. Ή ως αστραπή.
Ακόμα πιο επώδυνο είναι το κενό της αυτογνωσίας. Όποιος δεν αναρωτήθηκε ποτέ πώς είναι να τον βιώνει, να τον νοιώθει, ο άλλος, δύσκολα θα σε δει. Κι όταν τον αγγίξεις με την αλήθεια σου, θα σε πει "υπερευαίσθητο" αντί να ρωτήσει "σε πλήγωσα;"
Όμως ξέρεις υπάρχουν κι άλλες σχέσεις. Ίσως λίγο πιο σπάνιες. Που δεν χρειάζεται να εξηγείς τον τόνο σου. Ούτε να μεταφράζεις την ανάγκη σου σε κάτι "λογικό". Εκεί, περπατάς στην αλήθεια, όχι σε τσόφλια αυγών. Και εκείνοι σε συναντούν. Όχι γιατί είναι τέλειοι - αλλά γιατί έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους αρκετά ώστε να μην τον ξεφορτώσουν πάνω σου.
Γι’ αυτό, φύλαξε την ειρήνη σου. Διάλεξε ανθρώπους που ξέρουν να σταθούν. Που λένε "έκανα λάθος" χωρίς να χρειάζεται να τους εξαναγκάσεις. Που ρωτούν "πώς μπορώ να σε κρατήσω καλύτερα;" όχι γιατί οφείλουν - αλλά γιατί θέλουν.
Γιατί η καρδιά σου δεν είναι πεδίο δοκιμών. Είναι ναός. Και αξίζει να κατοικείται από ανθρώπους που ξέρουν να στέκονται εκεί με ευλάβεια.
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/148/ό-τι-δεν-καταλαβαίνουν-το-αμφισβητούν.</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/148/ό-τι-δεν-καταλαβαίνουν-το-αμφισβητούν.</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Mon, 20 Apr 2026 16:37:37 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ]]></title><description><![CDATA[Από μια ζωή κενή Νοήματος και άδεια σε μια Ζωή  με Νόημα μια ζωή που να μας αξίζει να την ζούμε. Εξαιρετικό κείμενο του  σ.  Αντώνης Ανδρουλιδάκης Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ
Μάλλον δεν καταλάβαμε ακριβώς πότε έγινε, αλλά κάπου στην πορεία η διάθεση βάρυνε. Όχι απότομα. Σιγά σιγά, σαν να χαμήλωσε η ένταση της ίδιας της ζωής. Δεν χρειάζεται πλέον να ρωτήσεις κάποιον «πώς είσαι;» για να καταλάβεις. Αρκεί να τον παρατηρήσεις λίγο περισσότερο. Στον τρόπο που μιλάει. Στον τρόπο που σωπαίνει. Στον τρόπο που αποφεύγει να ελπίσει.
Κάτι έχει μετατοπιστεί. Όχι μόνο στις συνθήκες ζωής, αλλά στον ίδιο τον τρόπο που βιώνεται η ζωή.
Στην ψυχολογική γλώσσα, η κατάθλιψη δεν είναι απλώς λύπη.
Είναι απώλεια νοήματος, απώλεια ενέργειας, απώλεια προσανατολισμού. Κι' αυτό που έχει ενδιαφέρον σήμερα δεν είναι μόνο η αύξηση των διαγνώσεων. Είναι ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι, χωρίς απαραίτητα να πληρούν διαγνωστικά κριτήρια,
περιγράφουν κάτι παρόμοιο: δυσκολία να κινητοποιηθούν, αίσθηση ατονίας, χαμηλή προσδοκία για το μέλλον και μια διάχυτη κόπωση που δεν εξηγείται εύκολα.
Δεν πρόκειται για έντονη απόγνωση. Πρόκειται για κάτι πιο χαμηλότονο και γι’ αυτό πιο ανθεκτικό: μια βουβή μείωση της ζωτικότητας.
Αν το δούμε ιστορικά, το φαινόμενο αυτό αποκτά μια ιδιαιτερότητα. Υπήρξαν περίοδοι όπου οι άνθρωποι ζούσαν με λιγότερα: λιγότερες ανέσεις, λιγότερη ασφάλεια, λιγότερες επιλογές.
Και όμως, η υποκειμενική εμπειρία της ζωής δεν περιγράφεται πάντοτε ως πιο βαριά.
Σήμερα, σε ένα περιβάλλον όπου πολλά έχουν βελτιωθεί σε υλικό επίπεδο, η ψυχική εμπειρία φαίνεται να έχει επιβαρυνθεί.
Αυτό υποδηλώνει ότι το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο στο «πόσο έχουμε», αλλά στο «τι σημαίνουν αυτά που έχουμε».
Αν αυτή η αίσθηση μοιάζει υποκειμενική, τα δεδομένα δείχνουν ότι δεν είναι. Στην Ελλάδα, περίπου το 7% του πληθυσμού πάσχει από κατάθλιψη. Αν μεταφράσουμε αυτό το ποσοστό σε ανθρώπους, μιλάμε για πάνω από 600.000 ενήλικες που ζουν με κλινική κατάθλιψη. Και αυτός είναι ο πιο «ορατός» αριθμός. Αν συμπεριλάβουμε όσους βιώνουν ήπια ή αδιάγνωστα συμπτώματα -εκείνους που λειτουργούν αλλά χωρίς ενέργεια, χωρίς προσανατολισμό- τότε το φαινόμενο αφορά 1,5 – 2 εκατομμύρια ανθρώπους που βιώνουν κάποια μορφή ψυχικής επιβάρυνσης
Δεν πρόκεται δηλαδή για μια εξαίρεση, αλλά για ένα νέο συλλογικό υπόστρωμα.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική αν δει κανείς τα δεδομένα από τις αναλύσεις αστικών λυμάτων στην Ελλάδα. Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αντικαταθλιπτικές ουσίες ανιχνεύονται σταθερά σε καθημερινή βάση, σε συγκεντρώσεις που αντιστοιχούν σε εκατοντάδες ημερήσιες δόσεις ανά 1000 κατοίκους. Δεν πρόκειται για περιστασιακή χρήση ούτε για «ακραίες» περιπτώσεις.
Παράλληλα, στα ίδια δεδομένα εμφανίζονται σταθερά ίχνη ψυχοτρόπων ουσιών, δείχνοντας ότι η ανάγκη για ανακούφιση δεν περιορίζεται στα φάρμακα, αλλά διαπερνά την καθημερινότητα με κάθε διαθέσιμο μέσο.
Πρόκειται για μια ευρεία, σταθερή κατανάλωση που αποτυπώνει μια κοινωνία η οποία δεν καταρρέει - αλλά ρυθμίζεται χημικά για να συνεχίσει να λειτουργεί.
Εδώ εμφανίζεται μια κρίσιμη αντίφαση, που δεν είναι μόνο ψυχολογική αλλά και κοινωνική. Ζούμε σε μια χώρα που είναι ταυτόχρονα: τουριστικά ευχάριστη, γεωπολιτικά "χρήσιμη" και
υπαρξιακά άδεια. Και αυτή η τριπλή συνθήκη δεν είναι απλώς περιγραφή. Είναι εξήγηση.
Το πιο κρίσιμο στοιχείο είναι το τρίτο. Όταν το ερώτημα «γιατί υπάρχουμε μαζί» σιωπά ή αποσιωπάται, τότε τίποτα δεν αρκεί.
Η οικονομία μπορεί κάπως να λειτουργεί. Η χώρα μπορεί να είναι κάπως σταθερή. Η καθημερινότητα μπορεί να είναι κάπως διαχειρίσιμη. Αλλά χωρίς νόημα, όλα αυτά δεν μεταφράζονται σε ζωτικότητα. Και εδώ ακριβώς γεννιέται η συλλογική δυσθυμία.
Ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της κατάστασης
είναι ότι δεν βιώνεται ως σοβαρή κρίση. Δεν υπάρχουν εκρήξεις.
Δεν υπάρχει συνεχής ένταση. Αντίθετα, υπάρχει μια μορφή προσαρμογής: οι άνθρωποι συνεχίζουν κάπως να εργάζονται, συνεχίζουν κάπως να σχετίζονται, συνεχίζουν κάπως να ζουν.
Αλλά με χαμηλότερη ένταση. Σαν να έχει μειωθεί η ένταση της ίδιας της ζωής.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αναπτύσσονται τρόποι διαχείρισης:
φαρμακευτική υποστήριξη, υπερ-απασχόληση, ψηφιακή απόσπαση, περιορισμός των προσδοκιών, πάσης φύσεως εξαρτήσεις ως ανακουφιστικά παυσίπονα.
Ο στόχος δεν είναι η ευτυχία. Είναι η προσαρμογή σε μια πραγματικότητα που όλο και πιο πολύ μοιάζει να μην έχει νόημα.
Οι πιο πολλοί προσπαθούμε να συνεχίσουμε να λειτουργούμε
μέσα σε ένα περιβάλλον που δεν μας εμπνέει για τίποτα.
Όταν αυτή η κατάσταση γίνεται μαζική μειώνεται η διάθεση για συμμετοχή, ενισχύεται ο κυνισμός και αποδυναμώνεται η συλλογική πράξη. Όχι επειδή οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται,
αλλά επειδή δεν πιστεύουν ότι έχει νόημα.
Και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: η απουσία νοήματος παράγει αποχή, και η αποχή ενισχύει την απουσία νοήματος.
Πολλοί άνθρωποι δεν περιγράφουν μόνο δυσκολίες. Περιγράφουν μια αίσθηση: ότι κάτι φθείρεται αργά. Όχι θεαματικά, αλλά σταθερά.
Η χώρα μπορεί να φαίνεται ζωντανή, αλλά η εσωτερική της συνοχή και ζωτικότητα αποδυναμώνεται. Μια νεκροζώντανη χώρα.
Πώς βγαίνει κανείς από αυτό;
Αν το πρόβλημα είναι απώλεια νοήματος, η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο λειτουργική. Δεν αρκεί να βελτιωθούν οι συνθήκες.
Χρειάζεται να ανασυσταθεί το «γιατί».
Και αυτό σημαίνει: επανασύνδεση με ουσιαστικές σχέσεις,
επένδυση σε δημιουργία, όχι μόνο κατανάλωση, αποδοχή του ρίσκου που συνεπάγεται κάθε μορφή νοήματος.
Και μια τελευταία σκέψη.
Ίσως η συλλογική μας δυσθυμία δεν είναι απλώς πρόβλημα.
Είναι και ένδειξη. Ότι μια κοινωνία έχει φτάσει σε ένα σημείο
όπου η όποια λειτουργία δεν αρκεί πια.
Το πρόβλημα δεν είναι πως δεν μπορούμε να ζήσουμε. Είναι ότι δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να καταλάβουμε γ ι α τ ί.
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/147/η-συλλογικη-μας-καταθλιψη</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/147/η-συλλογικη-μας-καταθλιψη</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Mon, 20 Apr 2026 16:28:08 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Ο ΔΥΤΙΚΟΣ &quot;ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ&quot; ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ | Η Θυσία της Βιωμένης Εμπειρίας για τη Λειτουργικότητα]]></title><description><![CDATA[Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Η σύγχρονη δυτική κοινωνία θεμελιώνεται πάνω σε μια φαινομενικά αυτονόητη αρχή: ότι ο άνθρωπος είναι, ή οφείλει να είναι, ορθολογικός. Να σκέφτεται καθαρά, να επιλέγει αποτελεσματικά, να δρα με βάση στόχους. Ωστόσο, αν μετακινηθούμε από το επίπεδο της θεωρίας στο επίπεδο της εμπειρίας, προκύπτει ένα πιο ανησυχητικό ερώτημα: τι χρειάζεται να αποσιωπηθεί, να περιοριστεί ή να αποκοπεί, ώστε αυτός ο «ορθολογικός άνθρωπος» να μπορέσει να υπάρξει;
Η απάντηση φαίνεται να οδηγεί σε μια μορφή υ π α ρ ξ ι α κ ο ύ  α κ ρ ω τ η ρ ι α σ μ ο ύ. Όχι με την έννοια μιας βίαιης και ορατής απώλειας, αλλά ως μια σταδιακή, εσωτερικευμένη διαδικασία αποκοπής από τη βιωμένη εμπειρία. Ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται να διαχωρίσει το συναίσθημα από τη δράση, να περιορίσει την εσωτερική του πολυφωνία και να συγκροτήσει έναν εαυτό συνεκτικό, προβλέψιμο και λειτουργικό. Αυτό που παρουσιάζεται ως «ωριμότητα» ή «αυτοέλεγχος» ενδέχεται, στην πραγματικότητα, να είναι μια συστηματική αποδυνάμωση της εμπειρικής πληρότητας του εαυτού.
Ο ορθολογισμός, όπως έχει δείξει η σύγχρονη κοινωνική θεωρία, δεν είναι απλώς μια γνωσιακή ικανότητα, αλλά ένα κ α ν ο ν ι σ τ ι κ ό   π ρ ό τ υ π ο  ύ π α ρ ξ η ς. Δεν περιγράφει μόνο πώς σκέφτονται οι άνθρωποι, αλλά καθορίζει πώς οφείλουν να σκέφτονται και να δρουν. Στο πλαίσιο αυτό, το άτομο εκπαιδεύεται να αποσυνδέεται από ό,τι δεν εξυπηρετεί τη λειτουργικότητα: συναισθήματα που δεν μπορούν να μεταφραστούν σε δράση, εσωτερικές συγκρούσεις που καθυστερούν την απόφαση, υπαρξιακά ερωτήματα που δεν οδηγούν σε αποτέλεσμα.
Έτσι, η αποστασιοποίηση -που συχνά μπορεί να λαμβάνει και ψυχοπαθολογικά χαρακτηριστικά- δεν εμφανίζεται ως αποτυχία, αλλά ως επιτυχία προσαρμογής. Το άτομο που μπορεί να «μην νιώθει για να λειτουργεί» είναι, από τη σκοπιά του συστήματος, πιο αποτελεσματικό. Μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εργασίας, να διαχειριστεί την πολυπλοκότητα της καθημερινότητας και να παραμείνει συνεπές στους ρόλους του. Με αυτή την έννοια, ο υπαρξιακός ακρωτηριασμός δεν είναι παρενέργεια, αλλά προϋπόθεση λειτουργικότητας.
Ωστόσο, αυτή η προσαρμογή έχει ένα βαθύ τίμημα. Η σταδιακή απομάκρυνση από τη βιωμένη εμπειρία οδηγεί σε μια μορφή εσωτερικής αποξένωσης. Το άτομο συνεχίζει να δρα, αλλά δεν βιώνει πλήρως τη δράση του. Συμμετέχει, αλλά χωρίς να είναι ουσιαστικά παρόν. Η ζωή μετατρέπεται σε αλληλουχία λειτουργιών, ενώ η αίσθηση του νοήματος αποδυναμώνεται. Αυτό που χάνεται δεν είναι η ικανότητα δράσης, αλλά η πυκνότητα της εμπειρίας.
Δεν πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή, αλλά για μια σιωπηρή ανταλλαγή: το άτομο θυσιάζει ένα μέρος της εσωτερικής του ζωής προκειμένου να εξασφαλίσει τη θέση του σε ένα σύστημα που επιβραβεύει τη λειτουργικότητα. Η «ψυχή» -αν την κατανοήσουμε ως το σύνολο της βιωμένης, μη εργαλειακής εμπειρίας- περιορίζεται στο μέτρο που δεν εξυπηρετεί άμεσα την πράξη.
Το παράδοξο είναι ότι αυτή η "θυσία" δεν παρουσιάζεται ως απώλεια. Αντίθετα, ενσωματώνεται ως φυσική εξέλιξη, ως πρόοδος, ως ωρίμανση. Το άτομο μαθαίνει να θεωρεί τη μείωση της εσωτερικής του έντασης ως επιτυχία, τη συναισθηματική απόσταση ως δύναμη και τη λειτουργικότητα ως ύψιστη αξία. Με αυτόν τον τρόπο, ο ακρωτηριασμός καθίσταται αόρατος, επειδή έχει κανονικοποιηθεί.
Σε κοινωνικό επίπεδο, αυτή η διαδικασία οδηγεί σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι συνυπάρχουν χωρίς να συνδέονται ουσιαστικά. Η ενσυναίσθηση περιορίζεται, οι σχέσεις τυποποιούνται και η συλλογική ζωή χάνει το βάθος της. Η κοινωνία παραμένει αποτελεσματική, αλλά γίνεται ολοένα και πιο αποσυνδεδεμένη από τη βιωμένη ανθρώπινη εμπειρία που τη θεμελιώνει.
Ίσως να πρέπει να το ομολογήσουμε: ο δυτικός ορθολογισμός μπορεί να ιδωθεί όχι μόνο ως γνωσιακό επίτευγμα, αλλά και ως μορφή υπαρξιακής απώλειας. Η λειτουργικότητα της σύγχρονης κοινωνίας φαίνεται να βασίζεται σε μια σιωπηρή προϋπόθεση: την αποδοχή ενός μερικού εαυτού. Και ίσως το πιο κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να λειτουργούμε αποτελεσματικά μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αλλά αν στ' αλήθεια, συνειδητά, είμαστε έτοιμοι, "είναι εντάξει",  να καταβάλλουμε κάθε στιγμή το αντίτιμο αυτής της απώλειας του Εαυτού.
Βιβλιογραφία:

Societal Inner Dissociation (SID)
-Hindess, B. (2025). Rationality and modern society. Journal of Applied Social Psychology.
Kerr, L. K. (2022). Dissociation in late modern America: A defense against soul? LK Kerr Books.

]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/146/ο-δυτικος-ορθολογισμος-ως-κοινωνικη-κατασκευη-η-θυσία-της-βιωμένης-εμπειρίας-για-τη-λειτουργικότητα</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/146/ο-δυτικος-ορθολογισμος-ως-κοινωνικη-κατασκευη-η-θυσία-της-βιωμένης-εμπειρίας-για-τη-λειτουργικότητα</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Mon, 20 Apr 2026 15:45:47 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Ο ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΗΘΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ]]></title><description><![CDATA[Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών, η στιγμή όπου η απογοήτευση έπαψε να είναι αντίδραση και έγινε στάση ζωής φαίνεται πως έχει ήδη επέλθει. Η στιγμή του κυνισμού έχει ήδη επέλθει.
Ο κυνισμός δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι καν επιλογή. Είναι η αίσθηση, το απόβρασμα, το κατακάθι, που απομένει όταν έχουν εξαντληθεί ολοσχερώς οι προσδοκίες.
Για μεγάλο μέρος της νεότερης ιστορίας της, η Ελλάδα κινήθηκε με έντονα φορτισμένα «νοήματα»: ελευθερία, επέκταση, επιβίωση, ευημερία. Υπήρχε πάντα ένα «γιατί» που έδινε κατεύθυνση, ακόμη και μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Καθώς όμως αυτά τα αφηγήματα έξαντλήθηκαν, δεν αντικαστάθηκαν και άφησαν πίσω τους ένα κενό. Κενό νοήματος. Και μέσα σε αυτό το κενό, ο κυνισμός γίνεται σχεδόν αναπόφευκτος.
Αυτός ο κυνισμός δεν έχει καμιά σχέση με την άρνηση των συμβάσεων για χάρη της ελευθερίας. Είναι κάτι πιο σιωπηλό. Είναι μια άμυνα απέναντι στη διάψευση. Ο άνθρωπος που έχει απογοητευτεί επανειλημμένα, μαθαίνει να μην πιστεύει. Όχι επειδή «ξέρει καλύτερα», αλλά επειδή δεν αντέχει πια ούτε καν να ελπίζει. Έτσι, ειρωνεύεται. Αποστασιοποιείται. Ακυρώνει εκ των προτέρων κάθε δυνατότητα.
Ο κυνισμός, δηλαδή, δεν είναι δύναμη. Είναι προστασία.
Σε ψυχολογικό επίπεδο, ο κυνισμός λειτουργεί ως ένας λεπτός αλλά ισχυρός μηχανισμός άμυνας. Ο άνθρωπος που έχει βιώσει επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις -σε σχέσεις, θεσμούς, προσδοκίες- δεν αντέχει πλέον την έκθεση στο ενδεχόμενο μιας νέας απογοήτευσης. Έτσι, προτιμά να προεξοφλεί το αρνητικό αποτέλεσμα, να ακυρώνει εκ των προτέρων κάθε πιθανότητα, ώστε να μην ξαναπληγωθεί. Ο κυνισμός, με αυτή την έννοια, δεν είναι απουσία συναισθήματος, αλλά υπερπροστασία του. Είναι ένας τρόπος να μην επενδύεις, για να μη χάσεις· να μην πιστεύεις, για να μη διαψευστείς· να μην ελπίζεις, για να μην πονέσεις. Σαν να αυτοκτονείς για να μην πεθάνεις. Το τίμημα, όμως, είναι βαρύ: μαζί με τον πόνο, αποκλείεται και η δυνατότητα της χαράς, της σχέσης και της δημιουργίας.
Ο κυνισμός δεν χρειάζεται επιχειρήματα. Ακούγεται. Στις μικρές φράσεις της καθημερινότητας, που επαναλαμβάνονται σχεδόν μηχανικά:
«Τίποτα δεν αλλάζει.»
«Μην περιμένεις τίποτα από κανέναν.»
«Όποιος μπορεί, κοιτάει την πάρτη του.»
«Αυτή είναι η Ελλάδα.»
«Έτσι ήταν πάντα.»
«Μην είσαι αφελής.»
«Αν δεν είσαι πονηρός, σε τρώνε.»
«Σιγά μην γίνει τίποτα.»
«Κάνε τη δουλειά σου και μη μιλάς.»
«Μη μπλέκεις.»
«Κοίτα να σωθείς εσύ.»
«Εδώ δεν αλλάζει τίποτα.»
«Κανείς δεν κάνει κάτι χωρίς συμφέρον.»
Και πιο ήσυχα, πιο «σοφά»:
«Εγώ απλώς είμαι ρεαλιστής.»
«Δεν έχω αυταπάτες.»
«Έχω δει πολλά.»
«Ξέρω πώς δουλεύει το σύστημα.»
Και κάπου στο τέλος, η πιο απογυμνωμένη μορφή:
«Ε, και;»
Δύο λέξεις που δεν περιγράφουν την πραγματικότητα, την κλείνουν.
Μέσα σε αυτές τις φράσεις συμπυκνώνεται μια ολόκληρη στάση ζωής που λέει πως: καμία πράξη δεν έχει πραγματική αξία, καμία αλλαγή δεν είναι δυνατή, καμία εμπιστοσύνη δεν αξίζει το ρίσκο
Και κάπως έτσι, μια ολόκληρη κοινωνία αποσύρεται από τον εαυτό της. Δεν συγκρούεται. Δεν διεκδικεί. Δεν δημιουργεί.
Απλώς σχολιάζει, γκρινιάζει και ειρωνεύεται.
Ο κυνισμός δεν θα μπορούσε να κυριαρχήσει χωρίς κόπωση.
Η συνεχής κρίση -οικονομική, πολιτική, θεσμική- δεν οδήγησε μόνο σε αντίδραση. Οδήγησε στην εξάντληση. Και ο εξαντλημένος άνθρωπος δεν επαναστατεί. Αποσύρεται. "Αράζει".
Ο κυνισμός είναι η μορφή που παίρνει αυτή η απόσυρση.
Μια μορφή συμμετοχής χωρίς δέσμευση. Μια παρουσία χωρίς εμπλοκή, μια απούσα "παρουσία".
Ωστόσο, το πιο ύπουλο στοιχείο του κυνισμού είναι ότι μοιάζει με διαύγεια. Ο κυνικός πιστεύει ότι «βλέπει τα πράγματα όπως είναι». Ότι δεν ξεγελιέται. Ότι δεν έχει αυταπάτες. Ότι "δεν είμαι εγώ μαλάκας, σαν και σένα"!
Αυτό που δεν βλέπει όμως είναι το κόστος. Ότι μαζί με την πιθανή αυταπάτη χάνει και τη πιθανή δυνατότητα. Γιατί όποιος δεν πιστεύει σε τίποτα, δεν μπορεί να δράσει για τίποτα.
Ο νεοελληνικός κυνισμός ακύρωσε την ριψοκινδύνευση. Και χωρίς ρίσκο, δεν υπάρχει ούτε πολιτική, ούτε δημιουργία, ούτε σχέση. Υπάρχει μόνο διαχείριση. Διαχείριση της καθημερινότητας.
Διαχείριση της απογοήτευσης. Διαχείριση του «τίποτα δεν αλλάζει». Ό,τι κάνει δηλαδή και η κυρίαρχη πολιτική ελίτ.
Ο κυνισμός είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό αίσθημα μιας κοινωνίας που έχει κουραστεί από τον εαυτό της. Δεν είναι θόρυβος. Είναι σιωπή ή μάλλον μουρμουριτό.
Και αυτό το σιωπηλό μουρμουριτό δεν είναι ουδέτερο. Γιατί μέσα του χάθηκε κάτι πολύ βασικό: η δυνατότητα να πιστέψουμε ότι κάτι αξίζει να γίνει. Και χωρίς αυτό, καμία κοινωνία δεν μπορεί να βγεί πραγματικά από την παρακμή.
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/141/ο-κυνισμος-ως-ηθος-της-παρακμης</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/141/ο-κυνισμος-ως-ηθος-της-παρακμης</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Thu, 16 Apr 2026 13:58:43 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ]]></title><description><![CDATA[Αρθρο του Γ. Ιμβριώτη δημοσιεύτηκε στην Επιθεώρηση Τέχνης το 1961 (αρ. τ. 82), "όταν η άρχουσα τάξη της χώρας πανηγύριζε για τη σύνδεση της χώρας με την Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι υπόσχονταν στον ελληνικό λαό τη "Γη της Επαγγελίας"
Μετά από 64 χρόνια οι βασικές εκτιμήσεις και προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν, ή επιβεβαιώνονται...
"Λόγια προφητικά; Όχι. Εκτιμήσεις που βασίζονται στη μαρξιστική επιστημονική ανάλυση της πραγματικότητας, του πραγματικού χαρακτήρα των εξελίξεων, με την επένδυση όμως ενός οξυδερκούς πνεύματος, του κομμουνιστή καθηγητή Γιάννη Ιμβριώτη".

Η ιδεολογική προπαγάνδα της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς
του Γιάννη Ιμβριώτη
Μεγάλη αναταραχή έφερε η σύνδεση της Ελλάδας με την Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά. Σφοδρή συζήτηση ξέσπασε ανάμεσα στους υπέρμαχους και τους αντίμαχους πολιτικούς, οικονομολόγους, διανοουμένους. Η σύνδεση αυτή γεννά μια πολύπλοκη προβληματική. Σύμφωνα με τους οπαδούς δημιουργεί μια βαθειά τομή στη νεοελληνική ιστορία, είναι το πιο βαρυσήμαντο περιστατικό μετά τη συνθήκη της Λωζάννης. Τότε η Ελλάδα άφησε τους ωραίους οραματισμούς της για το Μαρμαρωμένο Βασιλιά, για την Κόκκινη Μηλιά και συγκεντρώθηκε στον εαυτό της. Μα τώρα ήρθε η μοναδική στιγμή να σπάσει τα στενά πλαίσια της μικρόχαρης ζωής της και να ορμήσει πέρα απ’ αυτά σ’ έναν απλόχωρο υλικά και πνευματικά ευρωπαϊκό χώρο, όπου θα μπορέσει να δημιουργήσει και να γνωρίσει μια πρωτόφαντη αλκή. Τώρα κάνει ένα καταπληκτικό άλμα προς τα εμπρός μέσα στην ιστορική της ανάπτυξη.
Μα από το άλλο μέρος οι αντίμαχοι προβάλλουν ολωσδιόλου μιαν αντίθετη, μια ζοφερή εικόνα. Η Ελλάδα με τη σύνδεση μπαίνει σε αφάνταστους κινδύνους, γίνεται σωστή αποικία που θα την αγκαλιάσει θανάσιμα ο μονοπωλιακός ιμπεριαλισμός για να ρουφήξει όλη την ικμάδα της. Κι όχι μόνο η φτωχή της οικονομία θα καταστραφεί μα κι η εθνική της υπόσταση θα κινδυνέψει κι η πνευματική της οντότητα θα δηλητηριαστεί από φθαρτικά ιδεολογικά κηρύγματα που υπνωτίζουν τις ψυχές των ανθρώπων και τις κάνουν ράθυμες και βολικές για κάθε υποταγή.
Σήμερα η συζήτηση έχει προχωρήσει τόσο πολύ, έχουν γραφεί τόσες μελέτες και άρθρα, ώστε μπορεί κανείς, ακόμα κι ο μη ειδικός, να μορφώσει μιαν αντικειμενική γνώμη. Η προσεχτική αμερόληπτη μελέτη δίχως άλλο πρέπει να πείσει πως η οικονομική αυτή κοινότητα δεν είναι άλλο παρά ένα όργανο των μεγάλων μονοπωλίων, που αποβλέπει στα συμφέροντά τους και που υπηρετεί ορισμένους πολιτικούς σκοπούς. Οι ειδικοί αντίμαχοι μας παρουσιάζουν ανάγλυφο όλο το σύνθετο χαρακτήρα της. Τούτοι ανήκουν σε διαφορετικά και σε ριζικά αντίθετα στρατόπεδα και δεν μπορεί κανείς να πει πως ο ομογνωμία τους υπαγορεύεται από μια και μόνη ίδια ιδεολογία. Και τώρα εδώ δεν πρόκειται ν’ αναπτύξουμε σ’ όλες τις λεπτομέρειες το χαρακτήρα της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς, όπως μας τον ιστορούν τα ειδικά οικονομολογικά άρθρα, είναι όμως ανάγκη να τον δώσουμε σε μια συμπυκνωμένη σκιαγράφηση που θα μας χρησιμέψει σαν βάση για την παραπέρα συζήτηση.
Ιδού το τεράστιο συγκρότημα της Δυτικής Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ολλανδίας, Βελγίου και Λουξεμβούργου, που προβάλλει σαν μια Ευρώπη οικονομικά, τώρα στην αρχή, κι αργότερα πολιτικά ενωμένη και που μαζί της δένεται η υπανάπτυκτη Ελλάδα. Σε τέτοιους σχηματισμούς οι καθυστερημένοι όλο και πιο πολύ χειροτερεύουν τη μοίρα τους κι όλο και πιο πολύ γίνονται τυφλά ενεργούμενα των πλουσίων εταίρων. Και το χειρότερο, η Ελλάδα δεν μπαίνει στο συνεταιρισμό ούτε καν σαν ισότιμο μέλος, έστω και στο χαρτί, παρά έχει μειωμένα δικαιώματα, δε διαθέτει ψήφο κι είναι υποχρεωμένη να εκτελεί κάθε απόφαση των μεγάλων. Ας αντικρύσουμε κατάματα τη ζοφερή εικόνα που χαράζεται και προβάλλει μέσα σ’ αυτή την κατάσταση. Η ελληνική βιομηχανία, χωρίς τους προστατευτικούς απέναντι των άλλων εταίρων δασμούς που καταργούνται σύμφωνα με τη συμφωνία σταδιακά μέσα σε είκοσι δύο χρόνια, χτυπιέται θανάσιμα, γιατί ποτέ δεν μπορεί να φτάσει σ’ ένα τόσο χρονικό διάστημα τις άλλες τις ξένες τις τόσο προχωρημένες και ν’ ανταγωνιστεί μαζί τους. Τα βιομηχανικά είδη των άλλων μελών της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς σαν φθηνότερα και καλύτερα θα πλημμυρίσουν τον τόπο. Και κάθε ελπίδα για την εκβιομηχάνισή του χάνεται ολότελα. Η Ελλάδα παραδίνεται στη βουλιμία του ξένου κεφαλαίου, γίνεται αποικιακή χώρα που θα διαθέτει πρώτες ύλες και φθηνό εργατικό δυναμικό. Τα ξένα μονοπώλια και προπάντων τα γερμανικά, που χάρη και σε ιδιαίτερες ακόμα ελληνογερμανικές συμφωνίες αποχτούν προνόμια, θα δράσουν εδώ με ποικίλες βιομηχανικές κ’ εμπορικές μορφές. Το αποτέλεσμα θα είναι να κλείσουν τα ελληνικά εργοστάσια, ακόμα και τα καταστήματα. Όλος ο εργαζόμενος λαός – εκτός από μια ολιγαρχική μειοψηφία που θα συνεργάζεται με τους ξένους – θ’ απαθλιώνεται ολοένα. Η ανεργία, η υποαπασχόληση θα ταχύνουν το ρυθμό στη μετανάστευση, θα της δώσουν τη μορφή πανικού φυγής. Η ελληνική νεολαία θα σκορπιστεί σ’ όλο το χώρο της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς, όπου θα προσφέρει φθηνή εργασιακή δύναμη. Ό,τι είχε σκεφθεί ο Χίτλερ, ό,τι είχαν θελήσει τα αμερικανικά και τα άλλα μονοπώλια, δηλαδή να εμποδίσουν κάθε βιομηχανική ανάπτυξη της Ελλάδας, ώστε αυτή να καταναλώνει μόνο τη δική τους παραγωγή, τώρα κατορθώνεται με τη δική μας τη συνεργασία. Κι ακόμα μας κλείνουν κι από τον έξω κόσμο. Οι τελωνειακοί φραγμοί που υποχρεωτικά διατηρούμε απέναντι των άλλων, των τρίτων, όπως λχ. των σοσιαλιστικών χωρών, γίνονται πελώρια εμπόδια στις εμπορικές συναλλαγές μαζί τους.
Πολύμορφη ενίσχυση της εξάρτησης
Όλοι αυτοί οι ασφυκτικοί περιορισμοί μάς φέρνουν στην οικονομική εξάρτηση από το μονοπωλιακό ιμπεριαλισμό. Κι αυτή η υποδούλωσε δεν μπορεί παρά να συμπληρώνεται κι από την πολιτική. Τα μονοπώλια γίνονται ο μοναδικός αφέντης του τόπου. Αυτά θα διορίζουν την κυβέρνηση που θα τους αρέσει. Αυτά θα υπαγορεύουν τα κατασταλτικά κρατικά μέτρα ενάντια σε κάθε διαφωνία, σε κάθε διαμαρτυρία του λαού. Η επίσημη βία θα φτάσει στο κατακόρυφο. Θα χτυπηθεί κάθε συνδικαλιστική ελευθερία, κάθε δικαίωμα του ανθρώπου και του πολίτη, γενικά κάθε δημοκρατικός θεσμός.
Κι ακόμα θα μεγαλώσουν κι οι εξωτερικοί κίνδυνοι. Η Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά δεν είναι ένα συγκρότημα μόνο οικονομικό, αλλά συνάμα και πολιτικό. Ο στρατιωτικός μηχανισμός του ΝΑΤΟ συμπληρώνεται και δυναμώνει με το οικονομικό και το πολιτικό στοιχείο. Η Ελλάδα σαν άβουλο πιόνι υποχρεώνεται ν’ ακολουθεί τον ιμπεριαλιστικό σχηματισμό σε κάθε πρόκλησή του, σε κάθε απειλή του που μπορεί ν’ ανάψει την παγκόσμια πυρκαϊά.
Μα δεν είναι μόνο η τωρινή συγκρότηση και διάρθρωση της ΚΕΑ που μας δείχνουν ανάγλυφο το χαρακτήρα της, παρά κι η γενεαλογία της μαρτυρεί την αληθινή της ουσία, την ιμπεριαλιστική καταγωγή της. Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός κατόρθωσε στα τελευταία χρόνια, εκτός από το στρατιωτικό ΝΑΤΟ, να ιδρύσει με τη σειρά τον “Οργανισμό Ευρωπαϊκής Συνεργασίας”, την “Ευρωπαϊκή Ένωση Πληρωμών”, την “Ευρωπαϊκή Κοινοπραξία Άνθρακα και Χάλυβα”, την “Κοινοπραξία Ατομικής Ενέργειας” και τέλος με τη Σύμβαση της Ρώμης (1957) και το επιστέγασμα, την “Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα” ή Αγορά. Με την πρώτη ματιά φαίνεται σαν ν’ απουσιάζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, μα η απουσία τους είναι ολωσδιόλου φαινομενική. Αυτές έχουν ευνοήσει κι ευλογήσει την ίδρυση του σχηματισμού και τα μονοπώλιά τους έχουν απλώσει βαθιά τα παρακλάδια τους σ’ όλες τις χώρες του, δηλαδή έχουν δημιουργήσει παραρτήματά τους και μ’ αυτόν τον τρόπο θα κατορθώνουν να βάνουν τη σφραγίδα τους σ’ όλη την οικονομική και την πολιτική ζωής της “Μικρής Ευρώπης”.
Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα προβάλλει σαν φυσικός καρπός απ’ όλη την ανάπτυξη του μονοπωλιακού καπιταλισμού, που σπρώχνει στη δημιουργία πλατύτερων αγορών για κατανάλωση, για εξεύρεση πρώτων υλών, όπως και για κάθε λογής εκμεταλλευτική επένδυση με προνομιακούς όρους. Κι η ανάγκη γίνεται τόσο πιο επιταχτική, όσο αυτός συναντά εμπόδια που έλειπαν πρωτύτερα, δηλαδή την εμφάνιση του σοσιαλισμού σε αρκετές χώρες και τα ελεύθερα εθνικά κινήματα που συγκλόνισαν την αποικιοκρατία του.
“Από γενετής”, λοιπόν, η “Μικρή Ευρώπη” πλαισιωμένη από το ΝΑΤΟ είναι τεράστια στρατιωτική, οικονομική και πολιτική δύναμη που ορθώνεται ενάντια στο σοσιαλιστικό κόσμο. Η ρεβανσιστική Δυτική Γερμανία που συνεταιρίζεται με τα αμερικανικά μονοπώλια και γίνεται τούτη τη στιγμή ο πιο δραστήριος πράχτοράς τους, δεσπόζει μέσα σ’ όλο το σχηματισμό. Από γενετής τούτος είναι σημαδεμένος με τα στίγματα του ιμπεριαλισμού και μοναδική του λειτουργική αποστολή έχει τη στήριξή του, το άπλωμά του, την εκμετάλλευση των εργαζομένων λαών, την ψυχροπολεμική ένταση, την απειλή για την παγκόσμια σύρραξη. Η ΚΕΑ παρουσιάζεται σαν αντιιστορική δύναμη, σαν μια σωστή χειροπέδη σε κάθε προοδευτική ανάπτυξη. Ανήκει στο σκοτεινό εκείνο κόσμο που φθίνει και που για να επιζήσει προβάλλει αντίσταση και προσπαθεί να εμποδίσει κάθε βήμα που νομοτελειακά η ιστορία της ανθρωπότητας κάνει προς τα εμπρός.
Βαρειές οι συνέπειες
Με τέτια δύναμη δένει τώρα τη μοίρα της η υπανάπτυκτη Ελλάδα. Κι αυτή η μοίρα δεν βαραίνει μόνο πάνω στην οικονομική και την πολιτική ζωής της, αλλά και πάνω στην πνευματική της φυσιογνωμία, στο χαραχτήρα της σαν ορισμένης εθνικής οντότητας. Με άλλους λόγους ο Ελληνισμός – στην πλατύτατη του όρου έννοια – κινδυνεύει τόσο στη φυσική επιβίωσή του, όσο και σ’ αυτήν τη ηθική υπόστασή του. Ολόκληρα καραβάνια από τυχοδιώκτες θα φτάσουν και θα φέρνονται με κυνικούς τρόπους σαν ασύδοτοι αφέντες. Θα πλημμυρίσουν τον τόπο τα προπαγανδιστικά στοιχεία, βιβλία, φυλλάδια, οι κακές κινηματογραφικές ταινίες που θα δηλητηριάζουν τις ψυχές και θα προκαλούν τον ηθικό ξεπεσμό. Οι κακές συνήθειες, οι τεντυμποϊσμοί και τα παρόμοια θα μορφώνουν ολοένα μιαν απίθανη, κοινωνή ζωή. Μα μακριά από κάθε παρεξήγηση. Δεν κηρύττουμε καμιά στενοκέφαλη ξενοφοβία, δεν εννοούμε διόλου τη γόνιμη επικοινωνία των λαών και την ευεργετική αλληλεπίδρασή τους για την προαγωγή κάθε υλικής και πνευματικής δημιουργίας. Στοχαζόμαστε μόνο την ταχτική που ακολουθεί ο ιμπεριαλισμός για να εξουσιάζει τα πάντα στις αποικιοκρατημένες χώρες. Η ιστορία μάς μιλεί για τα πολυποίκιλα τεχνάσματά του: από τη χρησιμοποίηση της βίας ως το δελεασμό του φθαρτικού οπίου, από τα ωμά κηρύγματα ως τους γλυκαντικούς μύθους του “Ελεύθερου Κόσμου” και του παναθρώπινου “Κοσμοπολιτισμού”. Κ’ η τωρινή πράξη εδώ μάς πλουτίζει με πικρή πείρα. Ο ελληνικός ορίζοντας όλο και σκοτεινιάζει…
Αλλά πώς; Οι επίσημοι υπεύθυνοι κι όσοι άλλοι υπερασπίζονται τη σύνδεση της Ελλάδας με την Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά δε βλέπουν τους κινδύνους; Προξενούν κατάπληξη τα απολογητικά τους κείμενα που αποκρίνονται στην επίθεση των αντιπάλων τους. Όλοι, επίσημοι κι ανεπίσημοι, αναγνωρίζουν, ομολογούν τις “δυσχέρειες”, όπως τις ονομάζουν, όμως επιμένουν στην αισιόδοξη προοπτική τους. Η υπεράσπισή τους παρουσιάζει ένα απίθανο κράμα από ομολογημένους δισταγμούς κι από την πιο αστήριχτη αισιοδοξία. Χρησιμοποιούν τα πιο ετερόκλητα επιχειρήματα. Απ’ αυτά άλλα τα στηρίζουν πάνω σε αντικειμενική τάχα βάση, άλλα τα εμπνέονται από ένα μυστικιστικό συναισθηματισμό, άλλα τα προβάλλουν σαν ανώτατες φιλοσοφικές ή ιστορικές αρχές που κυβερνούν την ανθρώπινη ιστορία κι άλλα τα παίρνουν από την ιμπεριαλιστική μυθολογία που παρουσιάζεται σαν υψηλή ιδεολογία που ικανοποιεί τις πνευματικές ανάγκες της σημερινής εποχής. Η πολύχρωμη μα ασυνάρτητη απολογητική φιλολογία δεν έχει άλλο σκοπό, παρά να πείσει, να κατευνάσει, να κατασιγάσει την αγωνία που κατέχει πλατύτατες μάζες του ελληνικού λαού.
Η επιχειρηματολογία τους ξεκινά γενικά από κάποιες αοριστολογίες, από πολλά υποθετικά “εάν”, όπως “εάν εργασθώμεν”, “εάν μορφωθώμεν”, “εάν ανακαινίσωμεν την παιδείαν μας” και τα παρόμοια, τότε μπορούμε να ξεφύγουμε από τους κινδύνους. Αλλά τους ολοφάνερους αυτούς δισταγμούς προσπαθούν να τους υπερνικήσουν και με μερικά “πραγματολογικά” επιχειρήματα, όπως είναι η “αδήρητη ανάγκη της εκλογής” ανάμεσα σε δύο όρους που κλείνει μέσα του ένα ιστορικά επιταχτικό τούτη τη στιγμή δίλημμα, ή όπως είναι το “σίγουρο ασφαλιστικό μέσο” που διαθέτει η Ελλάδα απέναντι κακοπίστων τυχόν συνεταίρων. Αυτά τα δύο επιχειρήματα τα διαλαλούν στον υψηλότερο τόνο, τα προβάλλουν σαν δυο τεράστιους ογκόλιθους ικανούς να συντρίψουν κάθε αντίσταση. Το πρώτο, το δίλημμα, είναι: Θα μείνουμε έξω από κάθε οικονομικό συνασπισμό, απομονωμένοι, ή θα προσχωρήσουμε σε μια μεγάλη τέτια ενότητα; Η απομόνωση σημαίνει εθνική καταστροφή, δεν είναι καν ένα συζητήσιμο θέμα. Το πραγματικό πρόβλημα, όπως μας το θέτει η ιστορία, δεν είναι αν θα βγούμε ή όχι από την απομόνωση, αλλά με ποιον πρέπει να πάμε, με το δυτικό ευρωπαϊκό κόσμο ή με τον ανατολικό το σοσιαλιστικό; Το ιστορικό άρα δίλημμα παίρνει τώρα αυτή τη μορφή κ’· είμαστε υποχρεωμένοι να διαλέξουμε χωρίς αναβολή και να δώσουμε την απάντηση που έδωσε η επίσημη Ελλάδα. Πάμε με την Ευρώπη, γιατί αυτή μας δίνει τη μεγαλύτερη εγγύηση για την εθνική, την πολιτική και την πνευματική ελευθερία, παρ’ όλη την κρίση που της προξενεί ο κλονισμός της αποικιοκρατίας της. “Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι… η σύνθεσις της Ελλάδος με τας δημοκρατικάς χώρας της Δύσεως αποτελεί τον μόνον ασφαλή τρόπον διά την εθνικήν της επιβίωσιν. Δεν είναι σοβαρόν να επιδιώκη τις την εθνικήν της επιβίωσιν με λύσεις, αι οποίαι ιστορικώς είναι αδύνατοι. Θα εκλέξωμεν… την καλυτέραν και ασφαλώς η καλυτέρα είναι εκείνη, την οποίαν ήδη επέλεξεν η Ελλάς”. (Κ. Τσάτσος). Κι αν παρουσιάζονται “δυσχέρειες” κι αν υπάρχουν “ανησυχίες”, έρχεται το δεύτερο επιχείρημα να διαλύσει κάθε φόβο. Η σημαντικώτατη πολιτική θέση που κατέχει η Ελλάδα μέσα στη σημερινή κατάσταση, την αφαλίζει από κάθε κακοπιστία, από κάθε παραβίαση των όρων της συμφωνίας που έχει κάνει με τα άλλα μέλη της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς. “Είναι δε οι ισχυρότεροι αναγκασμένοι να δεχθούν αυτούς τους όρους και να τους σεβαστούν, διότι από πολιτικής απόψεως η θέσις των μικρών κρατών είναι ενίοτε ισχυροτέρα της των οικονομικώς ισχυρών – και τούτο ειδικώς ισχύει διά την Ελλάδα – και δύναται να ασκήση ως εκ τούτου, η ασθενής οικονομικώς χώρα τεραστίαν πολιτικήν πίεσιν επί των ισχυρών, πίεσιν τοιαύτην, ώστε το πολιτικόν συμφέρον της συνεργασίας με τα ασθενέστερα κράτη να είναι ισχυρότερον από το οικονομικόν συμφέρον προς εκμετάλλευσιν του ασθενέστερου” (ο ίδιος). Μα μπορεί κανείς να πιστέψει σε τέτιο επιχείρημα; Η πικρή πείρα μάς διδάσκει πως η σπουδαιότατη πολιτική θέση της Ελλάδας δεν την έχει ωφελήσει σε τίποτε ως τώρα. Η ζέουσα πραγματικότητα μάς δείχνει πως τα μόνα “καλά” που έχει ιδεί από τον ιμπεριαλισμό αυτή η χώρα, είναι η μείωση της εθνικής της ανεξαρτησίας και η καταλήστευση του πλούτου της. Η δυτικογερμανική μάλιστα απομύζηση έχει φτάσει στην πιο δραματική κορύφωση. Η επίσημη Ελλάδα με την ένταξή της στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο δεν κινδυνεύει μόνο από στιγμή σε στιγμή να βρεθεί μέσα στις ατομικές φλόγες, αλλά κι αν τυχόν ξεφύγει απ’ αυτόν τον κίνδυνο, είναι υποχρεωμένη με το αίμα της να θρέφει τις μονοπωλιακές βδέλλες, που τώρα τελευταία έχουν γεννοβολήσει κι αφρομανήσει πάνω στο σώμα της. Προπάντων ενδιαφέρεται για τη συμπαράταξή της με τον πολεμόχαρο ιμπεριαλιστικό κόσμο που ορθώνεται ενάντια στον άλλο το σοσιαλισικό. Τούτο το ενδιαφέρον πρωτεύει, τούτο είναι το κύριο κίνητρο που υπαγορεύει και την οικονομική πολιτική της. Παρουσιάζει την οικονομική απομόνωση σαν μια δαμόκλεια σπάθη πάνω απ’ όλη τη χώρα, επειδή ίσα ίσα αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει στην πολιτική της ουδετερότητας, έξω από κάθε επιθετική πρόκληση και ψυχροπολεμική δραστηριότητα, στην εγκατάλειψη του ΝΑΤΟ και στη συμπαράσταση με τα άλλα τα ειρηνόφιλα αδέσμευτα κράτη. Η οικονομική σύνδεση με την Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά έχει στενότατη, αδιάρρηχτη σχέση με την πολιτική τοποθέτηση μέσα στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Είναι μια και η ίδια σύνδεση, μόνο που παρουσιάζει δυο μορφές. Η Ελλάδα που έχει διαλέξει την πολιτική υποταγή, τη συμπληρώνει τώρα και με μιαν ακόμα μεγαλύτερη από πρωτήτερα, με μιαν ολοκληρωτική, πια οικονομική εξάρτηση από τα ξένα μονοπώλια. Ο φόβος άρα για την οικονομική απομόνωση δεν είναι άλλο παρά φόβος για την πολιτική ουδετερότητα. Αν ήταν, όπως μας βεβαιώνουν, τότε το παράδειγμα των κρατών που δεν ανήκουν σε κανένα οικονομικό συνασπισμό και που γι’ αυτό ίσα ίσα το λόγο δέχονται απ’ όλους ευνοϊκώτατες προσφορές στις συναλλαγές τους, είναι πολύ διδαχτικό και θ’ αρκούσε να διαλύσει κάθε ανησυχία τους. Η υπεράσπιση όμως της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς και των ιδρυτών της υπαγορεύει άλλο τρόπο του σκέπτεσθαι. Μας προβάλλει το ιστορικό δίλημμα και τον ασφαλιστικό πολιτικό παράγοντα σαν τα πιο ακαταμάχητα επιχειρήματα, που στ’ αληθινά δε στηρίζονται σε τίποτε το πραγματικό και δε συντρίβουν καμιάν αντίσταση, δεν πείθουν.
Η “αποστολή της φυλής” και οι μελλοντικοί παράδεισοι…
Και δεν είναι μόνο τα πραγματολογικά επιχειρήματα. Αυτή η υπεράσπιση ζητεί να εντυπωσιάσει και με τη μεγαλορρημοσύνη της. Καταφεύγει και σε άλλους παράγοντες, μορφώνει, είπαμε, μια πολύχρωμη φιλολογία. Πηγαίνει στο θυμικό και στο φιλοσοφικό στοχασμό και συγκροτεί πλούσια μυθολογική ιδεολογία.
Στη σφαίρα του θυμικού που ανεβαίνει, συναντά την “πίστη στην αδιαφιλονίκητη ευφυία, στη δημιουργική ορμή ολόκληρης της ελληνικής φυλής”. Όποιος δεν πιστεύει, όποιος φοβάται τη φθορά της στη συνάφειά της με τους ξένους, αυτός αντικρύζει τον Ελληνισμό από πριν καταδικασμένο στο μαρασμό ή στον αφανισμό, πράγμα που δε μπορεί ποτέ να το παραδεχτεί μια ελληνική ψυχή. Η επίκληση τέτιων συναισθηματικών παραγόντων, μπορεί να συγκινεί, μα βγαίνει έξω από τα όρια της πραγματολογικής έρευνας. Μας πηγαίνει σε άλλες σφαίρες, όπου η πίστη είναι καμιά φορά χρήσιμη, γιατί παρορμά στην πράξη, αλλά κ’ η πράξη για να είναι γόνιμη, αποτελεσματική, πρέπει να στηρίζεται πάνω σε αντικειμενικές δυνατότητες που χαράζονται μέσα στην πεζή πραγματικότητα. Δίχως άλλο ο Ελληνισμός πέρασε από πολλές δοκιμασίες και νίκησε κ’ έζησε, μα πρέπει κανείς ν’ ανιχνεύει τους πραγματικούς παράγοντες που βοήθησαν στη νίκη και στην επιβίωσή του και να διδάσκεται απ’ αυτή την ανίχνευση. Το συναίσθημα μόνο του δεν αρκεί.
Στη σφαίρα πάλι του φιλοσοφικού στοχασμού, η υπεράσπιση χρησιμοποιεί και τονίζει υψηλές φιλοσοφικές αρχές. Η ιστορία διδάσκει, μας λέγουν, πως συχνά οι λίγο ή πολύ συνειδητοί σκοποί που θέτουν οι άνθρωποι στην πράξη τους, φέρνουν σε διαφορετικά, σε αναπάντεχα αποτελέσματα. Η πορεία της ιστορίας δεν ακολουθεί πάντοτε την κατεύθυνση που πρέπει να χαράζουν οι σκοποί, παρά φαίνεται σαν να κανονίζεται και να διαμορφώνεται από άλλους απρόβλεπτους παράγοντες. Εδώ βρίσκει την εφαρμογή της η περίφημη αρχή της “ετερογονίας των σκοπών”, που την έχει διατυπώσει ο Γερμανός φιλόσοφος Wundt. Αρα τα συμφεροντολογικά οικονομικά και πολιτικά ελατήρια που έσπρωξαν στη δημιουργία της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς, η εκμεταλλευτική κι αρπαχτική διαγωγή προς τους μικρούς, γενικά όλα τα κακά στίγματα που είναι ανάγλυφα στη φυσιογνωμία του πελώριου αυτού σχηματισμού, με το πέρασμα του χρόνου μπορούν να φέρουν σε ολωσδιόλου διαφορετικά αποτελέσματα. Με άλλους λόγους, δεν πρέπει να φοβόμαστε τα σημερινά κακά – που τα αναγνωρίζουν λίγο πολύ όλοι, οι υπέρμαχοι κ’ οι αντίμαχοι – παρά να περιμένουμε τα καλά που θα έλθουν αργότερα χάρη στην ετερογονία των σκοπών. Όμως η αρχή αυτή, παρμένη έτσι όπως μας τη διατυπώνουν, καταντά ολότελα κενή, αφηρημένη, μεταφυσική. Σ’ αυτή την έννοιά της δε διαφέρει από την προηγούμενη συναισθηματική που κηρύττει την πίστη στη δημιουργική δύναμη της φυλής. Είναι αληθινό πως μέσα στην ιστορική ανάπτυξη η πράξη των ανθρώπων, ενώ κατευθύνεται από ορισμένους σκοπούς, πολλές φορές φέρνει σε απροσδόκητα αποτελέσματα, σαν να πρόκειται για μια πραγματική ετερογονία. Όμως δεν πρέπει ν’ αποδίνουμε σ’ αυτά τα φαινόμενα κανένα μυστικιστικό χαραχτήρα, να φανταζόμαστε πως υπάρχει κάποια ακατανόητη θαυματουργική αρχή που ενεργεί μάλιστα σε ορισμένη κατεύθυνση, δηλ. από το κακό φέρνει στο καλό, και να παρηγοριόμαστε. Αυτή τη λειτουργική αποστολή μέσα από διάφορα κακά να βγάζουν τα καλά την έχουν αναλάβει κάποιες υπερφυσικές δυνάμεις, όπως λ.χ. το Απόλυτο Πνεύμα του Χέγκελ ή κάτι άλλο παρόμοιο.
Βέβαια, οι άνθρωποι πολλές φορές ως τα τώρα, μ’ όλο που οι ίδιοι με την καθημερινή πράξη τους δημιουργούσαν την ιστορία τους, δεν ήξεραν, δεν κατανοούσαν την ανάπτυξη των ιστορικών φαινομένων, δεν είχαν την απαιτούμενη ιστορική “όραση”. Αγνοούσαν τους νόμους που κυβερνούν το κοινωνικό γίγνεσθαι και δεν ήταν ικανοί να συλλάβουν τον αντιφατικό χαρακτήρα που κλείνει μέσα της η κίνησή του, να διακρίνουν τις αντινομίες που χαράζονται μέσα σ’ αυτό και να ξεχωρίσουν εκείνο που γίνεται κι αναπτύσσεται από εκείνο που φθίνει κι αφανίζεται. Έτσι δεν ήταν εύκολο να επέμβουν συνειδητά και να βοηθήσουν με την πράξη τους, να κατευθύνουν όσο θα μπορούσαν το αντικειμενικό γίγνεσθαι. Γι’ αυτό το λόγο τα αποτελέσματα τούς φαίνονταν μερικές φορές ακατανόητα, τους ήταν απρόβλεφτα. Μα σήμερα ξέρουμε τους νόμους που κυβερνούν την ιστορική ανάπτυξη και μπορούμε – χρησιμοποιώντας όμως αυτούς τους ίδιους, σύμφωνα με αυτούς – να επεμβαίνουμε και να κατευθύνουμε όσο γίνεται. Κάτι το ανάλογο πράττουμε στο φυσικό κόσμο, όπου ενεργούμε σύμφωνα με τους δικούς του νόμους και κατορθώνουμε με αυτόν τον τρόπο να τον εξουσιάζουμε και να τον μεταβάλλουμε ως ένα βαθμό. Μα αυτή η ανθρώπινη δράση, η αποτελεσματική, δεν είναι αυθαίρετη και δε ρυθμίζεται από κάτι το υπερφυσικό. Δεν υπάρχει καμιά μαγική ετερογονία, παρά κάθε ανάπτυξη, κάθε μεταβολή προέρχεται από ορισμένους, συγκεκριμένους παράγοντες. Βέβαια όλα αλλάζουν, τίποτε δε μένει αιώνια σταθερό, μα πρέπει κάθε φορά να βρίσκουμε τους αντικειμενικούς παράγοντες και να προσπαθούμε να τους προωθήσουμε εμείς οι ίδιοι.
Ο χαρακτήρας της ΕΟΚ
Όσο για την Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά, που τώρα συζητούμε, η πραγματολογική έρευνα ξεσκεπάζει ολοκάθαρα το χαραχτήρα της. Πώς λοιπόν ο αρπαχτικός, ο ληστρικός αυτός χαραχτήρας του μονοπωλιακού ιμπεριαλισμού θα αλλάξει και θα φέρει κάτι καλό; Ο κ. Ι. Πεσμαζόγλου πιστεύει μ’ αισιοδοξία στην καλή μεταβολή του. Μέσα στην Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά “πιθανώτατα, λέγει, θα αναπτυχθούν συν τω χρόνω κοινωνικοπολιτικαί δυνάμεις ανεξάρτητοι των αιτίων και ενδεχομένως βασικώς διάφοροι των εξελίξεων που οδηγούν σήμερον εις την ενοποίησιν της Ευρώπης. Εις τον σχηματισμόν των νέων τούτων κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων… δύναται η Ελλάς να προσφέρη θετικήν συμβολήν. Με τοιούτου είδους γονίμους πρωτοβουλίας και δραστηριότητας, εις το πλαίσιον μιας μεγάλης ηνωμένης δημοκρατικής Ευρώπης, δυνάμεθα όχι μόνον ενδεχομένους κινδύνους να αποκρούσωμεν, αλλά και να ενισχύσωμεν και κατοχυρώσωμεν την ιδιαιτέραν εθνικήν μας υπόστασιν έναντι των ισχυρών ρευμάτων της εποχής μας”. Κι ακόμα: “Διατί ειδικώτερον θα κινδυνεύση η εθνική ελληνική φυσιογνωμία εις το πλαίσιον μιας μεγάλης ευρωπαϊκής δημοκρατικής ενότητος, εντός της οποίας είναι εύλογον να αναμένεται η διαμόρφωσις συν τω χρόνω ισχυρών προοδευτικών και μεταρρυθμιστικών τάσεων;”.Πώς όμως θα γίνει αυτή η ευεργετική αλλαγή; Ο κ. Πεσμαζόγλου δε μας σαφηνίζει και σίγουρα δε σκέπτεται καμιά ακατανόητη μεταμορφωτική ενέργεια της “ετερογονίας των σκοπών”. Αυτά καθεαυτά, τα μονοπώλια δεν αλλάζουν στο χαραχτήρα τους, καμιά προοδευτική μεταβολή δεν πρόκειται να γίνει μέσα στην Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά, όσο αυτή δουλεύει σε ορισμένα συμφέροντα, όσο είναι ένα μέρος της Ευρώπης που ορθώνεται απειλητικό ενάντια στο άλλο. Η αλλαγή μπορεί να προέλθει μόνο από άλλους ιστορικούς παράγοντες που αναπτύσσονται κι ωριμάζουν διαλεκτικά μέσα σ’ αυτόν τον ίδιο ευρωπαϊκό χώρο. Μόνο τα εκατομμύρια των εργαζομένων μαζών που υποφέρουν από την πίεση και την εκμετάλλευση, μπορούν να φέρουν τη μεταβολή στην κατεύθυνση που δίνουν τα μονοπώλια στο σημερινό οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Αλλά τούτους τους παράγοντες δεν τους λογαριάζουν διόλου οι αισιόδοξοι υπέρμαχοι της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς.
Η ένωση αυτή δεν ανήκει στο πραγματικό εκείνο που “γίνεται κι αναπτύσσεται”. Μολαταύτα μάς την παρουσιάζουν σαν ένα αίτημα της ιστορίας. Η ιστορική ανάπτυξη, μας λέγουν, προχωρεί από τις μικρές κοινωνικές και πολιτικές ενότητες, ολοένα προς τις μεγαλύτερες, μα η πορεία δεν είναι αδιάκοπη, συχνά σταματά και πάλι συνεχίζεται παραπέρα. Η εναλλαγή, παρατηρούν, από τον κερματισμό στη συνένωση και πάλι πίσω στον πρώτο είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο. Είναι βέβαιοι πως οι μεγάλες ενότητες, οι αυτοκρατορίες και οι αρχαίες και οι νεώτερες, παρ’ όλα τα κακά που μπορούν να έχουν, φέρνουν πάντοτε τη συνοχή, την τάξη, την ασφάλεια, την πρόοδο στους ανθρώπους, ενώ οι μικρές μονάδες με τις προστριβές τους, τους ανταγωνισμούς τους, τους πολέμους, δημιουργούν σύγχυση και ταραχή. Ας θυμηθούμε, μας προτρέπουν, τη μεγάλη εθνική ενότητα που πρόβαλε μέσα στην κατακερματισμένη σε πολλά φέουδα Γαλλία. Ας ατενίσουμε την έντονη εθνική συνείδηση που φανερώθηκε τότε κ’ ένωσε σ’ ένα σφιχτό σύνολο εκατομμύρια ανθρώπους. Ο εθνισμός όμως αυτός που απλώνεται μετά τη Γαλλική Επανάσταση στους διάφορους λαούς και τους ξεσηκώνει για την ανεξαρτησία τους, γίνεται έπειτα ένα τρομερό εμπόδιο. Η “αρχή των εθνοτήτων”, που αναστάτωσε τον κόσμο τον περασμένο αιώνα και που τούτη τη στιγμή προκαλεί τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, φέρνει το θρυμματισμό, εμποδίζει την πορεία προς τα εμπρός. Γι’ αυτό παρουσιάζεται επιταχτική η ανάγκη για τη συνένωση και το ιστορικό αίτημα προβάλλει με όλη την ορμή του. Τούτο το αίνιγμα εκφράζουν όλες οι προσπάθειες που έχουν γίνει μέσα στο σημερινό αιώνα για μιαν ευρωπαϊκή ένωση. Και η Κοινή Αγορά δεν κάνει άλλο τώρα παρά να πραγματώνει κατά έναν τρόπο την ιστορική αυτή ανάγκη.
Ο κοσμοπολιτισμός του κεφαλαίου
Ιδού λοιπόν και μια άλλη, μια “ιστορική αρχή” που μας παρουσιάζει η σοφιστική ιδεολογική υπεράσπιση της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς. Κι αυτή η αρχή πάλι που κυβερνά την ανθρώπινη ιστορία, με τον τρόπο που διατυπώνεται, δεν είναι άλλο παρά μόνο ένα κενό αφηρημένο σχήμα, όπως η προηγούμενη. Ούτε η πορεία προς τις μεγάλες ενότητες είναι πάντοτε προαγωγική, ούτε πάλι το πλήθος των ανεξαρτήτων εθνών σημαίνει έναν αντιπροοδευτικό κερματισμό. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως όλα τα ελεύθερα πνεύματα ποθούν και ζητούν τη μεγαλύτερη, την οικουμενική ενότητα της ανθρωπότητας. Πρέπει όμως να λογαριάζει κανείς κάθε φορά τη συγκεκριμένη κατάσταση, τον πραγματικό χαραχτήρα που έχει ο κάθε ορισμένος κοινωνικός και πολιτιστικός σχηματισμός. Δίχως άλλο, η εθνική ενότητα της θρυμματισμένης σε άπειρα φέουδα Γαλλίας ήταν ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός, πραγματοποιούσε το επιταχτικό ιστορικό αίτημα που πρόβαλε η ανερχόμενη αστική τάξη. Δίχως άλλο και μια πολυεθνική ενότητα που υποστηρίζει την ισότιμη συμβίωση, την ελεύθερη ανάπτυξη, την προαγωγή όλων των συστατικών μελών της, βρίσκεται πάνω στην ανοδική ιστορική γραμμή. Και το εναντίο, οι αποικιοκρατικές μεγάλες ενότητες και η σημερινή Ένωση της Ευρώπης με τη μορφή που πραγματώνεται, αντιστρατεύονται στην παραπέρα ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Η Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά δεν ενώνει, αλλά διαιρεί, ουσιαστικό σκοπό έχει μια πιο μεθοδική από πρωτύτερα εκμετάλλευση των εργαζομένων λαών και την πολεμοκαπηλεία. Από το άλλο μέρος πάλι τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που θρυμματίζουν τους αποικιοκρατικούς σχηματισμούς, δεν εναντιώνονται σε κανένα ιστορικό αίτημα. Δεν επιτρέπεται να εφαρμόζει κανείς μια πολύ γενική αρχή σε ιστορικά φαινόμενα που παρουσιάζουν μόνο εξωτερικές τυπικές ομοιότητες, ενώ μέσα τους έχουν βαθύτατες ουσιαστικές διαφορές, και να κάνει την αξιολόγησή τους.
Η “ιστορική αυτή αρχή” ή το “ιστορικό αίτημα” που συζητούμε υποστηρίζεται σήμερα με ιδιαίτερη θέρμη και παρουσιάζεται σαν ακαταμάχητη δικαιολόγηση της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς. Μα η υπεράσπιση δεν περιορίζεται εδώ, απλώνει πολύ το οπτικό της πεδίο, μακραίνει την πρόσβαση από τις μικρότερες στις μεγαλύτερες ενότητες, την πηγαίνει ως το τελικό της τέρμα, ως την οικουμενική ένωση της ανθρωπότητας. Από τούτη την υψηλότατη τώρα σκοπιά σαλπίζει ένα νέο σύνθημα που κάτω από την ωραία του εντυπωσιακή ονομασία σκεπάζει ένα πολύ ύποπτο περιεχόμενο, τον κοσμοπολιτισμό, σαν την ανώτατη ιδεολογία της σημερινής εποχής. Το νέο σύνθημα, αμερικανικής κατασκευής, made in USA, βρίσκει απήχηση στον “Ελεύθερο Κόσμο”. Ζητεί την κατάργηση ή τουλάχιστο την ελάττωση των εθνικών συνόρων, αλλά στο βάθος σημαίνει τη συνένωση των εθνών κάτω από την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Οι ιδεολόγοι οπαδοί του θεωρούν αναχρονιστική τη διατήρηση της απόλυτης ανεξαρτησίας των κρατών. Με την καταπληχτική σήμερα ανάπτυξη της τεχνικής, λέγουν, έχει στενέψει πολύ ο χώρος, όπου δρα ολόκληρη η ανθρωπότητα, κάθε απόσταση πάνω στη γη έχει μικρύνει σε αφάνταστο βαθμό, οι άνθρωποι βρίσκονται πια πολύ κοντά ο ένας στον άλλο κι· η ζωή τους ξετυλίγεται σ’ ένα στενότατο πλέγμα σχέσεων και συνθηκών. Επιταχτικό, άρα, αίτημα της εποχής είναι η ένταξη όλων σ’ ένα ενιαίο σχηματισμό, όπου αυτόματα θα επικρατήσει η συνεννόηση, η συναδέλφωση, η ειρήνη, η πανανθρώπινη προκοπή. Μα τα ωραία τούτα κηρύγματα προδίνουν αμέσως τον ύποπτο σκοπό τους, τη στιγμή που ο κοσμοπολιτισμός δεν αποβλέπει να κλείσει όλη την οικουμένη μέσα του, παρά μόνο ένα μέρος της και μάλιστα ενάντια στο άλλο. Κι αυτός διαιρεί και δεν ενώνει, υπηρετεί την ιμπεριαλιστική κυριαρχία κι εναντιώνεται σε κάθε ιστορικό προοδευτικό αίτημα.
Ο κοσμοπολιτισμός προπαγανδίζεται από πολλούς υπέρμαχους του “Ελεύθερου Κόσμου” γενικά και της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς ιδιαίτερα. Το έθνος προβάλλεται απ’ αυτούς – τουλάχιστον από μερικούς – σαν ξεπερασμένη πολιτική, κοινωνική και ηθική μορφή που δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές ανάγκες για μια πλατύτερη ενότητα, που σίγουρα βρίσκεται πάνω σε πολύ ανώτερη βαθμίδα της ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Ο “εθνισμός”, η “εθνική συνείδηση”, πρέπει τουλάχιστο να μειωθεί, να υποχωρήσει – αν δε λείψει ολότελα – εμπρός στην “ευρωπαϊκή” ή και την “οικουμενική” συνείδηση των ανθρώπων. Η αρχή των εθνοτήτων έχει κάνει πια τη ζωή της και δεν πρέπει να στέκει εμπόδιο στην παραπέρα πρόοδο. Ο “Ευρωπαίος” ή ο “Οικουμενικός άνθρωπος” πρέπει να προβάλλει σήμερα σαν το υψηλότατο ιδανικό.
Όλη αυτή η υψηλή διδασκαλία δεν αναφέρεται στον πραγματικά στενό σωβινισμό, στον εθνικισμό, αλλά σε κάθε εθνισμό και σ’ εκείνο που συμβιβάζεται και βρίσκεται σε στενή διαλεκτική σχέση με το διεθνισμό και δεν εναντιώνεται, παρά απεναντίας επιδιώκει την πανανθρώπινη συνεννόηση, συνεργασία, ειρηνική συνύπαρξη. Εδώ πρέπει να πούμε πως το έθνος είναι βέβαια ένα ιστορικό φαινόμενο κι όχι καμιά αιώνια κατηγορία, έχει μιαν αρχή και κάποτε θα έχει κι ένα τέλος. Το κυριώτερο έχει προβάλει και τονωθεί από την ανερχόμενη αστική τάξη μέσα σε ορισμένες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, αποκρινόταν στην επιταχτική ανάγκη της δημιουργίας μιας πλατειάς ενιαίας αγοράς μέσα σε μια χώρα αντί των πολλών τοπικών αγορών που ήταν σκορπισμένες στα πολλά φέουδα. Μα ακόμα, αντίθετα από όσα λέγει ο κοσμοπολιτισμός, δεν έχει κάνει τη ζωή του, διατηρεί και τώρα όλο το ζωντανό δυναμισμό του, όπως αποδείχνεται με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Το “έθνος” παίρνει μάλιστα σήμερα μια νέα ανώτερη μορφή μέσα στο σοσιαλιστικό κόσμο. Στην πολυεθνική Σοβιετική Ενωση, τα έθνη, ελευθερωμένα από ταξικούς ανταγωνισμούς, από την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, απ’ όλα τα κακά που κατατρώγουν τις αστικές κοινωνίες, συμβαδίζουν όλα ισότιμα με θαυμαστή αλληλεγγύη και το καθένα τους προάγει τον υλικό και πνευματικό πολιτισμό του και μπορεί να συμβιβάζει τον ανώτερο τούτον εθνισμό με το γόνιμο διεθνισμό, να επιδιώκει τη φιλία των άλλων λαών, να υποστηρίζει τους καταπιεζόμενους από τον ιμπεριαλισμό, να θέλει και να ζητεί την παγκόσμια ειρήνη. Οι Έλληνες ιδεολόγοι της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς κακίζουν τους άκρους αριστερούς που μιλούν για εθνική αυτοτέλεια και ανεξαρτησία, για εθνική συνείδηση και πατριωτισμό, δεν πιστεύουν στην ειλικρίνειά τους, θεωρούν υποκριτικά τα κηρύγματά τους, τους αποδίνουν οπισθόβουλους προπαγανδιστικούς σκοπούς. Ομως οι άκροι αριστεροί πιστεύουν στον εθνισμό, γιατί του δίνουν ένα πολύ ανώτερο περιεχόμενο. Πατριωτισμός δεν είναι μόνο η αγάπη στην πατρίδα, στο γεωγραφικό τόπο, στη γλώσσα, στον πολιτισμό της, την κληρονομημένη παράδοση, στην ιστορία και τα παρόμοια, παρά σημαίνει και την αγωνιστική στάση ενάντια σε κάθε καταπίεση που προέρχεται από την τοπική ολιγαρχία κι από τον ξένο παράγοντα, ζητεί την απαλλαγή του λαού από την απαθλίωση, από την εξουσίαση των λίγων, όπως και την εθνική αυτοτέλεια. Άλλοτε ο ανερχόμενος καπιταλισμός είχε μορφώσει και διαδώσει έναν αγωνιστικό πατριωτισμό μέσα στην πάλη του ενάντια στο φεουδαρχισμό. Έπειτα με την επικράτησή του και με το πέρασμά του στο ιμπεριαλιστικό στάδιο αλλοίωσε τον αγωνιστικό πατριωτισμό, καλλιέργησε το σωβινιστικό εθνικισμό κι όρμησε στην κατάχτηση ξένων λαών και στην αποικιοκρατική εκμετάλλευση. Σήμερα αλλάζει ταχτική, κηρύττει σαν μια ξεπερασμένη συναισθηματική ιδεολογία κάθε πατριωτισμό κι αντί γι’ αυτόν προβάλλει το “συγχρονισμένο” ιδανικό του κοσμοπολιτισμού. Η αλλαγή αυτή στα συνθήματα με την πρώτη ματιά παρουσιάζεται σαν ολωσδιόλου αντιφατική, η αντίφαση όμως είναι μόνο φαινομενική. Και στη μια και στην άλλη περίσταση, ο ιμπεριαλισμός είναι ολότελα σύμφωνος με τον εαυτό του, δε ζητεί άλλο παρά την κυριάρχησή του μέσα στον κόσμο. Προπάντων ο αμερικάνικος μονοπωλιακός ιμπεριαλισμός που φανερώνεται σαν κατεξοχήν κοσμοπολιτικός, δεν κάνει άλλο παρά να δίνει μια νέα μορφή στην παλιά αποικιοκρατική πολιτική. Σήμερα δεν μπορεί κανείς να ζητεί να καταχτά ξένες χώρες με τον ίδιο τρόπο, όπως άλλοτε, καταφεύγει σε νέα μέσα, στην οικονομική υποδούλωση, στην πολιτική πίεση, στην εξαγορά συνειδήσεων, στη δημιουργία ψυχροπολεμικής ατμόσφαιρας και αντικομμουνιστικής υστερίας και σε άλλα παρόμοια και κηρύττει τη μείωση της εθνικής ανεξαρτησίας. Με τέτοιους τρόπους προσπαθεί ο ιμπεριαλισμός να εξουσιάζει τους άλλους και προπάντων τις υποανάπτυκτες σαν την Ελλάδα χώρες.
Ο κοσμοπολιτισμός, λοιπόν, έχει τους ίδιους σκοπούς με τον εθνικισμό και καταπολεμά σαν ξεπερασμένο τον αγωνιστικό πατριωτισμό που είναι ο πιο επικίνδυνος αντίπαλός του. Το “έθνος”, ο κοινωνικοοικονομικός και πολιτικός αυτός σχηματισμός δεν έχει ακόμα τελειώσει την ιστορική αποστολή του και δε μπορεί να σβήσει μέσα σε μιαν “οικουμενική” ενότητα. Ακόμα δεν έχει έλθει το πλήρωμα του χρόνου. Τούτο μπορεί να γίνει μέσα σε μια κατάσταση ολωσδιόλου από τη σημερινή διαφορετική, όπου θα κρατήσει μια παγκόσμια σοσιαλιστική οικονομία. Μα ως τότε μένει ακόμα να γίνει μια μακρότατη ιστορική ανάπτυξη. Και τα σημερινά έθνη στην ανώτερη μορφή τους βρίσκονται πάνω στη γραμμή που φέρνει σ’ εκείνο το απώτερο τέρμα και δεν εναντιώνονται στην προοδευτική πορεία της ιστορίας.
Στη σφαίρα του θυμικού, αυτή η διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο εθνικό και στο διεθνικό στοιχείο βρίσκει την έκφρασή της σ’ ένα ιδιότυπο συναίσθημα, όπως μας το παρουσιάζει ένα εξαίσιο ατομικό παράδειγμα που παίρνει μια πολύ πλατειά, μια γενική σημασία και γίνεται καθολικό. Ο κοσμοναύτης Τιτώφ, καθώς βρίσκεται σε υψηλότατη κοσμική σκοπιά και περνά πάνω από τη Σοβιετική Ενωση, δοκιμάζει ένα ζωηρό συναίσθημα περηφάνιας γι’ αυτή, στοχάζεται όλη τη δημιουργική ορμή της, που την εκφράζει αυτός ο ίδιος τούτη τη στιγμή με τον άθλο του, μα από το άλλο μέρος, καθώς με τη ματιά του αγκαλιάζει ολόκληρη τη γη, μας λέει: “Ένοιωθα τον εαυτό μου περήφανο για την πατρίδα μου, μα μαζί είχα και μια μεγάλη νοσταλγία ολόκληρης της γης”, όλης της ανθρωπότητας. Μέσα σ’ ένα συναίσθημα έκλεινε το μερικό μαζί με το γενικό.
Μόνο τα ιμπεριαλιστικά κηρύγματα ζητούν να εμποδίσουν αυτό το ρεύμα που κατευθύνεται προς τα εμπρός, να το σταματήσουν ή και να το γυρίσουν πίσω. Και μάταια οι ιδεολόγοι της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς θεωρούν αυτή την οργάνωση σαν ένα βήμα που φέρνει προς την οικουμενική οικονομική και πολιτική συγκρότηση. Απεναντίας, ο “Ευρωπαίος” ή ο “Οικουμενικός άνθρωπος” δεν μπορεί ποτέ να ωριμάσει μέσα σ’ ένα τέτιο κλίμα, αυτή η κοινότητα είναι ο χειρότερος από κάθε άποψη χώρος για την καλλιέργεια μιας ανώτερης ανθρωπιάς. Ας θελήσουν αυτοί οι ιδεολόγοι ν’ αντικρύσουν κατάματα τη συγκεκριμένη κατάσταση που υπάρχει σήμερα και την ένταση που θα κορυφωθεί αύριο μέσα στην απίθανη ένωση. Η όξυνση προβλέπεται δραματική. Η συγκέντρωση, η συγκεντροποίηση, η συγχώνευση εταιριών σε εθνική και διεθνική κλίμακα μέσα σ’ όλο αυτό το χώρο πραγματώνεται κάθε μέρα με απίστευτα γρήγορο ρυθμό, όπως μπορεί κανείς να το ιδεί στις ειδικές οικονομολογικές μελέτες. (Λ.χ. συμφωνία ανάμεσα στις εταιρίες αυτοκινήτων “Ρενώ” της Γαλλίας και “Αλφα – Ρομέο” της Ιταλίας για την κοινή αντιμετώπιση άλλων παρόμοιων επιχειρήσεων κι άπειρα άλλα παραδείγματα). Ο καπιταλισμός πάντοτε, αλλά πολύ περισσότερο τώρα, δε γνωρίζει πατρίδα. Ο διεθνισμός του απλώνεται όλο και πιο πολύ και μέσα σ’ αυτόν ριζώνεται κι ο προπαγανδιστικός κοσμοπολιτισμός. Μα αυτός ο πεζότατος συμφεροντολογικός διεθνισμός των μονοπωλίων αντί στην ένωση οδηγεί στην πιο καταστρεφτική διαίρεση, στο ξέσπασμα των άγριων ανταγωνισμών μέσα σε κάθε χώρα, ανάμεσα στα μέλη της Κοινής Αγοράς, με ποικίλες μορφές, με διάφορα παραταξιακά συμπλέγματα, έπειτα κι ανάμεσα σ’ όλη την κοινότητα και στους άλλους τους τρίτους έξω. Κι αυτή τη διαίρεση, αυτό το σκόρπισμα, θέλουν στ’ αληθινά να συγκρατήσουν, μα κάτω από τη δική τους κυριαρχική εξουσία, τα αμερικανικά μονοπώλια που συνεργάζονται με τα δυτικογερμανικά προπάντων κι έχουν κατορθώσει με ποικίλους τρόπους να εισχωρήσουν σ’ όλη τη Δυτική Ευρώπη κι αλλού. Ο “κοσμοπολιτισμός” σκεπάζει όσο μπορεί αυτή την αμερικάνικη ρίζα που τον θρέφει.
Αξεπέραστες αντιφάσεις
Ας αντικρύσουν οι προπαγανδιστές της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς και την όξυνση που θα προέλθει από την πανωλεθρία των μεσαίων και των μικρών επιχειρήσεων. Ας ιδούν και την απαθλίωση όλου του λαού που θα φέρει ο συγκεντρωτισμός της οικονομικής δραστηριότητας στους λίγους επιχειρηματίες. Ενώ η εργασία δε θα πάψει να έχει τον κοινωνικό της χαραχτήρα, η ιδιοποίηση από τα άτομα ή τις λίγες μικρές ομάδες θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Κι έπειτα η τεχνική ανάπτυξη, η χρησιμοποίηση του αυτοματισμού, συνοδεύονται μέσα στον καπιταλιστικό κόσμο από άπειρα κακά, από ελάττωση ημερομισθίων, απόλυση εργατών, ανεργία, μετακίνηση, μετανάστευση και τα παρόμοια. Οι αντινομίες που υπάρχουν στην κεφαλαιοκρατική κατάσταση θα φτάσουν στον ανώτατο βαθμό. Ας λογαριάσουν ακόμα και την πνευματική φθορά, τον ηθικό ξεπεσμό που απειλεί ιδιαίτερα την υπανάπτυκτη Ελλάδα. Δε λέμε πως στο δυτικό κόσμο δεν υπάρχει άλλο παρά μόνο διαφθορά και καμιά θετική δημιουργία στην πολιτιστική και στην ηθική σφαίρα. Εδώ εννοούμε μόνο τη φθαρτική αχτινοβολία της δραστηριότητας του μονοπωλιακού κόσμου στην πνευματική και στην ηθική περιοχή. Με άλλους λόγους, ο κόσμος αυτός δημιουργεί σαν μια ορισμένη υλική βάση και το ανάλογο ηθικό εποικοδόμημά του και το προβάλλει και το μεταδίνει σε πλατύτερα κοινωνικά στρώματα. Ο ρατσισμός, ο νεομαλθουανισμός, ο “αμερικάνικος” τρόπος ζωής, η γκαγκστερολογική κινηματογραφική και λογοτεχνική παραγωγή, η προβολή ατόμων του υποκόσμου κι η αναγόρευσή τους σε φωτοστεφανωμένα ινδάλματα που προκαλούν το θαυμασμό και τη μίμηση από τη νεολαία, όλα αυτά τα υπνωτικά φαρμακερά λουλούδια ανθίζουν μέσα στους μονοπωλιακούς κήπους.
Μα ας μη μας απελπίζει η ζοφερή εικόνα που σκιαγραφήσαμε. Όλη η πολυποίκιλη και πολυσύνθετη μονοπωλιακή δύναμη που πάει να εξουσιάσει τα πάντα, δε μένει ελεύθερη στη δράση της. Πρώτα πρώτα σπαράζεται η ίδια από τους σφοδρότατους ανταγωνισμούς κι έπειτα συναντά την πελώρια αντίσταση που προβάλλουν ο σοσιαλιστικός κόσμος, οι αδέσμευτες χώρες, τα αφρικανικά και νοτιοαμερικανικά έθνη που υπερασπίζονται την ανεξαρτησία τους. Μα πρέπει να λογαριάσουμε και κάθε αντίρροπη δύναμη μέσα στον ίδιο το χώρο της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς, τις αγαναχτισμένες εργαζόμενες μάζες, τα προοδευτικά ρεύματα που όλο μεγαλώνουν, επηρεάζουν και μορφώνουν την παραπέρα πορεία της ιστορίας. Κάθε προοδευτική αλλαγή μόνο από τους αντίρροπους αυτούς παράγοντες μπορεί να προέλθει. Πώς θα μπορούσε να γίνει απ’ αυτόν τον ίδιο το μονοπωλιακό κόσμο; Μάταια οι υπέρμαχοι της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς, που ομολογούν τις “δυσχέρειες”, όπως τις ονομάζουν, που γεννιούνται από τη σύνδεσή μας με την πλατύτατη αυτή οικονομική κοινότητα, ονειρεύονται κάποια μελλοντική εξέλιξη, διαφορετική από τη σημερινή κατάσταση, κάποια μεταρρύθμιση, κάποιον ούριο άνεμο που μπορεί να πνεύσει. Μα την αισιοδοξία τους άλλοι δεν τη σαφηνίζουν κι άλλοι τη στηρίζουν σε αφηρημένους νόμους ή αρχές, στην ετερογονία των σκοπών, στην ιστορική πρόβαση από τη διασπορά στη συνένωση, από τους μικρότερους ολοένα στους μεγαλύτερους σχηματισμούς και σε άλλα παρόμοια σχήματα, χωρίς να βάνουν μέσα τους κανένα συγκεκριμένο ουσιαστικό περιεχόμενο. Δε λογαριάζουν άλλες πραγματικότητες παρά μόνο το μονοπωλιακό κόσμο. Όμως μέσα στον ίδιο χώρο χαράζονται βαθιά κι άλλες πραγματικότητες όλο σφρίγος και υπόσχεση, που αυξαίνουν κι ανεβαίνουν και ζητούν να βάνουν την δική τους τη σφραγίδα στην άμεση και στην κατοπινή ιστορική ανάπτυξη. Σ’ αυτές πρέπει να στρεφόμαστε, γιατί αυτές μπορούν να εμποδίσουν, να ματαιώσουν τα σχέδια του ιμπεριαλισμού που αγωνίζεται με νέους τρόπους να υποδουλώνει τους λαούς, να δημιουργεί πολεμική έξαψη, να διαιρεί και να ξεσηκώνει ένα μέρος της Ευρώπης ή και του κόσμου όλου ενάντια στο άλλο, για να μπορεί να επικρατεί. Οι ζωντανές πραγματικότητες, τα προοδευτικά ρεύματα και μέσα στην Κοινή Αγορά κι έξω απ’ αυτή θα αντισταθούν και θα προσπαθήσουν να πετύχουν τη συνεννόηση, την ειρηνική συμβίωση, τη συνεργασία όλων των λαών, ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και τις ιδεολογικές διαφορές τους. Όποιος μιλεί για “Ευρωπαϊκή Ένωση” και λογαριάζει μόνο ένα μέρος κι όχι το όλο, αυτός δεν κάνει άλλο παρά να βοηθεί τα ιμπεριαλιστικά σχέδια ή στην πιο καλή περίπτωση να είναι ένας ανεδαφικός ουτοπικός οραματιστής.
Όλη η υπεράσπιση, που αναπτύξαμε, δεν κάνει άλλο παρά να βοηθεί αυτό το ένα μέρος, το ιμπεριαλιστικό. Μα ούτε τα πραγματολογικά ούτε τα ιδεολογικά επιχειρήματά της μπορούν να πείσουν, είναι αστήριχτα, κενά, σοφιστικά. Η ιδεολογική προπάντων υπεράσπιση προδίνει ολοκάθαρα το χαραχτήρα της, όταν προβάλει το μεγάλο οικονομικό και πολιτικό σχηματισμό σαν αναγκαίο – κοντά στα άλλα – και για τη “διάσωση του πολιτισμού”, που κινδυνεύει να καταποντιστεί από το κύμα της βαρβαρότητας που ξεχειλίζει από την ανατολή και πλησιάζει με ορμή. Πιστεύει πως η Ελλάδα έχει ιερή υποχρέωση – σύμφωνα με την αποστολή που της έχει ορίσει η Μοίρα – να πάρει μέρος σε τούτο τον αγώνα υπέρ βωμών και πολιτιστικών αξιών. Μα ο πολιτισμός κινδυνεύει μόνο από τον ιμπεριαλιστικό κόσμο. Αυτός έχει καταπατήσει κάθε γόνιμη αξία και καλλιεργήσει το δικό του τον “αντιανθρώπινο” πολιτισμό του. Γι’ αυτό έχει προκαλέσει κι ο ίδιος τη φθορά του και τώρα κλονίζεται και τρίζει ολόκληρος. Σ’ αυτή την κρίση που βρίσκεται, ορθώνει τους πυραυλικούς κεραυνούς του και φοβερίζει να κάψει όλο τον κόσμο. Το υπέρτατο χρέος τώρα είναι να ματαιωθούν αυτές οι απειλές του και να “διασωθεί” ολόκληρη η ανθρωπότητα μαζί με τον άξιο πολιτισμό της. Τούτο είναι το ιστορικό αίτημα που προβάλλει επιταχτικό για όλους τούτη την κρίσιμη στιγμή.
Ας αντικρύσουν οι προπαγανδιστές της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς και την όξυνση που θα προέλθει από την πανωλεθρία των μεσαίων και των μικρών επιχειρήσεων. Ας ιδούν και την απαθλίωση όλου του λαού που θα φέρει ο συγκεντρωτισμός της οικονομικής δραστηριότητας στους λίγους επιχειρηματίες. Ενώ η εργασία δε θα πάψει να έχει τον κοινωνικό της χαραχτήρα, η ιδιοποίηση από τα άτομα ή τις λίγες μικρές ομάδες θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη.
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/138/η-ιδεολογικη-προπαγανδα-της-κοινης-ευρωπαϊκης-αγορας</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/138/η-ιδεολογικη-προπαγανδα-της-κοινης-ευρωπαϊκης-αγορας</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Wed, 15 Apr 2026 01:52:50 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Από την επανάσταση του 1955 στην κατάλυση του κυπριακού κράτους με «ειρηνικά» μέσα.]]></title><description><![CDATA[Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
8 Δεκεμβρίου 2025
Τις τελευταίες δεκαετίες και ιδίως μετά το 1996, έχουν αναπτυχθεί στην Ελλάδα διάφορα ρεύματα  «ιστορικού αναθεωρητισμού» της «αριστεράς» και του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», στα οποία προστέθηκαν, ιδίως μετά το 2015, και διάφορα ρεύματα αναθεωρητισμού της δεξιάς και την άκρας δεξιάς, που, στο σύνολό τους, θέλουν με διάφορους τρόπους και από διαφορετικούς δρόμους, να διαστρεβλώσουν και να αντιστρέψουν ακόμα το νόημα της ελληνικής ιστορίας, ξεκινώντας τουλάχιστο από την Επανάσταση του 1821. O σκοπός του ιστορικού αυτού αναθεωρητισμού είναι να καταστήσει το νόημα της ελληνικής ιστορίας συμβατό με την παρακμή και κατάρρευση του ελλαδικού και κυπριακού κράτους και την αποικιοποίηση σε βάθος, την απορρόφηση Ελλάδας και Κύπρου, όχι από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως στο παρελθόν, αλλά από τον ολοκληρωτισμό της ανερχόμενης «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», μια πορεία που, τυχόν ολοκληρούμενη, μας οδηγεί και σε μια «Ελλάδα χωρίς Έλληνες» (Μίκης Θεοδωράκης) και σε μια «Κύπρο χωρίς Έλληνες».
Οι αναθεωρητισμοί αυτοί είναι η αντανάκλαση, στον χώρο των ιδεών και της ιστοριογραφίας, της ελληνικής παρακμής και με τη σειρά τους την προετοιμάζουν και τη διευκολύνουν.
Παρά τον φαινομενικά αντίθετο χαρακτήρα τους και τα «αριστερά» και τα δεξιά ρεύματα ιστορικού αναθεωρητισμού συγκλίνουν σε μια βασική παραδοχή: την πολύ μεγάλη υποτίμηση της δυνατότητας του ελληνικού λαού να διαθέτει αυτόνομο, κάπως ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, την υποτίμηση των ηγετικών μορφών του ελληνικού αγώνα για ανεξαρτησία (από τον Κολοκοτρώνη έως τον Μακάριο) και των τεράστιων λαϊκών κινημάτων που σφράγισαν την ιστορία μας, από το ΕΑΜ στην ΕΟΚΑ, με ταυτόχρονο εξωραϊσμό των φορέων της ξένης εξάρτησης αντίστοιχα, από τον Μαυροκορδάτο μέχρι τη Χούντα και την ΕΟΚΑ Β’, τον Κληρίδη και τις δυνάμεις που υπέγραψαν τα αποικιακά Μνημόνια της Ελλάδας και της Κύπρου.
Ανεξάρτητα από τις άλλες διαφορές τους, είτε προέρχονται από την «αριστερά», είτε και από την άκρα δεξιά όλα αυτά τα ρεύματα συγκλίνουν σε ένα συμπέρασμα: Μόνοι μας δεν δυνάμεθα, πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε οι ξένοι, Βρετανοί, Αμερικανοί, Ε.Ε. και Ισραήλ. Το πολύ-πολύ οι πολιτικοί μας να διαφέρουν ως προς το μείγμα των «νταβατζήδων» που προτιμάνε. Όσο για τους ολιγάρχες μας δεν έχουν προκαταλήψεις: συμπεριφέρονται στην πράξη, και αυτή είναι που μετράει, ως «νταβατζοσυλλέκτες», όποιος κι αν είναι ο «νταβατζής», αρκεί βέβαια να είναι εντός του δυτικού «μαντριού». Η πραγματική τους πατρίδα και αυτών και των περισσότερων πολιτικών μας δεν είναι η Ελλάδα αλλά η Αμερική.
Η εξάρτηση, όχι η ανεξαρτησία πηγή των ελληνικών δεινών
Η ελληνική ιστορία όμως είναι αψευδής μάρτυς του ότι, αν κάτι μας οδήγησε σε τεράστιες καταστροφές δεν ήταν η επιδίωξη της ανεξαρτησίας μας, αλλά αντίθετα η εξάρτησή μας. Όλες οι μεγάλες καταστροφές της νεότερης ελληνικής ιστορίας (Μικρασιατική, Εμφύλιος, Κυπριακή, Μνημονιακή) έγιναν όχι γιατί αντισταθήκαμε, όχι γιατί είπαμε «Όχι», αλλά γιατί υποταχτήκαμε και είπαμε «Ναι» στους Νταβατζήδες, τους «Προστάτες». Γι’ αυτό και οι φορείς της εξάρτησης και της υποτέλειας νιώθουν την ανάγκη να παραμορφώσουν την ελληνική ιστορία, να της αλλάξουνε το νόημα. Αυτή είναι η πηγή, ο λόγος που υπάρχουν όλα τα ρεύματα του «ιστορικού αναθεωρητισμού, «αριστερά», «εκσυγχρονιστικά» και δεξιά. Γιατί, αν η «αλήθεια είναι επαναστατική» (Γκράμσι), η «αντεπανάσταση» -η κατεδάφιση δηλαδή των δημοκρατικών, κοινωνικών και ανεξαρτησιακών κατακτήσεων του ελληνισμού, έχει ζωτική χρεία του ψέματος.
Παντού άλλωστε τα ίδια συμβαίνουν. Γι’ αυτόν τον λόγο το ΝΑΤΟ βομβάρδισε τους δημοσιογράφους στη Γιουγκοσλαβία, γι’ αυτόν ακριβώς το Ισραήλ, ηγέτης και αιχμή του δόρατος του παγκόσμιου νέο-ολοκληρωτισμού και νεοφασισμού στην πραγματικότητα, δολοφόνησε περισσότερους δημοσιογράφους σε δύο χρόνια από όσους σκοτώθηκαν  σε όλους τους πολέμους παγκοσμίως του 20ού αιώνα.
Για να γεμίσουμε την Ελλάδα και την Κύπρο αμερικανικές και ισραηλινές βάσεις, για να κάνουμε τα δύο κράτη προτεκτοράτα του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ, πρέπει ασφαλώς να ξεχάσουμε τον ρόλο που έπαιξαν διαχρονικά εις βάρος μας αυτές οι δύο δυνάμεις, όπως και το ότι ενεθάρρυναν ή συνέδραμαν την όλη επιθετικότητα της Τουρκίας μετά το 1955.
Τέτοιος ιστορικός αναθεωρητισμός άλλωστε δεν εμφανίζεται μόνο στην ανάγνωση της ελληνικής ιστορίας, αλλά και της διεθνούς, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη διαστρέβλωση όλης της ιστορίας του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και του κολοσσιαίου ρόλου του Κόκκινου Στρατού και της ΕΣΣΔ στην ήττα του Χίτλερ και του Ναζισμού, όπως επίσης και των λαϊκών αντιστασιακών κινημάτων. Χρειάζεται ασφαλώς τέτοια διαστρέβλωση αν είναι να αναιρέσουμε τα πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματα από την ήττα του Φασισμού κι αν είναι να συμμαχήσουμε με τους Ουκρανούς νεοφασίστες, τους απόγονους του Στεπάν Μπαντέρα κατά της Ρωσίας.
Παρακμή της επιστήμης, προδοσία των διανοουμένων
Ένα εμπόδιο στον αναθεωρητισμό ήταν έως τώρα η ζωντανή μνήμη των ανθρώπων που έζησαν τουλάχιστο τα πρόσφατα γεγονότα. Είναι δύσκολο να πει κανείς σε κάποιον που θυμάται το 1974, τη χρονιά έναρξης της τωρινής φάσης της νεοελληνικής ιστορίας ότι οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας ή ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους φίλους μας τους Τούρκους. Ο καιρός όμως περνάει και οι γενιές απέρχονται. Οι νεότεροι είναι ακόμα πιο ευάλωτοι σε κάθε είδους προπαγάνδα και μάλιστα στο μέτρο που η πολιτική και πνευματική ζωή στην Ελλάδα έχει αγγίξει ένα πρωτοφανές ιστορικά χαμηλό. Οι ιστορικές σπουδές (όπως και ευρύτερα οι ανθρωπιστικές) στα πανεπιστήμιά μας έχουν παρακμάσει, με ελαχιστότατες εξαιρέσεις, μαζί με την επικράτηση ενός θετικιστικού, μεταμοντέρνου κατακερματισμού και μιας αποθέωσης του εμπειρισμού και του υποκειμενισμού που τους αφαιρεί το βασικό -ακόμα και όταν παρέμενε ανομολόγητο- κίνητρο όλων των μεγάλων ιστορικών, δηλαδή την αναζήτηση των αιτιακών σχέσεων και του νοήματος της ανθρώπινης ιστορίας.
Ανταποκρινόμενοι στην παράκληση διαφόρων φίλων παραθέτουμε λοιπόν στη συνέχεια ένα κατάλογο όσων εμείς τουλάχιστο θεωρούμε βασικούς σταθμούς στην εξέλιξη του Κυπριακού.
Από την επανάσταση του 1955 στις συμφωνίες του 1959
Το 1955 είναι η χρονιά που ξεκινάει ο εθνικοαπελευθερωτικός, αντιαποικιακός αγώνας της Κύπρου. Τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς, οι τουρκικές αρχές πραγματοποιούν, με ενθάρρυνση και υπόδειξη των βρετανικών υπηρεσιών, το πογκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Την ίδια χρονιά επίσης ένας ισραηλινός διπλωμάτης που επισκέπτεται την Αθήνα συμπεραίνει, στην έκθεση προς την κυβέρνησή του, ότι θα χρειαστεί στην Ελλάδα μια «κυβέρνηση που δεν θα δίνει λογαριασμό στο λαό», μια δικτατορία δηλαδή, για να «λυθεί» το κυπριακό. Την ίδια χρονιά το ελληνικό μετεμφυλιακό, δηλαδή απόλυτα υποτελές προς ΗΠΑ και Βρετανία καθεστώς αποδέχεται τη σύγκλιση από το Λονδίνο τριμερούς διεθνούς διάσκεψης για το κυπριακό, όπου συμμετέχει η αποικιακή δύναμη (Βρετανία), δεν συμμετέχουν οι επαναστατημένοι Κύπριοι και συμμετέχει η Τουρκία, παρόλο που είχε παραιτηθεί τελεσίδικα από οποιαδήποτε αξίωση στην Κύπρο με τη συνθήκη της Λωζάνης.
Μεταξύ 1956 και 1958 διεξάγεται σφοδρή πολιτική σύγκρουση στην Αθήνα μεταξύ Γεωργίου Παπανδρέου και Κωνσταντίνου Καραμανλή για το ποιος θα πάρει από την Ουάσιγκτον το «δαχτυλίδι». Η σύγκρουση καταλήγει στον εκλογικό θρίαμβο του δεύτερου και τον καταποντισμό του πρώτου στις εκλογές του1958. Λέγεται ότι σε αυτό το αποτέλεσμα συνέβαλαν παρασκηνιακά το Παλάτι και οι Αμερικανοί, γιατί ο Ντάλες πείσθηκε ότι ο Καραμανλής θα είναι «συνεργάσιμος» στο κυπριακό. Το 1958 ο πολιτικός ηγέτης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα Αρχιεπίσκοπος Μακάριος παραιτείται της επιδίωξης της Ένωσης ελπίζοντας ότι θα του δώσουν τουλάχιστο σε αντάλλαγμα ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος (σύμφωνα με τον ιστορικό ηγέτη του ΑΚΕΛ Πλουτή Σέρβα, κατόπιν αμερικανικών πιέσεων).
Το 1959, η κυβέρνηση Καραμανλή-Αβέρωφ ασκεί αφόρητες πιέσεις και διατυπώνει ανοιχτές απειλές κατά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ώστε να υπογράψει τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Αν δεν υπογράψετε, «το αίμα επί των κεφαλών σας και επί των κεφαλών των τέκνων σας» απειλεί ο Ευάγγελος Αβέρωφ τους Κυπρίους αντιπροσώπους, μας λέει, σε μια συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Βάσος Λυσσαρίδης, ο ένας από τους δύο αντιπροσώπους της ΕΟΚΑ στο Λονδίνο. Το αίμα όντως επέπεσε επί των κεφαλών των Κυπρίων και των τέκνων των, όχι όμως γιατί αρνήθηκαν, αλλά γιατί υπέγραψαν τις συμφωνίες.
Με τις συμφωνίες εγκαθιδρύεται στην Κύπρο ένα δυσλειτουργικό κράτος προορισμένο να διαλυθεί με εμφύλια σύρραξη και αναγνωρίζονται στην Τουρκία επεμβατικά δικαιώματα που θα χρησιμοποιήσει για να εισβάλει στο νησί το 1974. Στην Ελλάδα τις συμφωνίες καταγγέλλουν οι ηγέτες της Αριστεράς Ηλίας Ηλιού, που τις χαρακτηρίζει μάλιστα Ανταλκίδειο Ειρήνη και του Κέντρου Σοφοκλής Βενιζέλος. Αντίθετα τις υποστηρίζει ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο κατ’ εξοχήν άνθρωπος των Βρετανών στην Ελλάδα.
Από το 1959 στο 1967
Το 1963-64, ξεσπάνε στην Κύπρο οι «διακοινοτικές ταραχές», η «τουρκανταρσία» όπως τη θεωρεί η κυπριακή κυβέρνηση,  πραξικόπημα της Τουρκίας κατά της νόμιμης κυβέρνησης. Η «τουρκανταρσία» καταστέλλεται με την αποφασιστική δράση ιδίως φιλικών προς τον Μακάριο ομάδων, όπως οι «κoκκινοσκούφηδες» του Βάσου Λυσσαρίδη που καταλαμβάνουν την κορυφή του Πενταδάκτυλου. Οι ομάδες του Λυσσαρίδη δεν επιτίθενται στους άμαχους Τουρκοκύπριους, όπως πράττουν οι ακροδεξιές ομάδες του Σαμψών. Όπως θα αποκαλυφθεί πολύ αργότερα και οι άνθρωποι του Ντενκτάς και η ελληνική «εθνικιστική» ακροδεξιά καθοδηγούνται στην πραγματικότητα από το ίδιο κέντρο, το διαβόητο, παράνομο ΝΑΤΟϊκό δίκτυο Gladio.
Όταν ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Τζoρτζ Μπολ,  επισκέπτεται την Κύπρο, ο Βρετανός αξιωματικός Μάρτιν Πάκαρντ τον παίρνει με ένα ελικόπτερο για να του εξηγήσει το έργο ειρήνευσης και συμφιλίωσης που είχε πραγματοποιήσει στην «Πράσινη Γραμμή». «Φανταστική δουλειά», του λέει ο Μπολ μόλις κατεβαίνουν από το ελικόπτερο. «Αλλά τα πήρες όλα στραβά. Κανένας δεν σούπε ότι η δουλειά μας εδώ δεν είναι η συμφιλίωσή τους αλλά η διχοτόμηση;» Ο Μπολ θα καταγραφεί στην ιστορία λέγοντας, για το Μακάριο, ότι «αυτός ο γιος της σκύλας πρέπει να σκοτωθεί για να γίνει κάτι στην Κύπρο».
Το 1964 ο Μακάριος στέλνει τον Βάσο Λυσσαρίδη στην ΕΣΣΔ για να αποσπάσει και αποσπά την υπόσχεση της Μόσχας (του Νικήτα Χρουστσόφ) ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Την ίδια χρονιά οι Αμερικανοί εμφανίζουν το «σχέδιο Άτσεσον» που προβλέπει μια μορφή «διπλής ένωσης» και την παραχώρηση του Καστελόριζου στην Τουρκία.
Όταν ο εκλεγείς στο μεταξύ λαοπρόβλητος πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου διαμηνύει στον Αμερικανό πρόεδρο Λίντον Τζόνσον ότι η Ελλάδα είναι δημοκρατία και το κοινοβούλιό της δεν πρόκειται να δεχτεί, παραβιάζοντας το Σύνταγμα, να παραχωρήσει το Καστελόριζο, ο Τζόνσον του διαμηνύει «Γαμώ (Fuck) το Σύνταγμα, Γαμώ (Fuck) το κοινοβούλιό σου». (*)
Προετοιμάζοντας το «διπλό έγκλημα του ΝΑΤΟ» (πραξικόπημα και εισβολή)
Το λέει και το κάνει. Το 1965 ο Παπανδρέου ανατρέπεται με το βασιλικό πραξικόπημα του Κωνσταντίνου, τη βοήθεια των Αποστατών και βεβαίως του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και την αδρή χρηματοδότησή τους από την αμερικανική πρεσβεία, ώστε να δοθεί ο αναγκαίος χρόνος για την προετοιμασία επιβολής της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967. Μια από τις πρώτες ενέργειες της αμερικανοκίνητης Χούντας ήταν να αποσύρει την ελληνική μεραρχία από το νησί, κάτι που θα διευκολύνει αποφασιστικά την τουρκική εισβολή, το 1974. Από το 1971, η Χούντα στέλνει τον Γρίβα στην Κύπρο και οργανώνει τον κυπριακό εμφύλιο για να ανατρέψει και δολοφονήσει τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο.
Το 1974, Αμερικανοί πράκτορες (Αβρακώτος) και Ισραηλινοί συγγενείς του διαβεβαιώνουν τον δικτάτορα Ιωαννίδη, εξ αρχής δημιουργό της ΕΟΚΑ Β’, ότι δεν έχει τίποτα να φοβηθεί αν σκοτώσει τον Μακάριο, αντίθετα θα πραγματοποιήσει την Ένωση. (Ο Μίμης Ανδρουλάκης αποκάλυψε σε πρόσφατο βιβλίο του την εβραϊκή καταγωγή του Ιωαννίδη, αλλά δεν είμαστε σε θέση να πούμε αν αυτό είχε ή δεν είχε οποιαδήποτε σχέση με τον ρόλο που έπαιξε τελικά).  Αν στην Αθήνα κάνει κουμάντο ο Ιωαννίδης, στην Ουάσιγκτον κάνει κουμάντο ο Κίσινγκερ που συγκεντρώνει τεράστια εξουσία όντας ταυτόχρονα και υπουργός Εξωτερικών και σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας.
Φαίνεται ότι ο Κίσινγκερ δεν ενημέρωνε ούτε καν τον Πρόεδρο Νίξον για όσα έκανε στην Κύπρο. Ο Κίσινγκερ θεωρούσε προφανώς τόσο σημαντική την καταστροφή του κυπριακού κράτους και την εξόντωση του ηγέτη του, ώστε αγνόησε ακόμα και τον κίνδυνο να διαλύσει τη ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Δεν μπορούμε φυσικά να γνωρίζουμε αν στο μυαλό του υπερτερούσαν τα κριτήρια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού ή του σιωνισμού και ποια από τα δύο θεωρούσε πιο σημαντικά, ούτε θα μας τόλεγε ο ίδιος. Η επιδίωξή του πάντως ήταν να τα ταυτίσει, χωρίς να φανεί ότι το κάνει.
Χρησιμοποιώντας τη Χούντα ο Κίσινγκερ οργανώνει στην Κύπρο ένα πραξικόπημα που είναι το ακριβές αντίγραφο εκείνου που είχε οργανώσει το 1973 στη Χιλή. Όμως υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στα δύο. Ο Αλιέντε δολοφονείται ενώ ο Μακάριος διασώζεται και μαζί το κράτος του. Διαφεύγει στο εξωτερικό και πιθανώς δεν θα επέστρεφε ποτέ στην Κύπρο αν δεν είχε αποτύχει η δολοφονική απόπειρα κατά του αρχηγού της κυπριακής αντίστασης σοσιαλιστή Βάσου Λυσσαρίδη τον Αύγουστο 1974.
Το κυπριακό κράτος επιβίωσε, έστω και ακρωτηριασμένο, από την επακολουθήσασα τουρκική εισβολή, στην οποία προσέφεραν το νομικό έρεισμα οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και το αναγκαίο πολιτικό πρόσχημα και δικαιολογία το προηγηθέν πραξικόπημα της «ελληνικής» Δικτατορίας.
Εισβολή που δεν θα είχε πετύχει αν η CIA δεν έλεγχε ασφυκτικά τους Έλληνες αξιωματικούς, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει καμμιά αντίδραση από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Οι Τούρκοι δεν έκαναν απόβαση, αποβίβαση έκαναν στην Κύπρο.
Σχέδιο Ανάν και ισραηλινός εποικισμός: Κατάλυση του κυπριακού κράτους με «ειρηνικά» μέσα
Αλλά το θέμα της διάλυσης του κυπριακού κράτους δεν παύει να απασχολεί συνεχώς τους Αμερικανούς, τους Βρετανούς και τους Ισραηλινούς και να αντανακλάται σε διάφορα σχέδια «λύσης». Με δική τους πρωτοβουλία και τη συνδρομή Κώστα Σημίτη, Γιώργου Παπανδρέου, Γλαύκου Κληρίδη εμφανίζεται τελικά το 2002 το σχέδιο Ανάν που προβλέπει τον μετασχηματισμό της Κύπρου σε «μεταμοντέρνο προτεκτοράτο» ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ, με ιδιαίτερα προνόμια για την Τουρκία.
Το σχέδιο αυτό απορρίπτεται με τεράστια πλειοψηφία από τον κυπριακό λαό στο δημοψήφισμα του 2004, δεν φεύγει όμως ποτέ από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, που συνεχίζονται πάντα στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, παρόλο που οι κυπριακές κυβερνήσεις έχουν μεριμνήσει να δημιουργήσουν την απόλυτη σύγχυση στον πληθυσμό για το τι ακριβώς επιδιώκουν και διαπραγματεύονται, κρυπτόμενες πίσω από ασαφείς φόρμουλες αποσδιόριστου περιεχομένου όπως η «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία».
Η μόνη γνωστή συγκεκριμενοποίηση της ιδέας αυτής της Ομοσπονδίας που γνωρίζουμε είναι το σχέδιο Ανάν, για το οποίο ο Δημήτρης Τσάτσος είπε ότι μόνο παράφρων θα μπορούσε να το συντάξει και ο Βαγγέλης Βενιζέλος ότι μπορεί κανείς να το ξετινάξει σε δύο λεπτά από πλευράς διεθνούς, ευρωπαϊκού και συνταγματικού δικαίου. Στο βιβλίο μας «Η Κύπρος σε παγίδα», (εκδ. Λιβάνη, 2008), έχουμε συγκεντρώσει έναν εντυπωσιακό κατάλογο από απόψεις Ελλήνων και ξένων νομικών για ένα από τα πιο εξωφρενικά νομικά κείμενα στην παγκόσμιο ιστορία, προάγγελο στην πραγματικότητα του Ολοκληρωτισμού που έρχεται διεθνώς.
Αν το δεχθεί η Τουρκία, Ελλάδα και Ελληνοκύπριοι ηγέτες θα συμφωνήσουν και αυτοί πιθανότατα, παραλείποντας βέβαια να το θέσουν ξανά σε δημοψήφισμα. Όπως έγραψε στο βιβλίο του «Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στον 21ο αιώνα» (Καστανιώτης 2010) ο Νίκος Κοτζιάς, που υπηρέτησε διαδοχικά το ΚΚΕ (στην πιο σκληροπυρηνική, «σταλινική» εκδοχή του, το «ΠΑΣΟΚ» του Σημίτη και Γ. Παπανδρέου και τον Αλέξη Τσίπρα, το κύριο σφάλμα που έγινε στην Κύπρο ήταν ότι προβλέφθηκε δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν!
Αλλά και αυτό να μη συμβεί, να μην γίνει δηλαδή δεκτό ένα τέτοιο σχέδιο η ελεύθερη Κύπρος μετατρέπεται τώρα ντε φακτο και με ταχείς ρυθμούς σε ΝΑΤΟϊκό και Ισραηλινό προτεκτοράτο, εντείνεται ο εποικισμός της από τους Ισραηλινούς και, με τη στάση που υιοθέτησε στο ζήτημα της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, η Λευκωσία αυτοκτονεί διπλωματικά και διεθνοπολιτικά χάνοντας κάθε διεθνές κύρος.
Είμαστε χώρα υπό κατοχή, είπε πρόσφατα ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Mόνο που στην κατοχή της βόρειας Κύπρου, εδώ και μισό αιώνα, μοιάζει τώρα να προστίθεται και η κατοχή της Νότιας από τους δήθεν «συμμάχους» της, ανεπίσημη μεν, όλο και πιο πραγματική δε. Γίναμε κράτος-δορυφόρος και δεν το ξέρουμε; Χωρίς, όπως είπαμε, να έχει απομακρυνθεί ο κίνδυνος και τυπικής κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας με ένα νέο σχέδιο Ανάν.
Σημείωση
(*) Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Φίλιπ Ντιν Τσιγάντε, που δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του «Ι should Have Died» (Νέα Υόρκη, 1977), ο Τζόνσον επανήλθε στο ζήτημα και είπε στον Έλληνα Πρέσβη στην Ουάσιγκτον: «Επιτρέψτε μου να σας πω ποια θα είναι η απάντησή μου αν ο πρωθυπουργός σας μου απαντήσει αυτά που μου είπατε. Ποιος νομίζει ότι είναι, σε τελική ανάλυση; Δεν χρειάζομαι έναν δεύτερο Ντε Γκωλ. Δίνουμε πάρα πολλά δολάρια στους Έλληνες, κύριε πρέσβη. Αν ο πρωθυπουργός σας αρχίσει να μου κάνει κήρυγμα για τη δημοκρατία, το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμα, ίσως αυτός, το Κοινοβούλιό του και το Σύνταγμά του να μη διαρκέσουν για πολύ».
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/135/από-την-επανάσταση-του-1955-στην-κατάλυση-του-κυπριακού-κράτους-με-ειρηνικά-μέσα.</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/135/από-την-επανάσταση-του-1955-στην-κατάλυση-του-κυπριακού-κράτους-με-ειρηνικά-μέσα.</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Tue, 14 Apr 2026 00:52:21 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Η 17N και ο Δημήτρης Koυφovτίvας για το Iράv]]></title><description><![CDATA[«Πρέπει να πούμε δυο λόγια και για την φαρισαϊκή δημοκοπία της Δύσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έχουμε βαρεθεί να ακούμε τους Δυτικούς να καταγγέλουνε την παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Πολωνία, στην EΣΣΔ, στη Λιβύη, στο Iράv και αλλού. Να συζητάνε σοβαρά για σκληρές οικονομικές κυρώσεις που θα επιβάλλουν σε αυτές τις χώρες, και να τις επιβάλλουν πολλές φορές. Ποτέ όμως δεν ακούσαμε την Δύση να μιλάει επίσημα (κι όχι ακαδημαϊκά), για επιβολή οικονομικών ή άλλων κυρώσεων στην Toυρκία επειδή παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κι αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, αν αναλογιστούμε ότι η Toυρκία, όπως είπαμε πάρα πάνω, δεν είναι μια απλή δıκτατoρία αλλά μια απ' τις πιο στυγvές κι αιμoδιψείς φασιστικές δıκτατoρίες σ' όλο τον κόσμο»
Eπαvαστατική Oργάvωση 17 Noέμβρη
Μάης 1988
────────────────────────
«Τρομοκρατία είναι η επίθεση στην Γιουγκοσλαβία, στο Aφγανιστάv χθες, στο Iράκ αύριο, στο Iράv μεθαύριο. Τρομοκρατία είναι η χάραξη των συνόρων σύμφωνα με τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού στις χώρες του Tρίτου Kόσμου χθες, στην Κύπρο σήμερα και αύριο αλλού»
Δημήτρης Koυφovτίvας
Ελευθεροτυπία, Δεκέμβρης 2002
────────────────────────
«Στο Ιράν, όπως παραδέχτηκε επίσημα ο Ομπάμα το 2012, η CΙΑ και η Ιntelligent Service ανέτρεψαν τον Μοσαντέκ για να επαναφέρουν την αιματοβαμμένη μοναρχία του Σάχη. Ο Μοσαντέκ είχε εθνικοποιήσει την Εταιρία Πετρελαίου της χώρας η οποία κάλυπτε το 80% της ευρωπαϊκής ζήτησης, είχε διώξει από το Ιράν τους Άγγλους τεχνικούς και πράκτορες, και είχε μετατραπεί έτσι σε σύμβολο του αντιαποικιακού αγώνα σε όλο τον κόσμο.  Για να αντιμετωπίσουν αυτόν τον αγώνα των λαών οι ΗΠΑ, η νέα ηγέτιδα δύναμη του παγκόσμιου καπιταλισμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οργάνωσαν τα επιθετικά τους εργαλεία με κύριο το ΝΑTO. Το NΑTΟ ανέλαβε να συντονίζει την επίθεση κατά των Ανατολικών χωρών και να καταπνίγει τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου. […] Ένα σημαντικό πολιτικό εργαλείο για τις HΠA και το Iσραήλ για την αποσταθεροποίηση του Iράv και τον έλεγχο μιας αυτοδύναμης πορείας της Συρίας και του Iράκ, πράγμα που θα περιόριζε δραστικά τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας. [...] Οι μυστικές επιχειρήσεις της CΙΑ ξεκίνησαν αμέσως μετά τη δημιουργία της το 1947, χρησιμοποιώντας και την πείρα των παλιών vαζıστών όπως του Pάιχαρvτ Γκέλεv, του πρώην διευθυντή κατασκοπίας των Nαζί. Οι πρώτες μυστικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας οργανώθηκαν κατά του Iράv και της Γουατεμάλας το 1953. […] Στα τέλη του 1979 η ΕΣΣΔ εισέβαλε στο Αφγανιστάν. Αυτή η επέμβαση δημιουργούσε καινούργια δεδομένα στις σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων, όξυνε ακόμη περισσότερο την παγκόσμια αναμέτρηση, και οι ΗΠΑ κλιμάκωσαν την παρέμβασή τους στην ευρύτερη περιοχή. Όπου όμως τα δεδομένα είχαν ήδη ανατραπεί δραματικά στις αρχές του 1979, όταν ο λαός του Ιράν ανέτρεψε το αιματοβαμμένο καθεστώς του Σάχη. Η επανάσταση στο Ιράν, συντάραξε όλη την περιοχή, και αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για τις ΗΠΑ γιατί έχαναν τον πιο σημαντικό κρίκο της στρατηγικής αλυσίδας τους στην περιοχή. Η απώλεια του Iράv σήμανε την άμεση μεταφορά στην Τουρκία των αμερικανικών βάσεων που βρίσκονταν εκεί και μακροπρόθεσμα το ριζικό αναπροσδιορισμό της στρατηγικής των HΠA. […] Ειδικότερα για την Τουρκία, από τη γεωγραφική της θέση, και ως ισλαμική (σουνιτική) χώρα, της είχε ανατεθεί από τις HΠA το 1947 μαζί με το ισλαμικό (σιιτικό) Iράv στο πλαίσιο της στρατηγικής για την ομογενοποίηση και εργαλειοποίηση του Ισλάμ, να υψώσει ένα ισλαμικό τείχος που θα αποκόπτει την πρόσβαση της ΕΣΣΔ προς την Κεντρική Ασία. Ο σχεδιασμός αυτός ανατράπηκε μετά την Iραvική Eπαvάσταση, το 1979. […] Τελικά κάτω από την πίεση της συγκυρίας, μετά την Ιρανική Eπανάσταση του 1979, θα υπογραφεί τον Οκτώβριο του 1980 η συμφωνία για την πλήρη επανένταξη της Ελλάδας στο NAΤΟ. Τη συμφωνία διαπραγματεύτηκε ο τότε υπουργός Εξωτερικών Mητσoτάκης. […] Τα δεδομένα είχαν ήδη ανατραπεί δραματικά τις αρχές του 1979, όταν ο λαός του Ιράν ανέτρεψε το αιματοβαμμένο καθεστώς του Σάχη. Η επανάσταση στο Iράv, συντάραξε όλη την περιοχή, και αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για τις HΠA γιατί έχαναν τον πιο σημαντικό κρίκο της στρατηγικής αλυσίδας τους στην περιοχή»
Δημήτρης Koυφovτίvας
«H Γεωπoλιτική της 17N»
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/134/η-17n-και-ο-δημήτρης-koυφovτίvας-για-το-iράv</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/134/η-17n-και-ο-δημήτρης-koυφovτίvας-για-το-iράv</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Tue, 14 Apr 2026 00:48:40 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Η φιλανθρωπία ως εξωραϊσμός της  υπάρχουσας ανισότητας και διαχείρηση περίσσειας.]]></title><description><![CDATA[[image: 1776127306752-08f63683-6fa8-4aca-acd3-004e90f88a5e-image.webp]
Η ελεημοσύνη θρησκευτικού τύπου και η οργανωμένη «φιλανθρωπική δράση» των μη κυβερνητικών οργανώσεων —ιδίως εκείνων που κινούνται στον εκκλησιαστικό χώρο ή αντλούν από αυτόν ηθικό κύρος— συγκροτούν σήμερα ένα από τα πιο αποτελεσματικά πολιτισμικά εργαλεία εξωραϊσμού της ανισότητας.
Δεν πρόκειται απλώς για πρακτικές αγαθοεργίας, αλλά για ένα πλήρες καθεστώς νοηματοδότησης, όπου η φτώχεια δεν εμφανίζεται ως σκάνδαλο, αλλά ως σκηνικό. Η ελεημοσύνη δεν λειτουργεί ως ρήξη, αλλά ως συμπλήρωμα. Όχι ως άρνηση του πλούτου, αλλά ως λεπτό βερνίκι πάνω του.
Έτσι, η πράξη της προσφοράς αποσπάται από το αίτιο της ανάγκης και μετατρέπεται σε ηθικό γεγονός αυτοτελές, αυτάρκες, ακίνδυνο.
Η «στομφώδης φιλανθρωπία» —εκείνη που συνοδεύεται από δηλώσεις, φωτογραφίες, δελτία τύπου και πρόσωπα σε ουρά— συνιστά μια ιδιαίτερη μορφή βίας, ακριβώς επειδή εμφανίζεται ως ευαισθησία. Το βλέμμα της κάμερας προηγείται του βλέμματος προς τον άνθρωπο. Ο άλλος δεν προσεγγίζεται ως πρόσωπο, αλλά ως τεκμήριο επιτυχίας της δράσης, ως αποδεικτικό στοιχείο ηθικής επάρκειας. Η ανάγκη του γίνεται εικόνα, η εικόνα αφήγηση, και η αφήγηση κεφάλαιο. Εδώ η ελεημοσύνη παύει να είναι σχέση και μετατρέπεται σε παραγωγή συμβολικής υπεραξίας, σε δημόσια επένδυση καλού ονόματος.
Αυτή η μετατόπιση είναι καίρια. Διότι η χριστιανική παράδοση δεν γνωρίζει ελεημοσύνη χωρίς αυτοαφαίρεση. Η προσφορά που δεν πληγώνει τον προσφέροντα, που δεν τον απογυμνώνει από προνόμια, που δεν τον εκθέτει σε απώλεια, δεν είναι ελεημοσύνη αλλά διαχείριση περίσσειας. Πρόκειται για μια πράξη που αφήνει άθικτο το υποκείμενο της ισχύος και μετακινεί απλώς για λίγο το βάρος της ενοχής. Όταν η ιδιοκτησία, η συσσώρευση και η κοινωνική απόσταση παραμένουν ανέπαφες, κάθε λόγος περί αγάπης καθίσταται ρητορικός και, τελικά, προσβλητικός.
Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, ιδίως όταν ντύνονται με εκκλησιαστικό λεξιλόγιο, συχνά λειτουργούν ως θεσμοί κανονικοποίησης της φτώχειας. Δεν την αμφισβητούν, τη διαχειρίζονται.
Δεν τη διαβάζουν ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών και οικονομικών επιλογών, αλλά ως ουδέτερο πεδίο παρέμβασης. Έτσι, η φιλανθρωπία μετατρέπεται σε τεχνολογία κοινωνικής ειρήνευσης: μειώνει την ένταση χωρίς να αγγίζει τα αίτια, απαλύνει το σύμπτωμα χωρίς να αγγίζει το σώμα της αδικίας.
Το αποτέλεσμα είναι μια παράδοξη συμμαχία ανάμεσα στη θρησκευτική ρητορική και στη νεοφιλελεύθερη λογική της «ευθύνης χωρίς ευθύνη».
Η ειρωνεία είναι βαθύτερη: όσο πιο έντονη η δημόσια προβολή της προσφοράς, τόσο μεγαλύτερη η απόσταση από τον ευαγγελικό της πυρήνα. Η ελεημοσύνη που διαφημίζεται ακυρώνει τον ίδιο της τον ισχυρισμό.
Δεν θεραπεύει την ντροπή του φτωχού παρά την εκθέτει.
Δεν αποκαθιστά την ισότητα αλλά τη σκηνοθετεί.
Η ουρά του συσσιτίου γίνεται τελετουργία κοινωνικής ιεραρχίας, όπου οι μεν προσφέρουν από ψηλά και οι δε λαμβάνουν από χαμηλά, με την ευλογία της δημοσιότητας. Πρόκειται για μια πράξη που χάνει το υπαρξιακό της βάθος ακριβώς επειδή επιδιώκει να φανεί.
Η ελεημοσύνη χωρίς ακτημοσύνη δεν είναι απλώς ανεπαρκής, φίλες και φίλοι είναι ιδεολογική. Αποτελεί μηχανισμό συγκάλυψης της βίας της συσσώρευσης και της κυριαρχίας.
Όσο ο ευεργέτης επιστρέφει αλώβητος στον πλούτο, στην ασφάλεια και στην κοινωνική του θέση, η πράξη του δεν μεταβάλλει τον κόσμο αλλά τον επιβεβαιώνει.
Και τότε, κάθε θεολογική επίκληση γίνεται κενή, κάθε σταυρός διακοσμητικός, κάθε λόγος περί αγάπης ένας ακόμη τρόπος να μη θιγεί τίποτα ουσιώδες.
Η ακτημοσύνη, επομένως, δεν είναι λεπτομέρεια, ούτε ηρωικό ιδανικό για λίγους. Είναι το ελάχιστο όριο αξιοπιστίας.
Χωρίς αυτήν, η φιλανθρωπία —όσο καλοστημένη κι αν είναι— παραμένει ένας πολιτισμικός θόρυβος που καλύπτει την αλήθεια: ότι η φτώχεια δεν ζητά ελεημοσύνη, αλλά δικαιοσύνη και ότι η σιωπή της πραγματικής προσφοράς είναι πιο ενοχλητική, αλλά και πιο αληθινή, από κάθε φωτογραφία καλών προθέσεων.
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/133/η-φιλανθρωπία-ως-εξωραϊσμός-της-υπάρχουσας-ανισότητας-και-διαχείρηση-περίσσειας.</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/133/η-φιλανθρωπία-ως-εξωραϊσμός-της-υπάρχουσας-ανισότητας-και-διαχείρηση-περίσσειας.</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Tue, 14 Apr 2026 00:41:48 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Ο τρελός κόσμος του νεοφιλελευθερισμού]]></title><description><![CDATA[Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη_
https://thepressproject.gr/o-trelos-kosmos-tou-neofileleutherismou/
Οι σύγχρονες πληγές του φαραωνικού καπιταλισμού, το άγχος, το στρες, η κατάθλιψη, η κοινωνική φοβία, οι διατροφικές διαταραχές, οι αυτοτραυματιστικές συμπεριφορές, οι διαταραχές προσωπικότητας και η απελπιστική μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση, πλήττουν τώρα τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα, τα πρόσφατα, καταστροφικά στοιχεία για την ψυχική υγεία των παιδιών στην Αγγλία, αντικατοπτρίζουν απλά την έκταση της παγκόσμιας «ψυχικής κρίσης», καθώς περισσότερα από 250.000 παιδιά, ηλικίας κάτω των 18 ετών, λαμβάνουν βοήθεια από τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, για προβλήματα όπως το άγχος, η κατάθλιψη και οι διατροφικές διαταραχές.
Διακόσιες πενήντα χιλιάδες παιδιά νοσούν ψυχικά, αλλά για το κάθε ένα απ’ αυτά, καθώς και για τις οικογένειες τους αυτό είναι μόνο ένα ατομικό μεμονωμένο πρόβλημα. Ο νεοφιλελευθερισμός θα ισχυρισθεί ότι πρόκειται απλά για 250.000 ατομικά προβλήματα που τυχαία μαζεύτηκαν τόσο πολλά, επειδή τα παιδιά αυτά μάλλον έτυχε να «πέσουν» σε οικογένειες πλημμελούς φροντίδας ή γεννήθηκαν με κάποιο εγκεφαλικό ελάττωμα ή είχαν τον Ερμή ανάδρομο στην ώρα της γέννησης τους.
Προφανώς, υπάρχουν πολλές δευτερεύουσες αιτίες αυτής της κατάστασης, αλλά όλα πλέον δείχνουν, ότι η βαθύτερη αιτία είναι παντού η ίδια: τα ανθρώπινα όντα, τα «υπερ-κοινωνικά θηλαστικά», των οποίων οι εγκέφαλοι είναι κβαντικά συνδεδεμένοι με όλους τους Άλλους, ξεριζώνονται και αποκολλώνται από το κοινωνικό τους έδαφος, περίπου για τους ίδιους λόγους που κάποιοι γραφειοκράτες των Βρυξελλών πριμοδοτούσαν την εκρίζωση των αμπελιών μας ή την καταστροφή των ξύλινων καϊκιών των ψαράδων μας. Το αόρατο χέρι της αγοράς –στηριγμένο στον «αγκώνα» των οικονομικών και τεχνολογικών εξελίξεων- αποκόπτει τους συνεκτικούς δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων.
Αλλά, το πραγματικό ψαλίδι ακρωτηριασμού είναι η ίδια η κυρίαρχη συστημική ιδεολογία. Γιατί, αν και γνωρίζουμε πια ότι η ευημερία μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή των άλλων, εντούτοις, παντού μας λένε -και όλα τα συστημικά μέσα προσπαθούν στανικά να μας πείσουν- ότι θα ευημερούμε μέσω του ανταγωνιστικού συμφέροντος και του ακραίου ατομισμού. Κάνοντας δηλαδή, το εντελώς αντίθετο απ’ αυτό που η φύση μας είναι «προγραμματισμένη» να κάνει. Όπως ορίζει, εξαιρετικά εύστοχα, ο καθηγητής Joel Kovel, «Η νεύρωση είναι η αυτο-αποξένωση ενός υποκειμένου που έχει προετοιμαστεί για ελευθερία, αλλά κινείται σε σύγκρουση με την προσωπική του ιστορία». Και υπάρχουν δεκάδες βραχίονες που μας ωθούν ποικιλοτρόπως στη σύγκρουση με αυτό που «είμαστε να γίνουμε».
Στην Ελλάδα σήμερα, όλοι εκείνοι που έχουν περάσει τη ζωή τους κλεισμένοι μέσα στους τέσσερις τοίχους της αυτοαναφορικότητας τους –στο σχολειό, στο πανεπιστήμιο, στο κόμμα ή στο κοινοβούλιο- μας προτρέπουν να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, όταν το εκπαιδευτικό σύστημα γίνεται όλο και πιο άγρια ανταγωνιστικό και όταν ζητιέται όλο και πιο επίμονα η περιβόητη «σύνδεση του με την παραγωγή», ενώ, στην τελική, η απασχόληση είναι ένας αγώνας στα όρια σχεδόν ζωής και θανάτου ανάμεσα σ’ ένα πλήθος άλλων απελπισμένων ανθρώπων που κυνηγούν όλο και λιγότερες θέσεις εργασίας και όλο και λιγότερα αμειβόμενες. Και βέβαια, στις συνθήκες αυτές, το δικαίωμα στην εργασία ή στη δωρεάν παιδεία(sic), έχει την ίδια αξία με το να προσφέρει κανείς ένα ποδήλατο σ’ ένα ψάρι. Δηλαδή, καμία.
Κάπως έτσι, όλοι οι σύγχρονοι επιτηρητές των φτωχών, οι δήθεν στοχαστικοί παρατηρητές της αγωνίας των ανθρώπων, η οργανική επιστήμη του συστήματος, αποδίδουν τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες στην ατομική ευθύνη ενός εκάστου. Η φτώχεια είναι συνέπεια της προσωπικής αποτυχίας, θα σου πουν, μ’ έναν τρόπο που είναι τόσο ισχυρά θεσμισμένος κοινωνικά, ώστε να μοιάζει λογικός. Στο αναμεταξύ ατελείωτες εκπομπές διαγωνισμών στην τηλεόραση τροφοδοτούν τις ανέφικτες φιλοδοξίες, παριστάνοντας πως πρόκειται σχεδόν για έτοιμα προς υπογραφή, συμβόλαια πραγματικών ευκαιριών. Αχ Καπιταλισμέ, πόσο φιλόδοξο «μπαλαμούτι» ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε, όπως θα έλεγε και ο ποιητής του Αιγαίου.
Με άλλα λόγια, ο καπιταλισμός χρειάζεται να ξοδεύει όλο και πιο πολύ καταναλωτισμό-ή μάλλον πιθανότητες καταναλωτισμού- για να γεμίζει το κοινωνικό –και άρα και προσωπικό- κενό που ο ίδιος διανοίγει. Με άλλα λόγια, ο νεοφιλελευθερισμός διανοίγει μια τρύπα στην ανθρώπινη καρδιά και μετά την παραγεμίζει με μπόλικη χρυσόσκονη ανέφικτων ευκαιριών. Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο βρίσκεται στον αντίποδα μιας θεραπείας της κοινωνικής μόνωσης –αφού ο ίδιος την προκαλεί- αλλά επιπρόσθετα επιτείνει την κοινωνική σύγκριση σε σημείο όπου, όταν αναλώσουμε οτιδήποτε άλλο, αρχίζουμε πλέον να κακοποιούμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι μια ακόμη έκφανση αυτού που ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν ορίζει στο επίπεδο της εργασίας -για την Κοινωνία της Κόπωσης- ως «αυτο-εκμετάλλευση» που οδηγεί στο burnout και στην οριακή-μεταιχμιακή διαταραχή.
Όπως έχει τεκμηριώσει η Rhiannon Lucy Cosslett, τα κορίτσια και οι νέες γυναίκες συνήθως αλλάζουν τις φωτογραφίες που δημοσιεύουν, για να κάνουν τους εαυτούς τους να φαίνονται ότι έχουν πιο λείο δέρμα και είναι περισσότερο αδύνατες. Thinner, smoother, better είναι το νέο πρόταγμα στην εποχή του ρετούς! Μάλιστα, ορισμένα smartphones, διαθέτουν ενσωματωμένες ρυθμίσεις “ομορφιάς” και το κάνουν «για σένα» χωρίς καν να το ζητήσεις. Τώρα πια μπορείς να γίνειςη δική σου «έμπνευση λεπτότητας», η δική σου thinspiration, όπως προτείνει ο μεταμοντέρνος γλωσσικός κώδικας, που ξέρει να ενώνει λέξεις όταν ξεκόβει ανθρώπους. Καλώς βρεθήκαμε στην μετα-Χομπσιανή δυστοπία: στον πόλεμο καθενός ενάντια στον ίδιο του τον Εαυτό, καθώς το ψηφιακό ρετούς, τις πιο πολλές φορές, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια εικονική «κακοποίηση» ενός Εαυτού, που δεν αντέχεται όπως είναι.
Στο αναμεταξύ, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας φέρνουν «κοντά», αλλά «κοντά» μόνο σε εισαγωγικά, γιατί στην πραγματικότητα μας θέτουν σε απόσταση, ενώ μας παρακινούν να ποσοτικοποιήσουμε την κοινωνική μας κατάσταση, να εξαντικειμενοποιήσουμε τις ανθρώπινες «επαφές» μας, κατα-μετρώντας και ταξινομώντας τους «φίλους» και τις «σχέσεις», ως να πρόκειται για ένα ακόμη στατιστικό μέγεθος που προσφέρεται για σύγκριση και μεγέθυνση.
Μπορεί λοιπόν να αναρωτιέται ακόμη κανείς, γιατί σε αυτούς τους μοναχικούς και περίκλειστους εσωτερικούς κόσμους, εκεί όπου η ανθρώπινη επαφή έχει αντικατασταθεί από το ρετουσάρισμα, γιατί, για παράδειγμα, οι νέες γυναίκες να πνίγονται στην ψυχική δυσφορία; Και για πόσο ακόμη θα «περνάει» το παραμύθι της ατομικής μεμονωμένης περίπτωσης, που ενοχοποιεί ακόμη περισσότερο το θύμα του καπιταλισμού; Στην Αγγλία και πάλι,  μια πολύ πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι μία στις τέσσερις γυναίκες, ηλικίας μεταξύ 16 και 24, έχουν βλάψει τον εαυτό τους και μία στις οκτώ πάσχει από μετατραυματική διαταραχή. Σε «χοντρά» νούμερα, το άγχος, η κατάθλιψη, οι φοβίες και η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή αφορούν στο 26% των γυναικών αυτής της ηλικιακής ομάδας. Αυτή είναι η κατάσταση της δημόσιας ψυχικής υγείας στη Μεγάλη Βρετανία και ίσως αυτό να είναι μια άλλη μορφή ερμηνείας του Brexit, ως ανεπίγνωστη απάντηση απέναντι στην Ευρώπη του νοσηρού νεοφιλελευθερισμού.
Εάν η κοινωνική δια-ρήξη, το κοινωνικό «κάταγμα», δεν αντιμετωπίζεται σοβαρά, όπως ας πούμε ένα σπασμένα πόδι, συμβαίνει όχι μονάχα γιατί δεν μπορούμε να το δούμε, αλλά κυρίως γιατί το σύστημα μας αποτρέπει από τη θέαση αυτή.  Όμως, οι νευροεπιστήμονες μπορούν! Μια σειρά συναρπαστικές εργασίες υποδεικνύουν ότι τόσο ο κοινωνικός πόνος όσο και ο φυσικός πόνος τελούν σε επεξεργασία από τα ίδια νευρικά κυκλώματα. Αυτό μπορεί να εξηγεί γιατί, σε πολλές γλώσσες, είναι δύσκολο να περιγραφεί ο αντίκτυπος της διάσπασης των κοινωνικών δεσμών, χωρίς να χρησιμοποιήσει κανείς τις ίδιες ακριβώς λέξεις που χρησιμοποιούμε για να δηλώσουμε το σωματικό πόνο και τον τραυματισμό.
Η αλήθεια είναι ότι στους ανθρώπους, αλλά και σε όλα τα κοινωνικά θηλαστικά, η κοινωνική επαφή μειώνει τον φυσικό πόνο. Αυτός, άλλωστε είναι ο λόγος που αγκαλιάζουμε τα παιδιά μας όταν πονούν: η στοργή είναι ένα ισχυρό αναλγητικό. Άλλο τόσο δεν είναι τυχαίο ότι τα οπιοειδή, οι «ουσίες», ανακουφίζουν από τη σωματική αγωνία, το άγχος της εγκατάλειψης και τη δυσκολία του χωρισμού. Ίσως, μάλιστα, αυτό και να εξηγεί την ισχυρή συσχέτιση μεταξύ κοινωνικής απομόνωσης-αποκλεισμού και χρήσης ουσιών.
Τα πειράματα που παρουσιάζονται στο περιοδικό «Physiology &amp; Behavior», μόλις τον προηγούμενο μήνα, υποδηλώνουν ότι τα κοινωνικά θηλαστικά, μπροστά στις δεδομένες επιλογές ή του σωματικού πόνου ή της απομόνωσης, θα επιλέξουν το πρώτο. Δηλαδή, καλύτερα ο σωματικός πόνος παρά ο κοινωνικός αποκλεισμός! Σε ένα πείραμα με πιθήκους Capuchin που είχαν αφεθεί χωρίς τροφή και συναισθηματική-κοινωνική επαφή για 22 ώρες, επανήλθαν πριν φάνε, στην αγκαλιά των συντρόφων τους, ορίζοντας έτσι τις πυρηνικές προτεραιότητες της κοινωνικής ύπαρξης. Επίσης, σύμφωνα με ευρήματα άλλων ερευνών, τα παιδιά που υπέστησαν συναισθηματική παραμέληση, υποφέρουν από χειρότερες συνέπειες της ψυχικής τους υγείας σε σχέση με τα παιδιά που υπέστησαν τόσο συναισθηματική παραμέληση όσο και σωματική κακοποίηση.
Με άλλα λόγια, ακόμη και η οργισμένη βία περιλαμβάνει κάποιο βαθμό ενδιαφέροντος, «νοιαξίματος», προσοχής και ανθρώπινης επαφής. Να γιατί, ο αυτοτραυματισμός ή οι αυτοτιμωρητικές συμπεριφορές, χρησιμοποιούνται συχνά ως μια -εν απογνώσει-προσπάθεια να ανακουφιστεί η δυσφορία, το άγχος της εγκατάλειψης και ο ψυχικός πόνος. Ίσως μάλιστα και τα αυτοάνοσα νοσήματα να μην είναι κάτι διαφορετικό. Πρόκειται για μια μετατόπιση της εστίας του πόνου από το συναισθηματικό-ψυχικό πεδίο στο σωματικό, ώστε να γίνεται κάπως ανεκτός. Και αυτό είναι ακόμη μία ένδειξη ότι στα κοινωνικά όντα ο φυσικός πόνος είναι προτιμότερος από τον συναισθηματικό. Και βέβαια, το άθλιο σύστημα «σωφρονισμού», εγκλεισμού και βασανιστηρίων το γνωρίζει πολύ καλά αυτό, γι’ αυτό και έχει αναγορεύσει την απομόνωση ως την πλέον αποτελεσματική τεχνική του.
Αν αφαιρέσουμε, λοιπόν, τη θολούρα των συστημικών μέσων και την ενοχοποιητική ομίχλη της δήθεν ατομικής ευθύνης που απλώνουν οι ολιγαρχικές ελίτ, ίσως δεν είναι και τόσο δύσκολο να δούμε ποια είναι η πραγματική αιτία για όλον αυτόν τον κοινωνικό πόνο. Επειδή γνωρίζουμε πια, για τα καλά, πως η επιβίωση των κοινωνικών θηλαστικών ενισχύεται σε μεγάλο βαθμό όταν συνδέονται έντονα μεταξύ τους. Όπως άλλωστε συμβαίνει και στην «άγρια φύση», τα απομονωμένα και περιθωριοποιημένα ζώα είναι εκείνα που είναι πιθανότερο να συλληφθούν από τους θηρευτές ή να λιμοκτονήσουν. Και αυτό, ο καπιταλισμός το ξέρει καλά!
Ας το πούμε πιο καθαρά: όπως ο φυσικός πόνος μας προειδοποιεί και μας προστατεύει από σωματική βλάβη, ο συναισθηματικός πόνος μας προειδοποιεί και μας προστατεύει από τον κοινωνικό τραυματισμό. Μας ωθεί να επανασυνδεθούμε. Αλλά, δυστυχώς, όλο και πιο πολλοί άνθρωποι, σήμερα, βρίσκουν σχεδόν αδύνατο κάτι τέτοιο, πιστεύοντας λαθεμένα πως οι ίδιοι προνομιακά έχουν εμβαπτιστεί από παιδιά σε κάποιο συναισθηματικόbetadineπου θα τους προστατεύσει. Αλλά αγνοούν ότι η νόσος τους είναι ακριβώς αυτό: η αδυναμία τους να «συναντηθούν»!
Ας πάψει λοιπόν να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η κατάθλιψη, η αυτοκτονικότητα, το άγχος, η αϋπνία, ο φόβος κ.λπ. βρίσκονται σε ισχυρή συσχέτιση με την απειλή του κοινωνικού αποκλεισμού που προκαλεί ο καπιταλισμός-σαν συνέπεια της καλλιέργειας του ακραίου ατομοκεντρισμού και του ανταγωνισμού. Και αν η μοναξιά, όπως δείχνουν οι έρευνες, έχει αντίκτυπο στην υγεία ανάλογο με αυτό του καπνίσματος –αυξάνοντας τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου κατά 26%- θα περίμενε κανείς μια «αντι-μοναχική» εκστρατεία, μια μάχη ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό, αλλά αυτό είναι στον πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος και κανένα πολιτικό σύστημα δεν θα στραφεί ποτέ ενάντια στον εαυτό του, ιδιαίτερα αν δεν είναι ούτε καν ανθρώπινο.
Κι’ έτσι, εκείνο το διάσημο σύνθημα του ’68 «Εκτός από τον καπιταλισμό, υπάρχει και η μοναξιά», αποδείχτηκε πως θα ήταν πιο εύστοχο αν υποστήριζε ότι «Η μοναξιά είναι γέννημα του καπιταλισμού». Οφείλουμε έτσι, επιτέλους κάποια στιγμή, να δούμε πως κάτι από τα πιο σημαντικά θέματα που φοβόμασταν ότι δεν «πήγαιναν καλά», έχει τελικά πάει πολύ χειρότερα.
Και η κατάσταση είναι τέτοια που δεν απαιτεί απλά μια διαφορετική πολιτική. Απαιτεί κάτι πολύ μεγαλύτερο: την επανεξέταση μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας. Γιατί, από όλες τις φαντασιώσεις που έχουν ταλαιπωρήσει τον άνθρωπο, η ανόητη ιδέα ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι ο καθένας μόνος του είναι η πιο παράλογη και, όπως φαίνεται, η πιο επικίνδυνη. Οπότε, ή θα βρεθούμε μαζί, ή θα συναντηθούμε, δηλαδή, με τον απέναντι Άλλον, ή θα καταρρεύσουμε.
Και για όσους σπεύδουν να ανταπαντήσουν πως δεν υπάρχει άλλο σύστημα διαθέσιμο προς εφαρμογή αυτή τη στιγμή, δεν έχουμε παρά να ενημερώσουμε πως αυτός δεν είναι ικανός λόγος για να τρελαθούμε ή να πεθάνουμε πριν την ώρα μας. Ας το φτιάξουμε!
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/132/ο-τρελός-κόσμος-του-νεοφιλελευθερισμού</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/132/ο-τρελός-κόσμος-του-νεοφιλελευθερισμού</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Tue, 14 Apr 2026 00:36:25 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[WORKERS OF THE WORLD - Hassan Mussa]]></title><description><![CDATA[[image: 1775923786381-041bc01a-452c-4c47-b4e9-4fbeae1b25d5-image.webp]
KARL MARX - WORKERS OF THE WORLD - Ink on paper, 65.7 x 49.8 cm, 2012, Collection Salah Hassan.
Image courtesy of Salah Hassan
The Arabic text in this Karl Marx portrait is not from the Communist Manifesto except for the « Workers of the world Unite! » on the upper part of my image. The facial features of K.Marx are made of a fake writing (Arabic letters are recognisable but there is no text). The background is made of a selection of Koranic verses inciting Muslims to fight against tyranny and injustice. I remember I discovered the Communist Manifesto as a teenager, after reading the Coran. The communist Utopia seemed similar to the Muslim Paradise.
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/129/workers-of-the-world-hassan-mussa</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/129/workers-of-the-world-hassan-mussa</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Sat, 11 Apr 2026 16:11:22 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Οι φρικαλεότητες του παρόντος είναι πλέον αδύνατο να σταματήσουν.]]></title><description><![CDATA[Tom Zandman
[image: 1775870709334-2b1effd4-5a5b-475c-b39c-425d33e30b78-image.webp]
Σε μερικά χρόνια από τώρα, όταν ρωτήσουν πώς μπόρεσαν να συμβούν όλα αυτά, πείτε τους ότι μια ολόκληρη κοινωνία είχε απλώς τρελαθεί.
Γράφω αυτό το κείμενο από το Ισραήλ, στις 10 Απριλίου 2026, 1:00 π.μ., από το σπίτι μου στη Γιάφα. Ζω στην καρδιά μιας ανεξέλεγκτης, μαινόμενης πολεμικής μηχανής που κάποτε, ίσως, ήταν ένα κράτος. Εδώ κατοικώ, μέσα σε αυτήν την κρεατομηχανή  για ανθρώπινη σάρκα. Εδώ γεννήθηκα. Εδώ είναι το σπίτι μου.
Όταν ρωτήσουν πώς συνέβη αυτό, πείτε τους ότι εμείς θέλαμε αυτόν τον πόλεμο. Όσοι ζουν έξω από τον μύλο του θανάτου δεν μπορούν να καταλάβουν – εμείς όμως το περιμέναμε. Με ένα μείγμα ενθουσιασμού και τρόμου, περιμέναμε να ξεσπάσει ο πόλεμος και να βυθίσει τη Μέση Ανατολή στις φλόγες.
Ο πόλεμος με το Ιράν ήταν μια απαγορευμένη, συναρπαστική φαντασίωση. Γενιές υπουργών Άμυνας υποσχέθηκαν να «στείλουν τον Λίβανο πίσω στη Λίθινη Εποχή»· ένας ολόκληρος λαός ορκίστηκε ότι «η Γάζα πρέπει να ισοπεδωθεί». Τη νύχτα, ονειρευόμασταν να αδειάσουμε τη Δυτική Όχθη και προσευχόμασταν να βρεθούμε επιτέλους σε εκείνο το αδιέξοδο όπου θα μπορούσαμε να πούμε στον εαυτό μας ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή, ότι είχε έρθει η Εποχή του Ατόμου.
Μια ολόκληρη κοινωνία που έχασε το μυαλό της: οπλισμένη μέχρι τα δόντια και ρίχνοντας φωτιά και θειάφι παντού, ενώ ταυτόχρονα διακήρυσσε το δικαίωμά της να αμυνθεί και σιωπούσε βίαια όποιον επισημαίνει τα εγκλήματά της και τις αμαρτίες της.
Να επαναλαμβάνουμε μέρα και νύχτα, σαν δαιμονισμένοι, ότι όλοι γύρω μας εργάζονται αδιάκοπα για να μας σκοτώσουν έναν προς έναν, χωρίς καμία άλλη επιθυμία ή σκοπό – και ότι, ως εκ τούτου, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να τους σκοτώσουμε πρώτοι. Αυτοάμυνα. Μια ολόκληρη κοινωνία ειλικρινά και πραγματικά πεπεισμένη ότι οποιαδήποτε απειλή κοντά της, είτε μεγάλη είτε μικρή, πραγματική είτε φανταστική, επικείμενη είτε πιθανή, αποτελεί λευκή επιταγή για την ολική εξόντωση του περιβάλλοντός της: χωριών, πόλεων ή ολόκληρων κρατών, και των ανθρώπων που τα κατοικούν.
Δεν ήταν η 7η Οκτωβρίου, η Χεζμπολάχ πέρα από τα σύνορα, ούτε το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Αυτά είναι ψέματα που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν το ιερό δικαίωμα της καταστροφής. Εμείς δεν «πολεμάμε». Ένας στρατός δεν πολεμά νοσοκομεία ή ασθενοφόρα, σχολεία ή δημοσιογράφους, ούτε τις υποδομές ενέργειας και ύδρευσης που εξυπηρετούν εκατομμύρια ανθρώπους. Εμείς καταστρέφουμε – και ισχυριζόμαστε ότι αν η κρεατομηχανή σταματούσε ποτέ, έστω και για μια στιγμή, θα ήμασταν όλοι νεκροί.
Όταν ρωτήσουν πώς συνέβη αυτό, πες τους ότι επευφημούσαμε τη πυρίτιδα. Συγκρουόμασταν αμείλικτα για την ηγεσία μας, αλλά χειροκροτούσαμε ομόφωνα τα μαχητικά αεροσκάφη, τα άρματα μάχης, τα πολεμικά πλοία. Λατρεύαμε το σίδερο και το τσιμέντο και αναγάγαμε τους στρατιώτες σε αγίους. Ο στρατός ήταν ο Θεός. Ο πόλεμος έδινε τάξη στον κόσμο, σκοπό στα πράγματα, νόημα στη ζωή. Έδινε νόημα στον θάνατο.
Πείτε τους ότι εμείς θέλαμε αυτόν τον πόλεμο. Τον περιμέναμε, και μόλις ξέσπασε, τον υποστηρίξαμε από την αρχή μέχρι το τέλος. Ούτε μια φορά δεν τον αμφισβητήσαμε, δεν σταματήσαμε να σκεφτούμε τι είχαμε κάνει, δεν αποτραβηχτήκαμε μπροστά στο αίμα στα χέρια μας, δεν αναρωτηθήκαμε πού οδηγούσε αυτός ο δρόμος, ούτε αναρωτηθήκαμε αν υπήρχε ποτέ κάποια άλλη διαδρομή.
Η ζωή στο Ισραήλ γινόταν όλο και χειρότερη, όλο και πιο αφόρητη – και το μάθημα που αποκομίσαμε ήταν ότι, προφανώς, δεν είχαμε ασκήσει αρκετή δύναμη. Ότι ήμασταν πολύ μαλακοί, πολύ ευγενικοί, πολύ φιλεύσπλαχνοι. Ότι, προφανώς, δεν είχαμε καταστρέψει αρκετά, και ότι την επόμενη φορά, ελπίζοντας να έρθει σύντομα, θα καταστρέφαμε επτά φορές περισσότερο.
Χάσαμε τη μάχη εναντίον του Ιράν. Δεν έχει σημασία. Το κρέας αλέστηκε, και αυτό είναι που έχει σημασία. Εκδικηθήκαμε για εκείνη την ήττα τον λαό του Λιβάνου. Κι άλλο κρέας. Δαγκωματιές και δαγκωματιές από τη σάρκα της Δυτικής Όχθης, καλά αλεσμένες. Οι τροχοί της μηχανής ετοιμάζονται ξανά να καταπιούν για άλλη μια φορά τα ακόμα καπνισμένα ερείπια της Γάζας. Δεν έχουμε αλέσει αρκετό κρέας ακόμα. Ποτέ δεν είναι αρκετό.
Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει αυτό. Δεν ξέρω αν και πότε θα έρθει η ώρα της αποπληρωμής, και δεν ξέρω αν θα ξυπνήσουμε ποτέ από αυτή την παραφροσύνη για να δούμε τα έργα μας όπως πραγματικά ήταν. Δεν ξέρω αν θα αναρωτηθούμε ποτέ πώς μπόρεσε να συμβεί αυτό, αλλά ξέρω ότι άλλοι θα το κάνουν – και σε αυτούς λέω ότι αυτό συμβαίνει όταν μια ολόκληρη κοινωνία βυθίζεται στη τρέλα.
Θα προσπαθήσω να αντέξω όσο μπορώ εδώ μέσα, στην καρδιά αυτής της μηχανής θανάτου, και να την ονομάσω. Να περιγράψω τα πράγματα όπως φαίνονται από μέσα. Ίσως αυτό βοηθήσει να αποτραπούν παρόμοιες φρικαλεότητες στο μέλλον. Οι φρικαλεότητες του παρόντος είναι πλέον αδύνατο να σταματήσουν.
Προς το παρόν, είμαι εδώ.
Tom Zandman, Ισραηλινός πολίτης
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/128/οι-φρικαλεότητες-του-παρόντος-είναι-πλέον-αδύνατο-να-σταματήσουν.</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/128/οι-φρικαλεότητες-του-παρόντος-είναι-πλέον-αδύνατο-να-σταματήσουν.</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Sat, 11 Apr 2026 01:27:39 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Βενεζουέλα, καρτελ, ναρκωτικά και βρώμικες δουλειές των ΗΠΑ.]]></title><description><![CDATA[Για πάμε να δούμε.
Ομιλία του John Stockwell, πρώην διευθυντή επιχειρήσεων της CIA, 1989
Secret Wars of the CIA, American University.
Παραθέτω τη μετάφραση του βίντεο.

Κάθε μείζων τομέας δραστηριότητας στον οποίο έχει εργαστεί η CIA έχει αφήσει πίσω του ένα μεγάλο και λειτουργικό καρτέλ ναρκωτικών. Ο Γαλλικός Σύνδεσμος (The French Connection) αναπτύχθηκε απευθείας από το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS), τους προκατόχους της CIA, που αποφυλάκισε τον Λάκι Λουτσιάνο και τον χρηματοδότησε για να ενεργοποιήσει τη μαφία ώστε να συνεργαστεί με τις αμερικανικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του πολέμου και, αμέσως μετά τον πόλεμο, να διαλύσει τις απεργίες στα λιμάνια της Μασσαλίας.

Το Χρυσό Τρίγωνο στη Νοτιοανατολική Ασία αναπτύχθηκε άμεσα από τις μυστικές πολιτικές μας στην περιοχή, πριν αναλάβει τη διαχείρισή του η γαλλική μυστική υπηρεσία σε συνεργασία με τη μαφία της Κορσικής. Εμείς αναλάβαμε τη διαχείρισή του με την Air America και την πολιτική αεροπορία μας, που μετέφεραν όπλα στους συμμάχους μας και επέστρεφαν με ηρωίνη.
Πρώτο στόχο αποτέλεσαν οι Αμερικανοί στρατιώτες κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, ο δεύτερος στόχος ήταν οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Χρυσή Ημισέληνος, το Αφγανιστάν φυσικά, είναι η μεγαλύτερη μυστική επιχείρηση που έχει διεξάγει η CIA μέχρι σήμερα. Αντιλαμβανεστε ότι το κόστος της, που ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, συνεχίζεται για πάνω από ένα χρόνο. Και σίγουρα, μετά από περίπου έξι χρόνια, η Χρυσή Ημισέληνος σε αυτή την περιοχή γίνεται η μεγαλύτερη πηγή ηρωίνης στον κόσμο σήμερα.
Και πάλι να αναφερθούμε στο κολομβιανό καρτέλ κοκαΐνης του Μεντεγίν, το οποίο γνώρισε μεγάλη άνθηση των δραστηριοτήτων του κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80.
Η εισαγωγή κοκαΐνης το 1981, σύμφωνα με την DEA, ήταν 1000 κιλά, ενώ το 1987 έφτασε τα 35.000 κιλά, λίγο πάνω από 35 τόνους.
Ενώ έχουμε και πάλι τα ευρήματα της επιτροπής Κέρι, τα ευρήματα των ερευνητικών δημοσιογράφων, την τεράστια αλληλεπικάλυψη μεταξύ του προγράμματος Κόντρα και του καρτέλ του Μεντεγίν που εισάγει λαθραία ναρκωτικά στη χώρα μας.
Το ωραίο είναι ότι οι Κόντρα, οι άνθρωποι που διεύθυναν το πρόγραμμα Κόντρα για τη CIA, ήταν εξαιρετικά διαφθαρμένοι. Και τα αεροπλάνα πετούσαν με όπλα για να επιστρέψουν στις βάσεις της εθνικής φρουράς και της πολεμικής αεροπορίας, όπου είχαν άδειες από τη CIA, ώστε να μπορούν να προσγειωθούν στο Χόμεστεντ και να έχουν άδειες για να φορτώσουν τα φορτηγά και να φύγουν από τις βάσεις χωρίς να τους σταματήσουν.
Και όταν τους σταματούσαν, ή κάποιος όπως ο Leon Kellner, εισαγγελέας στη Φλόριντα, προσπαθούσε να τους διώξει ποινικά, έρχονταν οδηγίες από το γραφείο του γενικού εισαγγελέα που τους έλεγαν ότι επρόκειτο για θέμα εθνικής ασφάλειας και ότι δεν έπρεπε να προσπαθήσουν να τους διώξουν ποινικά.
Ακόμη και ο κουνιάδος του Adolfo Calero, ο οποίος συνελήφθη για την εισαγωγή 2000 κιλών κοκαΐνης στη χώρα, δεν διώχθηκε ποινικά, επειδή, όπως είπαν, το θέμα αφορούσε την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, και συγκεκριμένα την αποσταθεροποίηση της Νικαράγουας.
Δείτε και μόνοι σας, αν θέλετε να πάρετε πληροφορίες από βίντεο, δείτε το Guns, Drugs and the CIA, την εκπομπή του PBS, ή διαβάστε μόνοι σας.
Διαβάστε το The Great Heroin Coup του Henrik Kruger. Διαβάστε το Iran-Contra Connection του Peter Dale Scott.
Διαβάστε το βιβλίο «The Politics of Heroin in Southeast Asia» του Al McCoy.
Διαβάστε το βιβλίο «The Cocaine Wars» του Paul Eddy, διαβάστε το βιβλίο «Out Of Control» της Leslie Cockburn, διαβάστε το βιβλίο «Mafia Kingfish» του John Davis, διαβάστε το βιβλίο «The Senator Must Die» του Bob Morrow.
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/127/βενεζουέλα-καρτελ-ναρκωτικά-και-βρώμικες-δουλειές-των-ηπα.</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/127/βενεζουέλα-καρτελ-ναρκωτικά-και-βρώμικες-δουλειές-των-ηπα.</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Fri, 10 Apr 2026 23:30:44 GMT</pubDate></item><item><title><![CDATA[Πρωινή προσευχή του Πήτσαμ]]></title><description><![CDATA["Ξύπνα πια χριστιανέ μασκαρά
μια μέρα ακόμα θα αρχίσει
τι σε μέλει ο Θεός αν κοιτά
όποιος φάει τον άλλον θα ζήσει
Πούλα μάνα αδερφό και αδερφή
τη δουλειά σου ωραία να κάνεις
σαν πεθάνεις θα βρείς δικαστή
μέχρι τότε ούτε μέρα μην χάνεις"
Μπέρτολτ Μπρεχτ,"Πρωινή προσευχή του Πήτσαμ"
Ο Ιωνάθαν Ι.Πήτσαμ είναι χαρακτήρας στο έργο του Μπρεχτ "όπερα της πεντάρας".
Επιχειρηματίας, της Α.Ε "Πήτσαμ Κόμπανυ", πουλά κουρέλια,ταμπέλες κ.α σε εξαθλιωμένους στο Λονδίνο για να ζητιανεύουν περισσότερο και να βγάζει περισσότερα κέρδη
Η "Πρωινή Προσευχή" του βρίσκεται στην Πρώτη Πράξη,(Σκηνή 1) της "όπερας"
]]></description><link>http://94.249.153.3:4569/topic/126/πρωινή-προσευχή-του-πήτσαμ</link><guid isPermaLink="true">http://94.249.153.3:4569/topic/126/πρωινή-προσευχή-του-πήτσαμ</guid><dc:creator><![CDATA[istomastor]]></dc:creator><pubDate>Fri, 10 Apr 2026 23:28:35 GMT</pubDate></item></channel></rss>